Zaterdag 8 juni tot en met Vrijdag 21 juni '02 Port El Kantaoui Raar genoeg moet ge een retour vlucht boeken, zelfs als ge 'enkel' naar Tunesie wil vliegen.. als dit dan nog eens duurder blijkt dan twee weken half pension is de beslissing snel gemaakt en gaan we een beetje uitrusten (trouwen is hard labeur.. pfff) voor we erin vliegen. Terwijl we in het Sol El Mouradi hotel verblijven in Port El Kantaoui bezoeken we Sousse, Monastir, Kerouan, El Djem en Mahdia.. Ondertussen bereiden we de trip verder voor door 'De Groote Trek' van Marc Helsen te lezen.. We besluiten dat die jongen ne grote poofter en wel een paar keer in ons ongeluk zullen lopen voor we van die betweter iets aannemen.. There is a moment in every dawn when light floats, there is the possibility of magic. Creation holds its breath. - Douglas Adams "Life, the Universe and Everything" Na nog snel het ontbijtbuffet te hebben geplunderd en een paar overlevingspakken te hebben samengesteld waar zelfs Jerommeke het een tijdje mee zou uitzingen, moeten we enkel de maitre'd nog overtuigen dat de hotelregel "geen eten buiten de eetzaal" niet van toepassing is op aspirerende wereldreizigers (wat zonder problemen lukt dankzij mijn overredingskracht denk ik, dankzij haar decolte, denkt Cindy). Dan, als we op de bus richting Sousse wachten, begint het besef toch al een beetje te dagen... Dit is hoe we verder zullen leven voor een vol jaar: 's morgens een pas verkend bed verlaten voor een gammele douche (als we chance hebben), dan een vervoermiddel vinden om ons naar die volgende gammele douche en annex bed te voeren... Veel tijd om me te verdiepen in dit onderwerp wordt er niet geboden, daar er al een taxi gestopt is met de hoop ons te overtuigen dat hij ons goedkoper dan de bus aan het station kan brengen.. dan heeft dien brave jongen toch zonder de waard gerekend, die in de verschijning van Cindy, een onderhandelingsprocedure op gang brengt, waar die mannen van de UNO een puntje aan kunnen zuigen... Tot mijn groot jolijt zitten we een minuutje later, effectief tegen het beloofde bustarief, naar Sousse te bollen in de taxi met een chauffeur die nog niet goed beseft wat hem overkomen is.. Dan is het nog een uurtje wachten op de trein (half uurtje vertraging) naar Gabes waar we juist op tijd het station binnenrijden... Gabes wordt omschreven als een industriestad in de rough guide, een feit waar we na een uurtje dwalen dan ook volledig mee akkoord gaan en ons doet reppen om de bus naar Matmata niet te missen..te laat... Volgens het bord is de bus al 5 minuten vertrokken... Of toch niet.. De bus blijkt vertraging te hebben.. Wij slaken een zucht van opluchting... die al snel omslaat in verveling als een uur later de bus nog altijd niet in zicht is... Als, na nog een half uur, we dan toch richting Matmata bollen zijn de locals het er toch over eens: beter wat later thuis zijn, dan helemaal niet (misschien is de NMBS dan toch zo slecht nog niet).. Wat later wordt duidelijk aan de rijstijl van onze buschauffeur dat de vorige bus ergens aan de voet van een van de vele kliffen moet liggen.. Verbaasd kijk ik toe hoe zijn nonchalance rechtevenredig stijgt met het aantal haarspeldbochten die we in het gebergte rond Matmata tegen komen.. De mooiste truk was het feit dat hij met de sigaret in de mond, een hand op het stuur, de zoveelste blinde bocht op het andere rijvak invloog terwijl hij ondertussen onder zijn stoel naar zijn gevallen waterfles aan het grijpen was, waarbij ik mij dan ook haastte om hem te assisteren... Toen ik hem de fles teruggaf, kon ik het niet laten om te vragen waarom hij op het andere rijvak reed... Waarop het lanconieke antwoord was: "de andere buschauffeurs doen het ook.. Als ik het niet zou doen zouden we wel eens kunnen botsen"... Na dit staaltje zuiderse logica kon ik niets anders doen dan dit stilletjes op mijn plaats gaan