We zijn al een tijdje aan het stappen tussen de gebruikelijke horde mensen die zich ophoud rond een grensovergang voor het ons begint te dagen dat we geen immigratiebeamte gezien hebben. Als we terugwandelen vinden we de grensformaliteiten rond een grote coffeepot onder een afdakje. Bijna onze stempel gemist Vier uurtjes bussen brengt ons in Gorakhpur waar we koud en nat ons eerst opwarmen rond de bunzenbrander terwijl we aan de lopende band chai's drinken. In ruil voor een paar eurocenten voor de 'munten-verzameling' van het dochtertje van de stationschef (dank u Roland) schaffen we ons een ticketje tweede klas sleeper aan richting Varanassi. Deze oudejaar zal niet doorgebracht worden in warme, gezellige familiesfeer. Ook al stelt de oudejaarsmaaltijd niet veel voor (zelfs de butter chicken is te spicy), een paar gulle porties Everest Wiskey slaagt er toch in die warme nieuwjaarsfeer te creeren. Als we terug buiten gaan kunnen we het ook niet laten om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen. Dit werkt blijkbaar aanstekelijk want de rest van de avond krijgen we van de Indiers die rond het stationgebouw hangen een 'appy nujeer' toegeroepen. We geven één van de de STD kantoortjes genoeg geld om een nieuw dak te leggen en bellen allemaal naar huis om onze beste wensen voor het komende jaar over te brengen. Thuis is het namiddag en is men nog volop het feestmaal van die avond aan het voorbereiden terwijl wij nog maar een uurtje verwijderd van de jaarwisseling. Zij eten steak bearnaise wij blijven zitten met een goede steek heimwee. Op de trein verliezen we onze feestsfeer al even snel als ons beetje lichaamswarmte. De trein heeft meer gaten dan een emmentaler zodat we altijd in de trek liggen en zelfs met al onze kleren aan blijft het rillen. Gelukkig was Roland goed voorzien en kan hij een jas missen voor Cindy. Sommigen Indiers hebben blijkbaar toch zitten vieren want onderweg stapt een pi-zatte Indier op die direct halsoverkop verliefd wordt op Cindy. Nadat Cindy hem eindelijk heeft duidelijk gemaakt dat hij op zijn eigen brits moet gaan slapen horen we hem nog een tijdje mummelen "She has a white face, she is meant for me.." Als we om drie uur 's morgens in het station arriveren worden we natuurlijk direct aangesproken door een paar mannen die ons wel naar een goedkoop hotel willen brengen. Ik en Cindy negeren naar goede gewoonte deze oplichters, maar Roland laat zich overtuigen en neemt er toch eentje op sleeptouw. De tout zegt dat het 50 is voor de taxi om naar de ghats te gaan, de chauffeur mompelt iets van 75 en de tout doet alsof hij niets heeft gehoord. Wij spelen het spelleke mee en stappen in. Als we dan uitstappen betalen we de 50 en is het onze beurt om te doen dat we hem niet horen als hij over 75 begint. Roland kan het echter niet aanzien en betaalt de 25 extra roepies. Die jongen is een vogel voor de kat en gaat hier nog in het zak gezet worden. - ghats zijn de trappen die naar de Ganges leiden en waar de verering plaats vind (is dit niet beter omschreven in full stops) Hier weten ze duidelijk ook niet dat het nieuwjaar is dus wensen we iedereen luidkeels een goed jaar en krijgen raar blikken terug. Alles is een excuus om warm te worden. - rondvaart.. stappen vroeger uit dan verwacht Het lawaai, de dunne matrassen en de kou zorgt ervoor dat we zelfs een half uur te vroeg zijn voor onze bus. Tijdens de vijf uur durende rit voel ik mij steeds zwakker en kan nog amper op mijn benen staan als we een hotelletje vinden. De rest van de dag lig ik te rillen in bed en in de avond is mijn temperatuur 41 maar voel ik mij ondanks de 5 dekens nog altijd koud. We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat het eten van de vorige avond er wat mee te maken heeft. Vanaf nu geen dus thali's niet meer.. spijtig, ze waren lekker, maar dit is het echt niet waard... Cindy gaat in haar eentje al eens een kijkje nemen naar de Oosterse tempelgroep, maar een vrouw alleen is blijkbaar een zeer gegeerde doelgroep voor de verkopers die haar niet met rust willen laten. Als ze dan ook nog een 'Indische banaan' krijgt aangeboden komt ze maar snel bij mij in de kamer zitten. De rest van de dag weet ik van niet veel meer. Evenveel