Het is geen gelukkig koppel dat Indië binnenstrompelt. Mijn been is snel aan het zwellen en ik moet op Cindy steunen terwijl ik het volgend land in hink. Voor één keer ben ik blij als ze ons bij de immigratie aan een sterke controle onderwerpen (we komen immers van Indië's vijand nr. 1). Terwijl mijn vrouwtje de stapel formulieren invult heb ik de tijd om de beet uit te pietsen en wat in te binden. Alhoewel ze hier stoefen dat ze de 'grootste democratie ter wereld' zijn vinden ze wel dat we de meloenen die we meehebben uit Pakistan wel beter zouden zijn in hun handen. De laatste stap om toegang te krijgen tot het land is een sessie met de webcam om ons smoelwerk in hun systeem op te slaan. Terwijl we daar allemaal mee bezig zijn zien we een grote hoeveelheid mensen zich terug gaan naar de grens haasten. Eenmaal buiten sluiten we ons aan bij de massa en al gauw vormt zich een groepje Westerlingen: een Hollands koppel, Greg en Alain, Tom (een Canadeese Koreaan die al een tijdje rondtrekt in Indië). Het is een hele verademing om die kleurige massa te zien met feestelijke sari's en felle tulbanden na Pakistan waar grijze en bruine tinten op een of andere manier steeds de overhand hadden. De reden dat we hier allemaal zitten is om de befaamde 'closing of the gates' bij te wonen. Daar dit de enige grensovergang met Pakistan is wordt elke dag de grens tussen deze twee landen op ver van ceremoniële wijze gesloten. We krijgen het volgende half uur een mister bean voorstelling in fast forward. hilarisch!! Indiers zien het zo niet en zingen dingen zoals 'oh wat zijn die paki's stil' en 'uw moeder was een mestkever'.. Na een dertig minuten van vlaggen omhoog en omlaag te halen, over en weer te crossen, snelle saluten gegeven door de militairen, wordt langs beide zijden de poort met veel furore dichtgeslagen. Op een of andere manier zorgt al dat militair gedoe ervoor dat alle 'buitenlanders' aan elkaar klitten. Het is al donker als heel de groep met het minibusje in Amritsar arriveert. Belangerijke dingen eerst: de hollanders zoeken een plaats om geld te wisselen, maar voor ons primeert een goeie boef steken. Ze zullen wel Paki geld aanpakken. Vooral Greg staat te springen om zijn Pakistaanse voedselvergiftiging te vervangen door een Indische want hij kiest er direct het goedkoopste en goorste restaurantje uit. Die Australiers zullen het wel nooit leren zeker? Dan nemen we een rikshaw naar het tempelcomplex waar we ons als vrome pelgrim voordoend al snel een gratis bed krijgen. Alhoewel we allemaal moe zijn heeft de glimp die we hebben opgevangen van de gouden tempel hernieuwde energie doen opflakkeren en gaan we benieuwd kijken naar het gebouw dat een mysterieuze gloed lijkt uit te stralen. Wij gaan rechtdoor naar de tempel maar de hollanders slagen direct rechtsaf om aan te schuiven voor een gratis maaltijd, waar blijven ze het steken?. Nog even onze schoenen uit en een zakdoek op onze kop binden en we lopen één van de wonderbaarlijkste zichten op deze planeet tegemoet. Het gouden tempelcomplex is een plaats waar enkel degenen die geen greintje geloof of spiritualiteit hebben, de aanwezigheid van God niet kunnen voelen. De reflectie van de tempel, weerkaatst in het water van de poel waarin het gebouw zich bevindt. Het geluid van de devotie muziek, gezongen met overtuiging, zonder vulgair te zijn met op de achtergrond het lichte snelle ritme van de tabla's dringt door tot alle hoeken van het uitgebreide complex. Eerbare Sikh priesters met golvende witte baarden lezen de heilige boeken in de Akal Takht. Pelgrims bidden, tot hun midden ondergedompeld in het water van de vijver of ze knielden voor het heiligdom. Families wandelen op de marmeren vloer rond de vijver, kinderen babbelen er op los. In Indië is gelovige stilte niet nodig om te bidden, maar het gouden tempel complex is nooit afgezakt in de luidruchtige bazaar die de toeristen gemaakt hebben van zovele kathedralen en tempels. Er is nooit een poging ondernomen om geld af te troggelen van bezoekers, Sikhs zijn te trots om dat te doen en vrijwillige donaties blijken meer dan adequaat te zijn om de behoeften te vervullen. We raken in gesprek met een Sikh koppel die een dure rondreis van drie weken hadden geboekt maar nooit verder zijn geraakt dan Amritsar en nu vrijwilligerswerk doen in de keuken (elke dag worden 30.000 gratis maaltijden bedeeld door de Sikh, wanneer was de laatste keer dat ge Rome hebt zien geven i.p.v. nemen?). Graag geven ze ons uitleg bij het de voor ons raadselachtige rituelen.. Na een klein beetje verklaring begint toch al veel duidelijk te worden.. Deze relatief jonge godsdienst, gesticht in de vijftiende eeuw, is een combinatie van Islam, Hindu en christelijke godsdienst in een poging om weer wat pure spirualiteit te bekomen. En tot nu toe heeft de gemeenschap dat heel goed kunnen onderhouden en is niet afgegleden tot het zieltjes oogsten of geldinzamelen wat voor de meer traditionele godsdiensten toch lijkt te primeren hedentendage. Om tien uur wordt het boek met geschriften van de tien verschillende guru's en andere wijze mannen naar binnen gedragen met veel getoeter en gebons.. Een ander verbazend iets is het feit dat ge zo ver als de priester in het heilige complex moogt komen, zolang ge niet in de weg loopt mogen er zelfs foto's getrokken worden. Vergelijk dat eens met de 'oude' godsdiensten waar veel dingen toch heel gepriveligeerd en mystiek (??) worden gehouden.. We hebben het blijkbaar toch een beetje overdaan.. De dag begint zijn tol te eisen en Cindy voelt haar benen knikken dus trekken we ons snel terug naar de kamer. Het is, zoals we zeggen in Katelijne, het kot van de nacht. De wekker gaat af en ik kruip met veel tegenzin uit mijn bed om het terugbrengen van de boeken naar de gouden tempel mee te maken. Als ik de nodige attributen heb aangetrokken en mij over de koude vloer naar het heiligdom spoed zijn de boeken al binnen en was het zingen al in volle gang. Goddamn. Cindy had de wekker gezet en het halfuur tijdsverschil met Pakistan vergeten in te calculeren. goddamn woman!! Terug het bedje in. Op een meer schappelijk uur gaan we samen