overpeinzen, terwijl ik jaloers Cindy in het oog hield, die als gewoonlijk weer in dromenland vertoefde... Matmata is de plaats waar in '76 een deel van de eerste Star Wars film is opgenomen.. Meerbepaald de scenes op Mosley Aire waar Luke Skywalker zijn domicilie had in een ondergronds gebouw... In Matmata leven nog zo'n 5000 mensen ondergronds om aan de hitte van een zuiderse tunesische dag te kunnen ontsnappen... Het beeld geschetst door de film kwam echter niet echt overeen met de realiteit... De ondergrondse 'dwellings' waren niet meer dan een paar uit de kluiten gewassen putten waar zelfs een wookie (nu niet echt gekend voor hun hygiene), zijn neus zou voor hebben opgehaald en waar ge verdikke goed moest oppassen om er niet met uw klikken en klakken in te sukkelen.... Onder het motto "when in Rome.." hebben we dan ook een put in hotel Sidi Driss geboekt en het moet gezegd worden: koel was het wel... alhoewel het verbazend snel gaat vervelen als de volgende tourgroep uw slaapplaats komt begapen...Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel inwoners hier begonnen zijn met prikkeldraad en honden rond hun eigendom te plaatsen Nog een avondwandeling door het dorpje gaf ons al snel een ander voorbeeld hoe nefast toerisme kan werken op een anders zo vriendelijke samenleving. Zodra we opgemerkt werden door de kinderen was het 'donne moi un stylo' en 'donne moi un bonbon'. Toen duidelijk werd dat we hen hiervan niet konden voorzien werd het al snel 'donne moi un dinar' Vroeg uit de veren, want we hadden nog graag een blik geworpen op Haddej. Een dorpje bestaande uit dezelfde troglodietenfamilies maar volgens de rough guide nog gevrijwaard van 25 jaar toerisme.. en dit slechts op een kleine 4 km wandelen door de bergen..wanneer we na een goede 2 uur wandelen dan bij een paar gebouwen arriveren blijkt dit echter de locale kind en gezin te zijn.. Nog een uurtje later zien we dan eindelijk het dorpje in de verte verschijnen en niet veel later zijn de twee locale gidsjes (4 en 6 jaar schatten we) dan ook van de partij... Het feit dat ze enkel de woorden 'chapeau' en 'bonjour' machtig zijn (hun versie van 'donne moi un stylo' vermoeden we), houdt ze niet tegen om ons te volgen terwijl wij de locale 'putten' gaan bezichtigen... 5 minuten later zit dit er dan ook op en zijn we op weg naar de hoofdweg, om via de louage en bus rond 3 uur in de namiddag 200 km verder in Douz te arriveren. Hier aangekomen worden we onmiddellijk aangesproken door de vertegenwoordiger van de touristische dienst die verrassend genoeg een aandeel blijkt te bezitten in de kamelenexcursies die de hoofd (en zoals later zal blijken de enige) attractie is van dit woestijnstadje... Na de prijs van 40 naar 30 dinar te hebben doen zakken (alle eer aan Cindy) zijn we om 5 uur in het gezelschap van 3 engelse meisjes (Jo, Anne en Anne-Marie), 2 Zweedse meisjes, 1 Italiaanse gast, 3 locale gidsen en 8 kamelen door de woestijn aan het schokken... Na een half uurtje was ik er al van overtuigd dat de gidsen de juiste keuze hadden gemaakt door te voet te gaan... En inderdaad, na de hele belevenis heb ik nog 3 dagen rondgelopen als Clint Eastwood in zijn glorietijd door de kramp in mijn billen... Maar het moet gezegd worden: de rust en stilte in de woestijn is een zeldzaamheid geworden voor de moderne mens... Dit was de eerste keer in mijn leven dat de uitdrukking 'blood makes noise' betekenis kreeg voor mij... Na een paar folkloristische escapades van onze gidsen stond er groentensoep en couscous (njum) op het menu, waarna we elk onze duin uitzochten en probeerden te slapen in ons miljoen sterren hotel... Het is inderdaad een feit dat de woestijn sterk afkoelt in de nacht wat niet echt bijdraagt tot een vlotte nachtrust...maar dat zouden we de volgende nacht zeker kunnen goedmaken dachten we... Wisten we echter veel welk wreed lot vrouwe