tijd wordt in het toilet als in bed doorgebracht. Cindy heeft het ook vlaggen. We moeten aflossing spelen aan de WC en blijven een ganse dag in bed. En dan te bedenken dat die Hollywoodsterren duizenden dollars betalen voor lavementen.. ik heb er de afgelopen 24 uur al een stuk of zeven gratis gehad. Heel de dag zijn we miserabel en ziek, maar mijn temperatuur is in ieder geval al naar beneden. Dit hoort er ook bij! Hotel Jain verwacht een buslading kinderen en zet ons dus aan de deur.. Uitchecktijd is pas om 12 uur en we vertrekken geen second vroeger.. buiten is het koud en kan je geen meter ver zien door die hardnekkige erwtensoep. We liggen dus allebei nog wat zwakjes op bed en merken dan de frekentie om naar het toilet te lopen al is teruggebracht tot een dertigtal minuten.. geen professionele diagnose maar toch een goed teken. Dan trekken we naar Yogi Lodge. De touts van dit hotel hadden ons immers vijftig roupie voor een kamer beloofd, als die echter allemaal geboekt blijken te zijn met een bus Koreanen (wat is dat toch met die bussen vandaag). moeten we onze toevlucht zoeken in de duurdere klasse. In de namiddag beginnen we ons allebei beter te voelen en kunnen we zelfs een bord havermoutpap en een bananepannekoek binnensteken.. en als we rond drie uur onze kop uit het raam steken is de mist zowaar opgetrokken en komt het zonnetje erdoor.. Blij dat onze darmen onze bewegingsvrijheid niet al te erg meer belemmeren huren we een paar fietsen en gaan eens een kijkje nemen bij de oostere tempelgroep. En ja hoor, nu weet ik waar Wendy hare mosterd vandaan heeft. Borstimplants is duidelijk iets waar ze in die tijd al zout van hadden gegeten. Het gebrek aan taboes in de tijd van de Chandela's (tussen 950 en 1050 NC) is ongelooflijk, zelfs met zaken die ge normaal alleen op de strafste XXX sites vindt, waren ze in die tijd al aan het experimenteren. trios, quatro's en ik-weet-niet-hoeveelo's zijn orde van de dag. Zelfs paarden en olifanten moeten eraan geloven. Dit fraais allemaal tot in het detail uitgewerkt. Het is wel grappig dat men al die sites zo mooi heeft opgeknapt maar dat de archeologen weeral geen idee heeft waarom ze het nu in hemelsnaam zo open en bloot uitbeelden. Eén theorie is dat dit alles diende om de jeugd uit te leggen hoe je eraan moest beginnen. Als de we na tien minuten nog altijd niet de eerste pagina hebben gezien van onze mailserver houden we het voor bekeken en kruipen nog eens vroeg in bed. Na dagen in een mistbank wakker te worden is het een opluchting als we vanmorgen de zon op ons gezicht voelen. En nee, het is niet omdat we ons overslapen hebben. Ik profiteer ervan om nog wat digitale kiekjes te nemen vanop verschillende restaurant terassen tot mijn oog op een menu valt dat tomato cream soup bevat (de enige voeding in Indië waar we gegarandeerd nog niet ziek van zijn geweest).. Snel ga ik Cindy halen om samen nog wat te smullen voor we de bus op gaan naar Orccha.. een dorpje dat ons was aanbevolen door Frank en Peggy voor zijn rust en touristen-vrij zijn. Aan de busstop, terwijl Cindy weer wat pubs heeft gevonden om achter te lopen, ontmoet ik Robert.. Een Amerikaanse Expat die al zes jaar in Zuid Korea Engels geeft en er goed van profiteerd om dit deel van de wereld te zien. Dit is een van de weinige amerikanen die het europeese standpunt aangaande het fenomeen Bush deelt.. misschien moet ge inderdaad een tijdje uit de Verenigde Staten zijn om aan de invloed van de Amerikaanse media te ontsnappen.. Het weer bleef eens aangenaam warm en deze vier uur bus zijn zowaar voorbij gevlogen We worden zo'n acht kilometer van Orccha uit de bus gezet en moeten eerst de moterricksja rijders die in ons een vetkalf klaar voor de slacht zien overtuigen dat we eigelijk maar een schriel kieken zijn.. en na de prijs van 120 naar 40 te hebben gebracht rijden we naar het dorpje. Hedentendage is het echter niet zo slaperig niet meer dan ons was verteld. De touristen hebben dit plekje duidelijk ontdekt en zijn alomtegenwoordig. Dit wil dan natuurlijk ook zeggen dat we al snel wat plakkers oppikken die ons hotels, rooi verf of teenringen willen verlappen. Het is mijn beurt om slachtoffer te spelen en zet me dan even neer