terug naar de tempel. Cindy om te gaan kijken, ik met plannen om haar te verdrinken in de poel, maar de vreedzame sfeer doet deze wraakgevoelens al snel vergeten. De Sikh drinken uit de tank van de tempel. Ze slikken goddelijkheid, heiligheid en zegening tegelijk in met dysinterie. Als ik probeer om de GPS coordinaten op te pikken zoals gewoonlijk blijkt het scherm van de PDA de pijp aan Maarten te hebben gegeven. Ik begin meer en meer overtuigd te raken dat ik die Amerikaanse prullen beter had thuis gelaten en de voorkeur had moeten geven aan Europeese en Japanse technologie. Een Amerikaan is nog altijd beter in beloven dan opleveren. We brengen een bezoekje aan het heilige der heilige en gaan in de gouden tempel. Als we buiten komen krijgen we de communion. Deze zoete bruine brij geserveerd op een bananeblad is niet echt mijn smaak, maar ja met die Sikh hun reputatie ga ik dat nu niet direct in de vuilbak kappen. Gelukkig lust mieke er wel koek van en kan ik het aan haar kwijtspelen. De mussen rond de tempel zijn er precies ook niet vies van, er zitten zoveel vette vogels te kwetteren dat ik verschiet dat die bomen het gewicht kunnen dragen. Met het Nederlands koppel, dat juist de Sikh keuken uitkomt waar ze een gratis ontbijt hebben binnengespeeld, bezoeken we de Jallianwala Bagh. In deze tuin werden door de Britten 2000 Indiers gedood of gewond tijdens een vredige demonstratie. Een ommekeer in de onafhankelijkstrijd.zeer goed in beeld gebracht in de film 'Ghandi' als ge het u nog herrinert. Vooral de martelarenput waar men 65 lijken heeft uit opgevist is een beeld dat bijblijft Overal kun je de kakkars (emblemen) van de Sikhs kopen: kam (om de niet geschoren baard en haar (heiligheid) bijeen te houden), losse onderbroek (bescheidenheid), sabel en zwaard (kracht en waardigheid) en een armband (kracht en moed). Als we na lang zoeken eindelijk voor de Durgiana tempel staan kan hij ons niet echt onder de indruk brengen. Dan merken we een flink aantal torens boven de gebouwen uitsteken en zoeken verder en vinden de echte tempel. Met die overvloed aan tempelgebouwen is het soms wel moeilijk om te weten waar ge juist naar aan het kijken zijt. Deze Hindu tempel is gebouwd met hetzelfde idee als de gouden tempel maar toch vindt ge hier niet die vrome sfeer. Er mist iets. We keren terug naar de gouden tempel en bezoeken het museum dat de Sikh geschiedenis vertelt. Om Sikh te worden moogt ge echt niet kleinzerig zijn. De helft van de schilderijen toont scenes waar martelaren in twee worden gezaagd, in een soort keukenrobot-avant-la-lettre worden gegooid of levend gekookt worden. En heel de tijd wordt er geen spier vertrokken. Op een bepaald moment in de geschiedenis kon je zelfs een goeie frank bijverdienen door koppen van Sikh te presenteren. De geschiedenis van deze priester-krijgers is zeker niet van een leien dakje gelopen. Als we terug op de kamer komen merken we dat we er twee bekende roomies bijhebben: Adrian en Lisa.. Ze waren gisteren te laat om over de grens te gaan en hebben het sluiten van de hekken gezien vanaf de Paki kant. Daar bleek de sfeer niet zo uitbundig te zijn geweest als aan onze kant. Gelukkig moesten ze niet terug naar Lahore om de nacht door te brengen, Dezelfde mannen van de douane die ons hebben proberen op te lichten hebben hen nog een kamer gegeven voor de nacht. Misschien toch niet zo een contraire mannen. We gaan 's avonds samen nog iets eten bij de chinees en kopen nog een dekentje want in het noorden zal het wel kouder worden volgens onze bewakers in de tempel. Sikh zijn ongelooflijk! De meeste pelgrims zijn al blij dat ze een plaatsje kunnen veroveren op het binnenplein, terwijl de Westerse kiekjestrekkers aparte kamers met bedden krijgt toegewezen zonder dat er geld wordt gevraagd en we krijgen er dan nog twee koole oppassers gratis bovenop! Respect. Voor we de stad verlaten bezoeken we nog de Mata tempel. Dit is de persoonlijk favoriet van Cindy. Als ik haar nieuwsgierig zie rondkijken neem ik er toch even de gids bij en sla de entry na over deze tempel. Ik had het kunnen weten. Hier komen de Hindu vrouwen heen die zwanger willen worden. De heilige die instond voor de zwangerschappen was echter zo lelijk dat het mij zou verwonderen dat ze praktische ervaring had. Voor de rest hebben we ons er wel geamuseerd. Die grotere tempels worden al snel een soort disneyland. We kruipen door een tunnel (om nederig te zijn) en moeten door ijskoud water waden (reiniging?) terwijl we proberen om 'broeder jacob' te spelen op allerlei contrapties om lawaai te maken (we falen). Op de trein vinden we Adrian en Lisa en bollen vier uurtjes verder naar Pathankot. Dan is het nog zes uur op de buszitten voor we in het bergdorp geraken. Dit is een van de minder ambitieuze verplaatsingen en kost ons al direct een ganse dag. Reizen in Indie zal toch niet zo vlot verlopen als we eerst hadden ingeschat. En inderdaad de praktijk wijst uit dat we ongeveer even lang op bussen en treinen doorbrengen als we zaken bezoeken. Vanaf nu wordt het schema één dag bezoeken, één dag reizen. Het is al goed donker als we aankomen in Dalhoussie. Een van de touts prijst een hotel aan dat in de lonely planet staat dus wordt ons de moeite bespaard om te zoeken en gaan we met hem mee naar de andere kant van de Mall, de circelvormige weg die rond het dorp loopt. Af en toe zien we donkere vlekken over de baan stormen, dit is onze eerste, maar zeker niet de laatste kennismaking. met de apen in Indië. Dalhoussie was tijdens het koloniale tijdperk een plaats waar de Britten koelte gingen zoeken als het in de zomer te warm werd in de vlakten maar is nu een zomervakantieoord voor rijke Indiers. In de winter is er niet veel volk en we kunnen dus profiteren van schandalig lage prijzen voor ons nachtje slapen. Na zorgvuldige controle van prijzen in een drietal restaurant zoeken we ons een tafel in het 'lovely' restaurant. We hebben nog maar juist de soep op of een zeer zatte groep Indiers staat erop dat we bij hen aan tafel komen zitten. Als ze horen wat we besteld hebben moeten ze eens goed lachen en ordonneren de chef om een grote schotel