fortuna voor ons nog in petto had... De vrouwen hadden echter nog slechter geslapen dan de mannen, daar elk bij het minste geritsel een schorpion of palmrat (heel gevaarlijk woestijnbeest volgens Anne-Marie, mythologisch dier volgens de rest) werd vermoed In het kamp hadden de gidsen ondertussen een brood gebakken onder de warme asse van een kampvuur, hetgeen we ons geweldig deden smaken... Tegen 8 uur was het dan weer tijd voor 2 uur zwangerschapstraining op de kamelen, daar men uit de woestijn wou zijn voor deze een echte oven werd. Terug in Douz ging het met de louages naar Tozeur, een zeer grote oase, middenin de Chott el Jerid, een immense zoutvlakte (alhoewel dit meer een saaie bruine vlakte leek i.p.v. de verwachte witte uitgestrektheid)... De vele 4x4 voertuigen die we door de woestijn zagen racen deden me toch bedenken dat dezelfde ervaring voor een veel lagere prijs kon verkregen worden door gewoon het openbaar vervoer te nemen. Na een klein rustig (dachten we) hotel te hebben geboekt zijn we op weg naar Nefta, een iets kleinere en meer fotogenieke oase dan Tozeur. Rondlopen bij 45 graden is geen sinecure en we waren dan ook blij om een winkeltje te vinden dat bevroren flessen water verkocht.. We zijn daar dan ook tweemaal teruggekeerd om nieuwe voorraad op te doen want het drankverbruik was groot. De oase zelf was een ongelooflijke herademing waar je echter goed moest oppassen voor schorpioenen en ander mottig ongedierte (Cindy had twee ongeidentificeerde beten waar ze toch een tijdje van heeft afgezien). Terug in Tozeur dachten we eindelijk de gemiste slaap in te halen maar dat was buiten 1) een zandstorm (drie dagen later zijn we nog altijd zand uit electronica aan het schudden) 2) feestende tunesiers (schooljaar was afgelopen) en 3) 40 graden Celcius gerekend Na een weinig slaap gaan we het richting Tamerza, de oase zoals men ze verwacht in de film (en waar hij dan ook regelmatig voor gebruikt wordt, de laatste keer voor 'the english patient'.) De oase is alles wat beloofd is en meer... Twee idyllische watervallen, een vallei met overvloedige begroeiing en de spreekwoordelijke oase van kalmte. Een prachtige ervaring. Het is er zelfs zo rustig dat ge rond de middag 3 uur in een cafe moet rondhangen voor er een louage vertrekt richting Redeyef, een mijnwerkersdorpje waar volgens de gids niets meer te zien is dan een mijntreintje in het midden van het centrum. Dit kunnen we bevestigen. Dan is het verder met de trein naar Metlaoui door majestueuze canyons met ademdenemende uitzichten. Hier merkten we dat investeringen in slagbomen of waarschuwingslichten op de overwegen op handige manier vermeden werden door de aankoop van een extreem luide fluit die door de machinist met veel enthousiasme gebruikt werd. Dove chauffeurs in Tunesie worden dan ook aangeraden om extra goed uit te kijken voor losgeslagen treinen. Eenmaal in Metlaoui is het verder met de nachttrein naar Sousse om de achtergelaten bagage op te pikken in het hotel. De hoop dat dit de mogelijkheid zou zijn om eindelijk die langgemiste slaap in te halen,(we hadden tenslotte toch geboekt in de comfort klas (= eerste klas+)), werd al snel de bodem in geboord toen een Duitse vrouw met haar zoon en Tunesische gigolo (die ongeveer dezelfde leeftijd had dan haar zoon) de trein opkwam. Het luidruchtige gesmos van de duitse met haar lover werd op regelmatige intervallen onderbroken door niet minder luidruchtige doodsbedreigingen van de zoon aan het adres van de Tunesier... Na dit een tijdje bekeken te hebben begon ik ook effectief te hopen dat de zoon zijn voornemens in de praktijk zou omzetten... goddamn ne mens kan moe zijn... Totaal uitgeput stappen we van de trein in Sousse. Drie uur later zitten we dan op de trein richting Tunis met al onze bagage alhoewel het zeer verleidelijk was nog een kamer voor een nacht te nemen in het goeie