met het beste gerecht dat ooit uit Indie gekomen is te maken: BUTTER CHICKEN!!.. dit is waarlijk hemels. Onderwijl maken we ook kennis met een vriend die ons de rest van de reis zal vergezellen: Peter Scot. De mannen behoren tot de nouveau riches en zitten duidelijk in een paar louche zaakjes. Eén heeft zelfs security bij. De arme soldaat is het al gewoon dat hij moet optreden want als onze gastheer hem zegt om mij een saluut te brengen doet hij het direct. Als de Indiër er echter op staat dat we over een week of twee afkomen naar een huwelijk in de familie weten we niet goed wat antwoorden.. Daar we vermoeden dat in de morgen dit idee wel minder goed zal lijken, beloven we dat we onze best zullen doen om af te komen. De Indiër komt zijn zoontje halen die hier op een dure kostschool zit. Het kleine jongetje is de enige die zich schaamt voor zijn familie. Nadat we afscheid hebben genomen en de nonkel nog achterna hebben gedragen (ze waren hem vergeten.. wat niet moeilijk was want hij lag al een half uur te knorren onder de tafel) blijkt dat de rekening al geregeld is. Dat is vriendelijk. Die morgen duffelen we ons helemaal in en wandelen langs de mall. Dit is een straat die helemaal rond de heuvel draait en waarop ge verschillende restaurantjes en marktjes vindt. Het geheel wordt opgefleurd door de vele rotsschilderingen met voornamelijk bouddhistische thema's. Ondertussen horen we overal geritsel en het duurt ook niet lang voor we een apenfamilie in het oog krijgen. Daar gaan mijn mumbalees (apenootjes), Cindy voedert ze allemaal aan de apen. Ik krijg echter mijn weerwraak als ik ze gillend zie lopen met de hele bende achter haar als de nootjes op zijn. Maar snel gaan schuilen in een restaurantje en een lekker warm tomatenroomsoepje slurpen. Tegen beter in breng ik mijn PDA toch eens binnen bij een winkel die beweert aan electronicarepair te doen. Ik vrees dat die mannen echter meer bekwaam zijn in transistorradios want de enige suggestie die ik krijg is om de batterijen eens te vervangen.. Een wandeling door de omgeving wordt door het late uur al snel afgeschoten (je hebt al snel een uur of drie nodig wil je een van de kortere routes wandelen en daar er geen plannetjes of aanwijzingen voor handen zijn, is het waarschijnlijk dat ge nog wel wat langer onderweg zult zijn.) Dan kuieren we nog maar twee keer rond de mall terwijl we af en toe niet vergeten stoppen om nog wat kraampjeseten te bestellen. Greg, de Australier. is ondertussen ook in Dalhoussie gearriveerd en heeft een kamer gevonden in het zelfde hotel als wij.. Na zijn slechte ervaringen in Pakistan was hij zeker dat hij voor Kerstmis terug naar huis zou gaan.. nu is hij blijkbaar terug aan het twijfelen om toch door te reizen tot zijn geld op is. Dat is inderdaad het fijne van zolang onderweg te zijn. Ge wordt zo flexibel dat uw plannen voor de volgende week. meestal zelfs voor de volgende dag absoluut niet vast liggen. Dit gevoel van vrijheid is zeldzaam in onze samenleving. De zonsondergang die hier in de bergen wordt ervaren is niet te evenaren. De hemel staat in vuur over de toppen van de Indische Himalaya die van roos naar rood naar lichtblauw kleuren. Het leven kan mooi zijn. Het is al vroeg dag als ons groepje van vier de rugzakken op het bultje heft en terug naar beneden sjouwt. Hier proberen we nog even een korting te bedingen op de toeristenbus. Als onze onderhandelingspogingen op niets uitdraaien nemen we maar ticketjes op de locale bus naar Chamba . Ik zal de fotootjes wel 'on the fly' nemen. Aan de hoeveelheid maaginhoud dat aan de buitenkant van de bus hing kon ik mij al inbeelden dat het een slingerende rit zou worden en ik werd niet teleurgesteld. de uitzichten waren adembenemend, het besluit om het ontbijt over te slaan. fortuinlijk. De foto's blijken achteraf voornamelijk scheve stukken berg, vage bomen en vingers te bevatten. Spijtig. Het kost ons een goeie tien uur voor we Chamba binnenrijden. Het duurt een uur en vijf hotels later voor we terug staan bij onze eerste poging. Terwijl we inchecken in Jimmy's in komt er een snake guy binnen die geld vraagt voor het rondlopen met een slang rond zijn nek en zo al het kwade uit het huis mee te nemen. Goei bijverdienste. Chamba is voornamelijk op een plateau in een vallei gebouwd, een paar tientallen meters boven een rivier die onder ons doorraast als we op een van de vele terrasjes die tegen de kliffen zijn geplakt een koffietje gaan drinken. Cindy heeft ondertussen een bakje stekelbezen gekocht waar ze gretig haar tanden inzet.. of.. toch niet. De Indische variant blijkt een droge, harde vrucht te zijn die zonder pardon over de reling vliegt. Ondertussen komt onze garcon voor de derde keer terug om met mraen en benen te vertellen dat ook deze poging om iets te bestellen van het menu niet mogelijk zal zijn. Dit etablissement is blijkbaar meer bedoelt om een fles korte drank achterover te slagen zonder dat iemand het ziet, dan om te eten. Adriaan en Lisa hebben allebei problemen met hun schoeisel en terwijl zij zich installeren bij een schoenmaker, gaan wij verder naar Lakshmi Narayan tempelcomplex. De vijf tempels, versierd met kunstig beeldhouwerk, lijken op grote bijenkorven. Door het gebrek aan een goed terraske doen we dan maar een tempeltocht en zien alle tempels in de stad. Volgens het kaartje ligt de Chamunda devi tempel maar een vijfhonderd meter verder, maar in werkelijkheid ligt hij ook een vijfhonderd meter hoger. Als we eindelijk boven geraken (we zijn begonnen de trappen te tellen, maar bij elfhonderd was de energie op en kunnen we ons alleen maar concentreren op het hoger klimmen) zitten we de vijf minuten uit te hijgen (Cindy haar polsslag registreerd boven de 180). Er is juist een trouw aan de gang, maar de bruidegom is blijkbaar niet al te tevreden met de bruidskeuze van zijn ouders en laat het goed merken.. Wij maar snel verder om deze toch wel vroege huwelijkscrisis te vermijden. We zoeken onze weg terug naar beneden en het is al goed donker als we terug het grasveld bereiken dat het centrum van de stad moet voorstellen. Voor we terug naar de kamer gaan kopen we ons wat gekookte eitjes, groentjes en een paar sandwiches en bereiden belegde broodjes. We hebben zelfs een TV zodat we kunnen kijken hoe Popeye Bluto onder zijn voeten geeft in het Hindi. --> Het volgend raadsel is vandaag zeker van toepassing: Hoe krijgt ge 100 man in een bus? ge neemt een turnclub. Hoe krijgt ge 200 man in een bus? Ge neemt professionale bodybenders (contortionists) Hoe krijgt ge 300 man in een bus? Ge neemt Indiërs op elkaar gedrukt als sardinen gaan we terug naar beneden. We durven en kunnen onze plaats niet verlaten als we stoppen en zitten dan ook tien uur vast (letterlijk!!) op de bus. Cindy had geluk want haar gezicht zat tegen het venster geplakt, mijn vistas voor die dag waren voornamelijk Indische lichaamsdelen. Het begint al te schemeren als we van Dharamsala naar Mcleod Ganj klimmen. Elke stap brengt ons precies verder van het drukke, chaotische Indië en dichter bij een rustiger, kalmer land waar alles op een gezapiger tempo verloopt. Halverwege warmen we ons op met een kopje chai en momo's (groentjes in deeg gestoomd) terwijl we de bergtoppen langzaam rood zien worden als de zon onder de horizon verdwijnt. We installeren ons na het gebruikelijke sjacheren in een hotel met een zicht op de vallei vanaf het terras. Het afdingen lukt redelijk vlot omdat de gebruikelijke uittocht uit McLeod Ganj begonnen is. De temperatuur zal de komende maanden redelijk onbehaaglijk worden en alle reizigers trekken dan naar Goa om te overwinteren. Volgens de eigenaar liggen we vlak onder de kamer van de Dalai Lama. Wel, als dat waar was dan kan ik zeggen dat hij verdikke hard kan snurken, Daar waar ge in het grootste deel van Indië een hele week kunt rondlopen zonder een andere westerling te zien is dit een hele schok. De verwachtte Tibetanen ziet ge maar af en toe, de overgrote meerderheid van de mensen hier zijn Westerlingen. Meestal van het boomknuffelende hippie-ras. Terwijl we rond temple road lopen vinden we allerlei zaken die voor een reiziger met heimwee zeker nog een extra reden zijn om wat langer te blijven hangen in dit rustgevend oord. Van braadwurst mit pommes tot chocoladecake tot de laatste DVD's ge kunt het niet bedenken of er is wel een klein winkeltje dat het in huis heeft. Als we interesse tonen voor de kleine cinema die wordt gerund door de Indische tweelingbroer van Bud Spencer raken we al snel aan de klap. Hij heeft meer filmtitels in DVD of VCD formaat dan de Videochamp in Duffel en als blijkt dat ik nog een film een twee op de laptop heb staan die nog niet in zijn collectie zitten gaan we al snel over tot een ruil. Wie had dat nu gedacht. Vanmorgen nog op een stoffige baan aan het hobbelen en vanavond liggen we in bed cake en chips te eten terwijl we naar de The Tuxedo kijken op DVD. Er zijn duidelijk meer redenen dan meditatie alleen om tot hier te komen. Rillend van de kou worden we wakker. De Grote Uittocht heeft duidelijk zijn redenen. Op drieduizend meter heb je in de winter toch iets meer nodig dan goeie ganja om te blijven plakken. We lopen wat verloren in het verlaten bergdorpje en bezoeken de residency van his Holyness, the Daila Lama. Dit is voor de Tibetanen het meest vereerde heiligdom. We moeten echter opmerken dat de tempel, voornamelijk opgetrokken uit prefapmateriaal, slechts een glimp geeft van de glorie van de Potala tempel in Lhasa. De monikken die in de tempel wonen zijn heel bedreven in voetballen. Ze spelen op de rand van de afgrond op een klein veldje maar verliezen hun bal (of spelers) niet, waarschijnlijk omdat ze weten dat ze dan een ganse dag moeten wachten voor iemand hem terug is gaan halen. We dalen terug af en wandelen rond de heuvel waarop de tempel staat. Even moeten we uitwijken voor een verdwaalde koe die van godsdienst wil wisselen of zo maar door de Tibetanen prompt terug naar beneden wordt gestuurd. Links en rechts van het paadje vinden we Tot hier bij de .... stupa. Hier staan de grootste bidwielen die we ooit gezien hebben. - een oude tibetaan met de typische gastvrije glimlach op zijn gezicht loopt met ons mee en vertelt honderduit over zijn leven als meester-tapijtenknooper. Hij is duidelijk meer gewend aan het bergwandelen dan wij alhoewel hij nu al grootvader is over vijf kleinkinderen. Terug in de hoofdstraat nodigen we hem uit om met ons een chai te nuttigen in een cafeetje. We vallen blijkbaar in de smaak want hij nodigt ons uit om de familie te gaan bezoeken. Dit moeten we echter afslaan als we Adriaan en Lisa tegenkomen. Zij en gaan samen met hen bananencake eten Terug in de hoofdstraat van McLoad Ganj lopen we twee Duitsers die we ontmoet hebben in Lahore tegen het lijf. Ze zijn vol lof over een restaurantje dat ze de dag ervoor ontdekt hebben en waar ze naar hun zeggen echt alles kunnen klaarmaken. Cindy stelt ze zwaar op de proef door bloemkolen in bechamellesaus (een gerecht dat volgens haar de laatste paar weken al verscheidene keren in haar dromen is voorgekomen) te vragen. Het moet gezegd worden dat ze ons een zeer geslaagde versie voor de neus zetten. Alleen de nootmuskaat mistten we. De Thenthuk (GROTE kom Tibetaanse groentensoep) is fabuleus. De rest van de avond veranderen we deze rustige eetgelegenheid in een luidruchtig brauhaus. Loox-ke speelt oberbeierenmuziek, iedereen drinkt liters bier en de Duiters drinken ons onder tafel. Het moet toch zijn dat het hier een heilige plaats is want er was een wonder voor nodig om in onze toestand ons hotel terug te vinden in de heuvels. Vandaag zijn we zes maanden onderweg. Na een stukje Noord Afrika, Oost Europa binnengetrokken en dan via het Midden Oosten Azie in. Het leek een hachelijke onderneming toen we eraan begonnen, nu is het een echte levenstijl geworden. Overtuigd dat we de goede keuze gemaakt hebben bereiden we ons voor om het volgende half jaar nog vaak versteld te staan en er beginnen zelfs plannen te groeien om een verlenging van ons 'verlof' aan te vragen. In ruil voor een paar VCD films die ik nog op de HD heb staan mag ik de maffiaboy zijn cd burner gebruiken. Hij, als Indier, is zeker niet opgezet met de gastvrijheid die de Tibetanen door zijn regering wordt gegeven. "Alle