oude vertrouwde Sol el Mouradi... Zodra we Tunis binnenrijden is het duidelijk dat we in een heel ander Tunesie zijn gearriveerd dan wat we de afgelopen drie weken gezien hebben. Tunis is een bruisende wereldstad, misschien vind ik hier zelfs mijn scheermesjes die we vergeten hadden in Belgie. We slepen ons door de stad en nemen het eerste het beste hotel. Het had zelfs een 'ascenseur', al werd die nog bestuurd via een analoge regelweerstand, wat tot Cindy's grote schrik en mijn groot jolijt tot experimenten leidde waar mijn vroegere labo's electriciteit bij verbleekten. Ondanks de vermoeidheid besloten we toch om nog even een flesje water op te scharrelen in de stad, waar we dan ook prompt verdwaalden in de vele kleine straatjes... Twee uur later vonden we het hotel terug en vielen onmiddellijk in een welverdiende slaap.. Snurk.... Na een goede nachtrust is het versturen van 12 kg naar huis en het zoeken naar goedkopere accommodatie de orde van de dag. 1 uur en 27 stempels later is onze tent, slaapzakken, slaapmatjes en nog wat 'excess bagage' op weg naar huis. Nog een half uurtje en een vermoeiende zoektocht door de souks later hebben we onderdak gevonden voor 6 dinar de man in het youth hostel. Via de TGM vinden we onze weg naar Cartago, je weet wel, die stad waar Hanibal met zijn olifanten vertrokken is om Rome op zijn donder te geven. Toen dat echter mislukte en de romeinen de humor van de poging niet inzagen werd Cartago met he grond gelijk gemaakt. Nu laat ik u raden hoeveel van de oude stad naar boven is gebracht... Juist, nul komma nul. Na het vluchtig bezoek aan de site wandelen we naar Sidi Bou Said, HET pittoresk dorpje van Tunesie, te vergelijken met ons Knokke. Komen we onderweg toch wel een Carrefour tegen om U tegen te zeggen. Dit kunnen we niet laten passeren.. Het volgende uur en half voelen we ons terug thuis en lopen we rond alsof we in de GB van Mechelen zijn, met die uitzondering dat er misschien wel wat veel 'buitenlanders' rondlopen hier. Uiteindelijk aangekomen in Sidi Bou Said doen we ons tegoed aan een uitstekende locale versie van smouteballen terwijl we door het wit (tegen de warmte) - blauw (tegen de muggen???) dorpje kuieren. Tegen de avond gaan we terug naar het station richting restaurant waar weerom couscous van het menu is geschrapt. Terug aangekomen in het hotel vinden we onze drie engelse vriendinnen terug na hun tour in het Zuiden en maken kennis met Emmema en Jessica, twee Australische globetrotters en Brent, een Canadees die juist terug was van een overland tour in Africa. 's Morgens vonden we het hoog tijd dat onze kleren eens grondig gewassen werden en daar ons moeder zich 3000 km. noordelijk bevond en het niet economisch verantwoord was ze op te sturen, hebben we alle kleren buiten degene die we aanhadden aan de mevrouw van de jeugdherberg gegeven met de ijdele hoop ze proper terug te krijgen. Dan was het richting luchthaven om te verifiëren of er echt geen goedkope manier was om in Marocco te geraken en om Anne-Marie uit te wuiven die na zes maanden door haar geld zat en terug ging naar haar ouders in Spanje. Na nog enkele uren in de Medina te hebben gespendeerd en fruit te hebben gekocht zijn we terug gegaan naar de jeugdherberg waar we in gezelschap van de meeste bewoners vertrokken richting restaurant Capitole. Het restaurant is een absolute aanrader : twee voorgerechten, een hoofdgerecht (en ze hadden couscous elke keer !!!), een nagerecht en een theetje voor 160 fr. Geen wonder dus dat dit onze vaste boef-stek werd voor de rest van ons verblijf in Tunis. Na wat e-mail gedaan te hebben en ons ticket voor de ferry naar Trapani bemachtigd te hebben, vertrekken we naar het Bardo, de grootste collectie mozaiëken in Tunesie. Nu wij houden van een goede mozaik op tijd en stond (wie niet, he)... Maar teveel is teveel en na een drietal uren komen we dan ook