winkels behoren tot Tibetanen, maar ge zult er steeds Indiers in zien werken". De Israeli's worden door hem getypeerd met volgende mop: "Een Israelier gaat 's morgens een winkel binnen en wil een BH kopen. Als hij hoort dat hij 300 roepie voor het kledingstuk moet betalen zegt hij al snel 'Dat is teveel'. Het is inderdaad een toeristenprijs en de Israeli ziet eruit dat hij zijn wereld kent dus laat de winkelier de prijs met 100 roepie zakken. De Israeli verklaart echter 'Dat is teveel'. De winkelier zou graag zijn eerste verkoop van die dag willen doen en doet er tenslotte nog 100 af. Nog steeds beweert de Israeli 'Dat is teveel'. Na nog wat verder gepalaver besluit de winkelier dat hij de BH maar gratis zal geven zodanig dat hij verlost wordt van deze gladprater. Als de Israeli dat hoort verklaart hij 'In dat geval neem ik er twee'". Dead on! We brengen een bezoekje aan de Tibetaanse bibliotheek. Boeken hebben we niet veel gezien, Boeddha's daarentegen waren overvloedig aanwezig. Als we terug buiten zijn de apen die overal in de bomen zitten zorgen voor meer vermaak. Die namiddag wandelen naar de waterval van Bhagsu. Verschillende generaties hippies hebben hier jaren gemediteerd en hun boodschap voor de mensheid in de rotsen gekerfd of erop geschilderd. een paar pareltjes van wijsheid waren Ask a women's advice, and whatever she advises, do the very reverse and you are sure to be wise What we do in life, echoes in eternity Peace is only found in the present moment You will never ever know if you ever never go Vivre est ce qu'y a de plus rare au monde. La plupart de gens existent, c'est tout Het kan de berg niet schelen langs welke weg hij beklommen wordt it's better to be hated for what you are than to be loved for what you are not it's not what they say about you, it's what they whisper work like you don't need the money, love like you have never been hurt, dance like no-one is watching you're not dressed for the day until you wear a smile seek to understand and not to be understood... first all men are not fools, some are bachelors 's avonds zien we de Duitsers en fransman weer in ons favoriete restaurant. Ze zijn volop in voorbereiding om een trek te maken. Ze hebben grote zakken chips en koekjes van de locale kruidenierswinkel ingeslagen en hebben zelfs een plan bemachtigd die een grot aanduidt waar ze kunnen slapen. Ze zien het volledig zitten. Maar eerst nog een paar biertjes. Wij geniepige Belgen zijn klaar voor een revanche en met een fond om u tegen te zeggen in de maag loopt loopt deze eerste internationale bierwedstrijd af op een gelijkstand. De Duitsers zijn niet vertrokken.. door de gevolgen van het drinkgelag hebben ze hun 'expeditie' nog maar een dagje uitgesteld. Wij laden die morgen onze huisraad dan terug op de rug. De koude en de tijdsdrang doen ons met weemoed afscheid nemen van McLeod Ganj.de oorspronkelijke planning om Indie in drie weken te ontdekken zal snel uit het raam liggen. We zullen er uiteindelijk langer dan drie maanden over doen en spijt hebben dat we niet langer in dat wonderbaarlijke land kunnen blijven. Het plaatsje voelde enorm westers aan. Zo goed zullen we ons niet mer thuis voelen in Indie. Zodra we de berg afwandelen en Dharmsala binnenwandelen moeten we allebei de drang om terug naar boven de rennen om de komende twee maand toch maar te overwinteren in McLaod Ganj overwinnen. Een boterham met een blok kaas helpt ons de overgang naar het gekke Indie te maken. De bus naar Shimla laat op zich wachten. of toch niet.. we kunnen die bus op.. ah.. blijkbaar een foutje.. we moeten er terug af.. na een half uurtje worden we verwezen naar een andere bus waar we ons helemaal alleen installeren. Dit is echter niet hoe het gebeurd in Indie.. Vijf minuten later zit de bus ook stampvol en kunnen we alleen maar gelukkig zijn dat we zitplaatsen hebben voor de komende rit van 10 uur. Shimla ligt een stuk boven de 2000 meter en wij met onze zomerkleertjes komen blauw van de kou aan. Dit is het zomerverblijf van de rijke Indiers, wat echter niet wil zeggen dat de prijzen in het winterseizoen laag zijn. We besluiten de kamer te nemen, maar een verwarmingselement voor de nacht kan er niet meer af.. Dan vragen we maar extra dekens... en als dat volgens Cindy niet genoeg is laten we de arme hotelbediende nog een keer over en weer lopen voor nog wat dekens. Als we een beetje ontdooit zijn en de rillingen onder controle kunnen houden, klimmen we naar de Mall, de grote toeristenstraat van Shimla en komen tot de ontdekking dat alles dicht is. Alleen een afgelegen restaurantje kan ons nog een paar kommetjes lauwe tomatensoep en pikante butterchicken voorschotelen. We houden een chique Indische familie in het oog die zodra ze ons in het oog krijgen overschakeld van Indisch naar Engels ... Dat hoort toch zo zeker.. Zelfs met al die extra dekens blijft het rillen en dus zit er niets anders op dan elkaar goed vast te pakken. Het grootste deel van de voormiddag spenderen we aan een zoektocht om de goedkoopste kamer in Shimla te vinden. Veel tijd om de stad te zien heb je immers niet nodig. Alles gebeurd rond de Mall, een straat van drie kilometer die zich rond de heuvel slingert. Overal vind je kraampjes en restaurantjes die de hongerige, koude toerist voorziet van soep en warme apenootjes... Een mooie wandeling wordt echter beloofd als ge uw weg zoekt naar de ... tempel. Hier zitten honderden apen. Terwijl we naar boven klimmen worden we aangehouden door verschillende verkopers die proberen ons wandelstokken aan te smeren. Niet om te wandelen, maar om de apen van uw lijf te houden. Als we niet te overhalen zijn tot aankoop wordt er de mogelijkheid tot het 'lenen' van de wandelstokken geoppert. Voor ons hadden de apen geen oog (Cindy kan er op een halve meter naast gaan zitten) maar wel waren ze elkaar constant aan het aanvallen en intimideren. terug beneden houdt Cindy een politiewagen aan en vraagt de weg naar Vice Regal lodge. De politieagent antwoordt tegen haar boobs of ze geen lift wil. Hij verschiet wel even als ik mee achterop spring en Cindy niet naast hem vooraan schuift maar zich naast mij komt zitten. Wel handig zo'n boobs. Viceregal lodge is het eerste echte stukje Raj architectuur die we vinden in Indië, en wat voor een stukje. Dit zomerverblijf van de Engelse elite doet je even vermoeden dat je het engelse platteland aan het toeren zijt. Dit gebouw heeft meer dan zijn deel gehad in de turbulente geschiedenis van dit land. De onafhankelijkheidsbesprekingen tussen Indië en Engeland hebben hier plaatsgehad. Zelfs Ghandi heeft hier een paar dagen doorgebracht. In het korte bezoekje dat men ons toestaat zijn we blij verrast als we merken dat deze onderzoeksinstelling toch veel van zijn oude panache heeft kunnen behouden. Het is niet moeilijk in te beelden hoe de Engelse creme de la creme hier op de veranda van hun namiddagtheetje genoot (wij gaan liever bij de tuinman een goeie cay drinken waar Cindy naar goede gewoonte weer haar tong verbrand.) Geen politieagenten als we terug rijden dus moeten we al wandelend onze weg terugvinden. Niet evident als je op een smalle weg zonder verlichting loopt met een loodrechte rotswand omhoog langs de ene kant, een afgrond langs de andere kant en racen-de Indiers met kapotte autolichten op de baan. Op het menu staat pikante butterchicken aan het busstation van een simpathieke sikh. Deze avond besluiten we toch voor enige luxe te gaan en hebben we er een verwarmingselementje bijgenomen. Spijtig genoeg moet het ding zowat zwanger willen maken als je van iets of wat warmte wil profiteren. Dan nog maar een nachtje kou lijden, morgen gaan we terug naar beneden! We worden ruw gewekt door gerammel op het dak. Komt de berg (of het dak) naar beneden?, zijn ze aan het werken? is het aan het onweren? Nee gewoon een paar apen die niet overeenkomen en besloten hebben de familiale discussie uit te vechten boven ons hoofd. Deze ongeplande wake-up call zorgt er wel voor dat we voor een keer mee aan het ontbijt kunnen schuiven. Hier leren we dat Indiers hetzelfde eten op elk moment van de dag. Lassi en chapatti's als ontbijt zijn ook lekker. spreuken in het station: Cleanliness is next to Godlyness don't shed blood, shed hatred a customer is the most important visitor on our premises. He is not dependant on us, we are dependant on him. He is not an interruption of our work, he is the purpose of it. He is not an outsider of our bussiness, he is a part of it. We are not doing him a favour by serving him, he is doing us a favour by giving us the opportunity to do so. the Allah of the moslims is the same as the God of the christians and the Ishwar of hindus tolerance of other faiths imparts to us a true understanding of our own. Terwijl we naar beneden bonken lees ik in één ruk Fermat's last theorum van Simon Singh (Ongelooflijk hoe de auteur het saaiste beroep ter wereld kan omschrijven als de meest avontuurlijke ontdekkingsreiziger). Het is pas 's avonds als Cindy mij de buit aan foto's op de camera toont dat ik besef wat ik gemist heb. De vier uur durende bergrit van Shimla naar ... was waarlijk adembenemend. In ... moeten we overstappen op een trein met breder spoor wat ons juist genoeg tijd geeft om ons te voorzien van de nodige munchies. Treinen in Indie is altijd een beetje eten (ze gaan te traag om het reizen te noemen..) Het begint al te schemeren als we in Chandigarch, de ontworpen stad, arriveren. De prijzen voor een taxirit naar de stad is duidelijk boven ons budget. De prijzen aan het station zijn echter vastgelegd door de stad en moeten betaald worden aan de parking van het station. Later kan de taxichauffeur een deel van het geld ophalen. Onderhandelen is geen optie, dus laden we de rugzak op ons bultje en beginnen aan de tien kilometer die ons nog van het stadscentrum scheidt (tot nu toe vinden we de stad enkel maar goed ontuorpen voor de portemonnee van de taxichauffeurs... ) . We hebben echter maar een goede vijf minuten gewandeld in de richting van de stad en bedenken dat we eventueel wel een koe kunnen gebruiken om op onze bestemming aan te komen als we een aanbod krijgen aan een derde van de eerdere prijs. Dat nemen we graag aan. In de stad is de accomodatie duur maar de whiskey goedkoop. Ah, you win some, you lose some. Chandigarg, ook wel vaak 'de ontworpen stad' genoemd, had voor Indië Le Corbusier. Dit was in de jaren '60 brede rechte lanen, Straatverkopers, bedelaars en zelfs koeien zijn hier uit het straatbeeld verdwenen. In de plaats vind je hier gewaagde architectuur uit de jaren 60, iets wat onze generatie enkel kent uit de show van Bosmans Jos komt op zijn minst bevreemdend over. Grote platen naakt beton, absurde golvende structuren en wijdse ruimtes. De rozentuin in Chandigargh is naar verluid de grootste in Azie. Meer dan 1000 varieteiten staan op elk moment van het jaar in bloei. In ruil voor een bezoekje kon elke keizer, prins of admiraal hier wel een bloem naar hem vernoemd krijgen.. we vinden een Churchill, een stuk of vijf Queen Elizabeth's en zelfs een John F. Kannedy (geen schrijffout!). Dat de naamgevers een beetje kleurenblind waren wordt bewezen met de varieteit 'shocking blue', een felroze roos.. - wandelen naar museum van schone kunsten, bezoeken een tentoonstelling hoe Chandigarch gebouwd is. Men had de grootste problemen om buitenlandse deviezen vast te krijgen om een deel van het loon van de gerenommeerde archtecten te betalen.. HET architecturale pronkstuk is het Chandigarch secretariaat. Dit gigantisch betonnen gebouw zou niet misstaan in een science fiction film van de jaren '60. Een bezoek voor toeristen wordt echter enkel toegestaan indien je architect bent. Sinds de Minister van Punjab hier in 95 is neergekogeld is men redelijk kieskeurig als het gaat om iemand binnen te laten. Spijtig genoeg is de beveiliging zeer hoog. Bij elke ingang die we proberen binnen te glippen botsen we op prikkeldraad en soldaten met machinegeweren.. Tant pis. Een niet te missen attractie is de Ned Chand Rock garden, het dichtste dat ge ooit bij een Disneyland zult komen in dit stuk van de wereld... en het is niet zeer dicht. Toen men dit deel van de stad wou vrijmaken voor verdere ontwikkeling, stuitte men op een verzameling kunstwerken gemaakt van kapotte