serieus mozaiëkoverdosed het museum uitgestrompeld. Terug in het centrum pikken we nog een Spaanse en Arabische taalgids op in de hoop ons wat te verdiepen in het gebrabbel rond ons. In het hostel aangekomen vinden we Brent, Jenny (US) en Trish (UK) snel bereid om ons te vervoegen naar het Capitole. Na een zeer goede maaltijd wordt besloten op zoek te gaan naar enige alcoholische dranken. Hier lijkt het even dat we van een kale reis gaan terugkomen daar we in alle etablissementen dringend doch vriendelijk worden verzocht om te vertrekken door het gezelschap van de drie females. Als we dan terug kuieren kan ik het niet laten om even door een gordijn te piepen en voorwaar dit is een bar waar grote hoeveelheden alcohol worden geconsumeerd en waar vrouwen aanwezig zijn. Als we dan wat later aan tafel zitten met onze glazen gevuld nemen we de tijd om het interieur en het clientèle wat nader te bestuderen en besluiten we dat we in de tunesische versie van een huis van lichte zeden beland zijn. Snel ons consumatie opdrinken en verdwijnen want die gasten begonnen al wreed geïnteresseerd rond Cindy te draaien Vandaag is het de finale Brazilie-Duitsland en omdat Tunis wel uitgestorven lijkt zoeken we een café met TV in de medina uit en proberen de match te volgen. Tien minuten voor het einde van de eerste helft valt de electriciteit uit en crossen we richting boulevard en 'ons' restaurant in de hoop dat we hier verder kunnen kijken. Hier is het echter hetzelfde liedje (in de loop van de komende dagen zullen we leren dat heel Tunesie zonder stroom zat op dat moment) en bestellen we dus maar wat te eten in afwachting tot de stroom terug komt. Wat ook gebeurt zo'n 10 minuten voor het einde zodat we beide goals van Ronaldo misten. Wachtend op de herhalingen valt de stroom een tweede maal uit en deze keer voor een uur of drie. De rest van de dag houden we ons dan maar bezig met inkopen van fruit en het bereiden van onze goedkoopste fruitcocktail ooit.. Tourists don't know where they've been, travellers don't know where they're going. - Paul Theroux Daar we de volgende dag naar het noorden vertrekken en we naar goede gewoonte weeral veel te veel hebben gemaakt zit er niets anders op dan het ganse hostel te mobiliseren om mee te helpen met de consumptie van de lekkernij. 's Avonds blijkt dat Jenny en Brent een bezoek aan het noorden ook wel zien zitten en we spreken dan ook af om de volgende morgen samen te vertrekken. Na de overshot van de fruitcocktail als onbijt binnengesmikkeld te hebben (het moet niet elke dag boterhammekes met vijgenconfituur zijn zekers) vertrekken we naar het busstation.. Daar blijkt dat de bus nog wel even op zich zal laten wachten dus vullen we een louage verder op richting Tabarka aan de noordkust van Tunesie, een plaats die zeer zwaar wordt aangeraden door de Tunesiers zelf. Waarom snappen we als we rond de middag aankomen.. dit is gewoon hun versie van Blankenberge.. terrasjes, restaurantjes en strandwinkeltjes is het enige wat je in het dorpje vindt. Na een middagmaaltje splitsen we op.. Jenny gaat eens kijken of ze kan snorkelen, Brent ziet het wel zitten om terrasjes te doen en wij klimmen naar het kasteel dat we op de heuvel zien.. Het kasteel is natuurlijk gesloten maar geeft ons toch een mooi overzicht over de baai en de haven.. Als we terug beneden aankomen wachten Brent en Jenny ons al op bij de lougages en hebben het vervoer al geregeld.. Blijkbaar hebben ze geen prijspaard te pakken gekregen, want we moeten twee keer stoppen om de oververhitte motor te laten afkoelen en water bij te vullen als we over de heuvels naar Bulla Regia gaan.. Bulla Regia is het Romeins equivalent van Matmata.. Hier vind je ondergrondse woningen van een veel hogere norm (alles afgewerkt in steen, mozaiken, zuilengallerijen) dan in het zuiden.. Toch raar dat een 2000 jaar oude cultuur een hogere graad