borden en tassen, stopkontacten, electriciteitsdraad, plastieken stoelen, autobanden en toiletpotten (ik heb nooit niet gesnapt waarom ge ze hier wel vindt, maar niet op uw hotelkamer). Vandaag de dag is het een Walibi zonder de roetsjbanen en verklede kangaroos. Grotten, die met elkaar verbonden zijn via slingerende gangen, herbergen stille legertjes van dierlijke en menselijke figuren. Raar maar Indisch. De ontworpen stad heeft nog wel meer bezienswaardigheden in petto, maar onze tijd is bijna op. De metropool is duidelijk gebouwd met het idee van expansie in het achterhoofd. De verwachte mensenmassa's zijn echte nooit opgedaagd. Heelder districten liggen nog braak. We vermoeden dat de Indiers zelf ook niet zo opgezet zijn met die mathematische precisie en de stad liever mijden. We bezoeken in sneltreintempo nog het gerechtsgebouw en het eenheidssymbool maar het zielloze beton doet ons al snel besluiten dat wiskundige perfectie en indie geen geslaagd huwelijk is. Dit is niet het land waar we verliefd op zijn geworden. Dankzij een goede planning weten we waar de bus naar onze volgende bestemming klaar staat en we bollen dezelfde dag nog naar Rishikesh, de heilige stad van de Hindu's. Het is al laat als we op het braakliggend veldje, dat dienst doet als busstop, arriveren en we besluiten af te zien van verdere hotel exploratie als we vlak voor de busstop een kamer vinden waar de bedden mals aanvoelen. De zon komt nog maar juist in de lucht gekropen als we onze weg zoeken naar de Heilige rivier die dit stadje zijn honderdduizenden pelgrims per jaar opleverd. Het ganse gezin neemt een bad in Moeder Ganges waarna ze melk offeren en de enorme vissen voederen die dankbaar van het ritueel gebruik maken om zich een bult te fretten. De vele prasad kraampjes doen gouden zaken met de verkoop van onder andere bloemenslingers, kokosnoten en wierrook. Een ander populair item zijn de grote bidons waarin de pilgrims het heilig water mee naar huis kunnen nemen. Niet zoveel verschil met Lourdes eigelijk.. Alhoewel ze het daar in Frankrijk waarschijnlijk niet op prijs zouden stellen, als ge in uwe pure de grot zou binnenstesselen. We raken in gesprek met een oudere heer. Terwijl hij ons meeneemt voor de onontbeerlijke ochtendchai vertelt trots over zijn zoon die veel geld verdient in Amerika.. het land waar hij later ook heen zal gaan als zijn huis verkocht geraakt. We voelen echter goed genoeg aan dat zijn huis wel nooit 'verkocht' zal geraken. Alhoewel zijn vrouw al in de USA zit, lijkt deze man zijn liefde voor het land groter dan voor zijn familie. Als we hem erop wijzen dat men overal langs de straat kalklijnen worden gestrooid legt hij ons uit dat dit voor een optocht wordt gedaan die over een uurtje zal vertrekken. Kool. Op een spektakel moeten we echter niet zo lang wachten. Om de hoek komt een poedelnaakte man gevolgd door zo'n 20 familieleden. De arme man heeft juist een bad in de Ganges genomen. Hij ziet blauw van de kou en haast zich naar huis. Onze gids kijkt er niet van op. Dit is een Jain, een bepaalde stroming in het Hindoeisme die misschien het best kan vergeleken worden met de fanatieke ... joden in Antwerpen. Ze volgen strikte regels (puur veganistisch voedsel, enkel trouwen met een andere Jain, en blijkbaar in uwe flikker rondlopen als het u uitkomt) en zijn een zeer hechte, gesloten gemeenschap. Als er na een uurtje nog geen teken te zien is van de beloofde optocht besluiten we ons licht eens op te steken in een paar ashrams en nemen we afscheid van onze gastheer. In Rishikesh vind ge de ene guru naast de andere met allemaal een verschillende visie op het leven die slechts één ding gemeen hebben: allemaal zijn ze bereid om u het te verlichten in geest en vooral in portemonnee. Het meest indrukwekkende ashram is de Sri Trayanbakshwar, dertien oranje verdiepingen.. Op elk niveau vindt ge dozijnen tempeltjes gewijd aan diverse goden. De zevenmetalige ring, een amulet voor moed. kracht, genezing en nog 4 andere deugden, die op elke verdieping wel een keer of zeven wordt aangeboden, zakt aanzienlijk in prijs naarmate wij stijgen.. Als Cindy zich ooit zou bekeren tot het Hinduisme zou Sjotiwalla hoog op haar lijst van favorieten goden staan. Hij is immers de god van het eten en het goed leven. Sommige restaurants hebben zelfs in ware Sinterklaasstijl een sukkelaar blauw geschilderd en op een troon voor de ingang gezet. Als ge u een paarse Eddy Wally voorstelt hebt ge een goed idee hoe hij eruit ziet. Het eten zelf is hier echter gene vette. Dit bedevaartsoord is puur veganistisch, zelfs zuivelproducten worden van de menu geweerd. De enige uitzondering zijn eieren. Voor het eerst sinds drie eeuwen mogen eieren terug verorberd worden in Rishikesh en dat hebben we geweten. Als we onze weg terug zoeken naar de stad laat Cindy het eten dat ze meedraagt in een zakje pikken door een aap. Ze zit er niet zo mee.. het waren immers mijn bananen.. haar bananen had ze immers al lang op. In de stad is de optocht dan eindelijk begonnen. De stoet bestaat uit getrokken praalwagens met voornamelijk afbeeldingen van naakte personen (jup.. het is een Jain optocht leren we later), kamelen, paarden, geschilderde olifanten en verklede mensen. Na een tijdje moeten we ons op de achterste rij zetten want steeds probeert men ons mee te trekken in de stoet.. Mij niet gezien.. zie dat ze straks allemaal in hunne pure gaan rondlopen. De afsluiter is een witte olifant die even halt houdt om Cindy een knuffel te geven. Een echt intelligent beest, pindanoten en bananen worden verorberd, muntstukjes worden aan de begleider gegeven. We hebben geen ashram kunnen vinden naar onze goesting dus, moderne bedevaarders als we zijn, besluiten we ons geluk maar te wagen in Haridwar, Het Jerusalem van de Hindu's, slechts en uurtje met de bus stroomafwaarts. - DE attractie in Hardiwar is de Har-Ki-Pairi Ghat. Vooraleer men deze heilige grond van de Hindu's mag betreden moet er een bijdrage aan de goden betaald worden. De gids had ons echter gewaarschuwd voor valse geldinzamelaars met officieel uitziende documenten. Op weg naar de Ghat komen we al een drietal