van verfijning kent dan zijn hedendaagse opvolger. Als het begint te schemeren vinden we nog een taxi die ons wel even tot Jendouba wil brengen, terwijl er voor de eerste keer westerse muziek door de boxen komt. (vooral 'epitath' is een persoonlijke favoriet van de chauffeur wat gedemonstreerd wordt door het volledig meezingen van de tekst). Hier nemen we de laatste louage van den avond richting Beja. waar we in het maison des jeunes (maak nooit de fout dit te verwarren met een auberge de jeunesse!!) de goedkoopste nacht van ons verblijf hebben doorgebracht. Wat ge er wel moest bijpakken waren wreed vuile douches en een soort groene hagedissen die overal leken te zitten.. Cindy heeft die nacht niet veel geslapen. 's Morgens hebben we een vlotte start richting Teboursouk.. daar is het echter gedaan met ons geluk.. in het hele stadje is er geen enkele taxi te vinden die ons de resterende 6 km. naar Dougga kan brengen.. De louage chauffeurs zien het wel zitten maar vragen een astronomisch bedrag voor de bijverdienste... totdat... Cindy zich eens goed kwaad maakt en uitlegt dat ze er niet van moet hebben dat er met haar voeten gespeeld wordt.. blijkbaar zit de schrik voor deze furie er bij deze mannen goed in en gaan ze ermee akkoord om ons voor een dinar de man naar de opgravingen te brengen. Als er 1 opgraving is die ge moet bezocht hebben in Tunesie is het die van Dougga.. hier vind ge alles: tempels, thermen, hippodrome, huisjes van plezier... maar de hoogtepunten zijn het goed bewaarde theater en kapitool.. Na 4 uur rondgedwaald hebben door deze UNESCO world heritage site wandelen we de heuvel af richting New Dougga en nemen de louage terug naar Tunis.. Als de chauffeur ziet dat hij 1 plaats tekort komt om ons allemaal mee te nemen naar zijn eindbestemming, wordt een alleenreiziger uit de louage gegooid.. Profit before courtesy.. Onderweg wordt er al zwaar gespeculeerd welke menu er zal genomen worden in de Capitole. Daar dit onze laatste dag is in Tunis en Cindy graag nog een hammam had gedaan, heeft ze 's morgens vroeg al afgesproken met Ememma, Jessica en Jenny om samen te gaan. Daar dit vrouw alleen toestanden zijn ben ik verplicht om de voormiddag te spenderen op een terrasje aan de place de victoire. Als de vrouwen dan rond de middag helemaal schoongeschrobd en een paar cultuurschokken rijker (voor details moet je bij Cindy zijn) verschijnen is het richting een kebapbar voor een goeie vettige pitta met cola. De rest van de dag vullen we met wat e-mail, kaartjes schrijven en fotootjes sorteren. Ememma en Jessica gaan ook onze richting uit en samen nemen we een taxi naar de ferryterminal. Onze ferry die om 9 uur gescheduled is vertrekt pas rond 11:30, wat ons goed van pas komt daar we onze uitreisvisums niet kunnen vinden wat ervoor zorgt dat de uitcheckruimte er na een half uur uitziet alsof er een bom is afgegaan in onze rugzakken. Als ik dan uiteindelijk de gevraagde papieren triomfantelijk uit onze guide de routard voor Marocco trek, (waar stop je anders zo een belangrijke documenten? Toch niet in de speciaal meegebrachte documentenmap) springen we een gat in de lucht daar ze al begonnen te dreigen met een gratis verblijf in de cel tot ze hebben kunnen uitvissen of we gevaarlijke terroristen (misschien moet dat baardje toch af???) zijn of niet. Na al die drukte doen de immigratiemannen of hun neus bloedt als ze zien dat we een week langer dan vermeld op het visum in het land zijn gebleven... Ze zullen gedacht hebben: 'dat ze in Italie maar uitzoeken wat met die lastigaards aan te vangen'. Na nog even de tax free bezocht te hebben en sterke drank aan normale prijzen (3 zakken voor een fles J&B in de staatswinkels vind ik wat veel) kunnen we aan boord en na een spelletje Ben Gunn vallen de vrouwen snel in slaap. Vereisten voor Ben Gunn - favoriete drank (alcoholisch natuurlijk) van elke