zwendelaars tegen. Deze worden snel ontmaskerd.. maar we zijn op onze hoede. Op de Ghat zelf denken we dan toch de officiele geldinzamelaars te vinden. Ze zweren bij hoog en laag dat zij de real deal zijn en dat ik ze van de brug in het water mag gooien indien die niet het geval mocht zijn. Na betaling krijgen we een papier met een krabbel en mogen we de Ghat op. Iets verder komen we aan een tafeltje en worden we weer tegengehouden door ambtenaren die om een 'bijdrage' vragen. Het papier dat we bijhebben heeft volgens hun nul en generlei waarde. Ik besluit om het hier niet bij te laten en ren terug om onze vorige ontvanger bij zijn nekvel te grijpen en over de brug te heffen. eagedie beweren dat die andere niet echt zijn. gooien ze bijna in de rivier voor het misverstand is opgelost. Er zijn twee grouperingen die gemachtigd zijn geld te innen. - Het meest geprezen reliek op de Ghat is een voetafdruk van Visjnu in de rots. Na een beetje navraag komen we in een klein tempeltje terecht waar de priester ons in ruil voor een kleine bijdrage het schrijn onthuld waarin inderdaad een kleine voetafdruk in een rots te zien is. Dan wordt voorgesteld om tijdens de ceremonie 's avonds een vuuroffer ter ere van onze ouders en schoonouders aan te steken. Als hij echter de prijs voor deze zegening meedeelt, besluiten we dat we het geld wel zullen bijhouden en de ouders eens goed te trakteren als we terug thuis zijn. We zijn redelijk zeker dat ze dat meer op prijs zullen stellen. Moeder Ganges is vandaag met een slecht humeur opgestaan. Het water stroomt wild door de Ghat. De meeste offerbootjes met Prasad worden gretig opslokt. De badende Hindu's moeten zich vastklampen aan de kettingen langs de ghat om te voorkomen dat ze door het woelende water worden meegesleurd. - Als het begint te schemeren wordt iedereen neergezet en kijkt men verlangd uit naar... er zit iets in de lucht... dan begint het zingen en trommelen.. als het helemaal donker is worden de offerandes aangestoken en ... De goden zijn ons die avond welgezind. Opeens zie ik de schoolmeisjes. die Cindy onder hun hoede hadden genomen, opspringen.. een op hol opgeslagen koe stormt door het groepje en mist op een haar na de rugzak waar Loox-ke in vervoerd wordt. Ik ben als de dood als ik hem opstart maar slaak een zucht van opluchting als ik het bekende Windows logo zie verschijnen. Als we iets te zoeken om te eten blijken zelfs geen eieren toegelaten te zijn hier.. Nee, nee.. zo progressief als Rishikesh is men hier zeker nog niet. Ik ben heel de dag ziek en moet in bed blijven. Zou het tekort aan een goed stukje vlees zich zo snel laten voelen? Cindy profiteert ervan om eens goed te gaan shoppen. Een Trui voor haar, nieuwe koptelefoons voor mij en een bedelpot voor de soep. De devote Hindu vindt een grote keuze aan tempels in en rond Haridwar. Wij bezoeken enkel de Mansa Devi tempel die op de heuvel naast de stad ligt. Deze is toegewijdt aan de vrouw Shiva in haar 'onbereikbare' vorm. Dit kan ook over de tempel gezegd worden want we moeten een kabelliftje gebruiken om tot boven te raken. Als we naar beneden komen moeten we weer een bende schilderaars ontwijken. Deze mannen kennen geen nee en zijn vast overtuigd om deze angrezi's een paar roepies afhandig te maken. Het begint al snel op een soort scoutsspel te lijken. als zij u een veeg van hun borstel op hun voorhoofd kunnen geven moet ge een donatie doen.. Ziet ge mijnheer pastoor al met zijn wijwatervat achter u jagen? - koe eet groenten .. verkoper kan niet anders dan toekijken en hopen dat het beest zich niet vergrijpt aan De rest van de dag wordt doorgebracht in een aantal bussen die ons hopelijk tot aan het Corbett Tiger Reserve brengen. Geen geluk, het is al bijna donker als we in Kotdwar arriveren en het reservaat lijkt verder dan ooit. Dit is een stadje dat ge zeker niet in de reisgidsen zult terugvinden. Het is er stikdonker en doodstil om 10 uur en de paar schamele hotelkamers die we vinden zijn duur. Op het dak van een van de huizen vinden we een oudje die wel een kamer wil verhuren voor een avond. Hij leidt ons naar een zijn er nooit achter gekomen of hij het gebouw ook echt beheerde. - dermatoloog, twee pillen en zalfje voor 70 roepie.. paardemiddel.. krijgen voorrang over de andere patienten.. heeft heel zijn spreekkamer volhangen met uitslag - De rest van de dag proberen we uit te vissen of het Corbett Tiger Reserve uberhaupt wel bereikbaar is vanuit Kotdwar. We lijken in een echte cul-de-sac terechtgekomen te zijn. De enigste manier om bij het reservaat te raken is door terug te keren naar Haridwar en daar een andere bus te nemen. Dit zien we niet echt zitten en we besluiten dan maar linea recta naar Nepal te trekken. Als de avond valt nemen we de trein richting Bareilly. Het is twee uur 's nachts als we in Bareilly arriveren. Een uurtje wachten en de trein naar Piliphit vertrekt. Transport kan je in Indie op elk uur van de dag vinden. In Piliphit zit het iets minder mee. We moeten een drietal uurtjes rondhangen op het perron voor onze aansluiting naar Bambassa wordt afgeroepen. Gelukkig is er hete chai om ons aan op te warmen. In Bambassa probeert men ons er nog van te overtuigen dat het beter is aan deze zijde van de grens te slapen i.p.v. aan de Nepalese kant. Dit is niet de eerste keer dat we Indiers negatieve mening over Nepal horen. De warme morgenzon brengt echter hernieuwde energie en we besluiten om toch maar vandaag de bureaucratische rompslomp aan de grens te tackelen. We zullen wel slapen aan de andere kant. We nemen een fietsriksja naar de grens.. Dit wil zeggen dat Cindy en de zakken een fietsriksja nemen en ik erachteraan hol. Dit tot groot jolijt van de andere riksjarijders. Sommige mensen krijgen zelfs medelijden en proberen mij te overtuigen om met hen mee te rijden. Voor die ene keer dat ik de kans krijg op een ochtendjogging laat ik er niets tussen komen en ik slaag er zelfs in om een paar riksjarijders tot een koerske te verleiden. Eenmaal aan de grens is het nog een tiental minuutjes werk om onze namen in het Grote Boek te schrijven en we begeven ons in de massa die Nepal binnenloopt.