persoon - een beker (best geen al te grote, ik kan het weten) in het midden van de tafel - een boek kaarten uitgespreid in een cirkel rond de beker, met de afbeeldingen naar beneden. Regels voor Ben Gunn - iedereen neemt om de beurt een kaart. Afhankelijk van de waarde gebeurt het volgende * aas, 2 of 3: de persoon die de kaart getrokken heeft neemt respectievelijk 1, 2 of 3 slokjes van zijn drank * 4, 5 of 6: de persoon die de kaart getrokken heeft duidt iemand aan die respectievelijk 1, 2 of 3 slokjes van zijn drank moet nemen * 7: alle spelers moeten hun hand over de beker houden, de laatste drinkt * 8: alle spelers houden hun handen in de lucht en roepen 'ben gunn', de laatste drinkt * 9: de persoon kan een nieuwe niet-persoonspecifieke regel invoeren zoals bv. 'alle gesproken zinnen moeten vanaf nu het word smurf bevatten of er wordt gedronken' of 'bij 6 moet iedereen op de grond gaan liggen, de laatste drinkt' maar bv. niet 'bij elke kaart die getrokken wordt moet een bepaalde persoon drinken' * 10: de persoon die de kaart heeft getrokken vult de beker voor 1/3 met zijn drank. de persoon die de laatste 10 trekt drinkt de cocktail op die gemaakt is door de andere personen die de vorige 3 10-en hebben getrokken * boer: de persoon die de kaart getrokken heeft richt zich tot iemand en stelt een vraag, deze persoon richt zich tot iemand anders en stelt een vraag.. dit gaat zo werder tot een bepaalde persoon geen vraag stelt of lacht.. deze persoon moet drinken. * dame: de persoon die de kaart getrokken heeft noemt een onderwerp voor series (tandpastamerken, computermerken, hoofdsteden, yoghurtmerken, ...).. iedereen noemt een item uit de series tot een persoon op niets meer kan komen, deze persoon drinkt * heer: iedereen drinkt onder het mutteren van 'salute' naar de koning - degene die de laatste 10 getrokken heeft en dus de 'cocktail' moet drinken heeft verloren. En inderdaad... ik heb ervan geweten. When I was very young and the urge to be someplace was on me, I was assured by mature people that maturity would cure this itch. When years described me as mature, the remedy prescribed was middle age. In middle age I was assured that greater age would calm my fever and now that I am fifty-eight perhaps senility will do the job. Nothing has worked. ... In other words, I don't improve, in further words, once a bum always a bum. I fear the disease is incurable. - John Steinbeck Was het de cocktail, de schommelende boot of het feit dat de vloer toch redelijk hard was (het leek een goed gedacht om de matjes op te sturen op het moment), maar ik geraakte niet in slaap.. Cindy had naar goede gewoonte dromenland al opgezocht, dus ging ik maar eens kijken op het dek.. hier liep ik tegen Han. Een 52-jarige een-tandige Nederlander die al 40 jaar op reis was.. deze nacht zal mij waarschijnlijk nog het beste bijblijven van de hele trip.. Deze oldtimer had alle bruggen met de samenleving opgeblazen, maar was meer wereldwijs dan enig ander persoon die ik ooit had tegengekomen (elk boek dat ik in mijn geheugen kon opdiepen om onze discussie te illustreren had hij bijvoorbeeld gelezen).. Een halve nacht heeft hij mij geboeid met verhalen en anekdotes over het vier decennia onderweg zijn (geld wordt bijvoorbeeld verdiend door een beetje 'stuff' te slikken in Marokko, het te verwijderen in Spanje en daar verkopen). Op zo'n moment lijkt de hele wereldtrip onderneming toch maar kinderspel.. ik wou dat ze deze jongen een beetje tijd in de schijnwerper van Marc Helsen of Nicole en Ingrid zouden geven, alhoewel hij het waarschijnlijk niet zou willen aannemen en de mensen ook niet echt zouden willen luisteren... Het is nu eenmaal zo dat de eerste prioriteit van onze samenleving zelfpreservatie is en zulke 'gevaarlijke' individuen (in meer dan 1 betekenis) dan ook als een natuurlijke reflex geweerd wordt door zijn elementen.