met alle zakken en onderhoudt de mannen met wat vlaamse vloekwoorden en Jacques vermeire imitaties. terwijl Cindy ertussen uitglipt om een goedkoop hotel (zonder commissie.. dank u) Ik heb al vaak horen zeggen 'of ge houdt van Indië, of ge haat Indië'... wel ik denk dat het er veel vanaf hangt hoe je door Indië trekt.. als je het solo doet kan het volgens mij een zware beproeving worden. maar met een tweede persoon erbij is er altijd iemand met wie je de problemen kan weglachen (of drinken..). Na een kwartiertje te gaan zoeken is ze kunnen we in een hotelletje trekken dat zelfs claimt een generator te hebben..Zeker handig met de continue stroomstoringen in deze streken Dan haasten we ons om te profiteren van de laatste zonnestralen over de vele paleizen rond Orccha. Het loket is al gesloten, maar de poort nog niet dus we glippen maar binnen. De tempels en paleizen hebben nog een deel van hun oude glorie behouden, maar de tijd en zure regen begint toch zijn tol de eisen Daar waar de tempels in Khajuraho in piekfijne staat waren, kunnen deze toch dringend wat restauratiewerk uebruiken, maar de groene omgeving geeft het toch een mooi kader.. Als het echt te donker begint te worden trekken we ons terug in het enige restaurant met een dak in de stad (na de maag en darmstoornissen van de afgelopen dagen hebben we besloten tegenwoordig wat veiliger (maar ook duurder) te gaan dineren).. Natuurlijk puur veg.. Als we de foto's op de kamera even overlopen, duurt het niet lang of de ganse staf wil wel op de foto.. en als ze dan nog merken dat ik het op disk kan zetten laten ze ons niet vertrekken voor we beloven dat we de volgende dag terug komen om dat te doen.. Rillend worden we wakker in een ijskoude kamer. Als ge mij had gezegd dat ik zou liggen bevriezen in Indië, het hete Indië had ik u uitgelachen, maar het noorden heeft blijkbaar te kampen met een koudegolf (wist niet eens dat dat fenomeen bestond). Het is al snel duidelijk dat we vandaag ook niet veel meer van Orcha zullen zien door de dichte mistlaag die over de stad hangt. Omdat we niet van plan zijn om een volle dag te bibberen op de kamer terwijl we hopen dat de volgende dag beterschap brengt besluiten we maar onze zakken terug op de rug te binden en richting Agra te trekken. Eerst gaan we nog een soepje eten als ontbijt in het restaurant van gisteren en de mannen hun foto's geven op diskette. Ge had ze moeten zien springen als we ze toonden.. We kregen zelfs vijf roepie korting op de rekening en chai-a-volonte. Ik wou dat we de buschauffeur die ons naar Jhansi voerde konden inhuren voor de rest van de trip door Indië. Dit was ene die echt het onderste uit zijn bus kon halen, het feit dat ge u moest vastklampen aan de banken terwijl hij van links naar rechts zwenkte moest ge er maar bijnemen. Hij gebruikte zijn toeter zo frekwent dat hij kwam vast te zitten en we met het geluid van een ambulance Jhansi binnenvlogen. Op de trein wisten we niet of we paranoid waren of gewoon voorzichtig als we begonnen te merken dat er redelijk wat interesse was voor onze zakken. Voor de zekerheid maakten we ze allemaal aan elkaar en onszelf vast. Dit was blijkbaar niet met de zin van de pipo's die ons al heel de tijd in het oog aan het waren en onder elkaar aan het fezelen waren want er komt een 'controleur' af die zegt dat onze ticketten niet geldig zijn voor deze coupe en we moeten verhuizen. Als we de gieren zien grijnzen worden we toch wat achterdochtig en vragen de man naar identificatie. Als hij die niet kan tervoorschijn halen roepen we er een conducteur erbij, maar als we ons terug omdraaien is onze shavuit al verdwenen. De conducteur zegt dat we kunnen blijven zitten... misschien toch niet zo paranoid? Agra is zo mogelijk nog kouder dan Orccha, dus zogauw we in het Tourist Guesthouse inchecken kruipen we onder de dekens en werken nog wat aan de website. Als voor de zevende keer de electriciteit wegvalt hebben we het wel gezien en trekken we naar de stad. Vijf minuten later zijn we onze weg kwijt. Niet omdat het te donker is, maar omdat Cindy nog eens aan het kaartlezen is. Tegen principe halen we dan maar een rickshaw aan en vragen hem ons naar een goed restaurant te brengen. We zitten nog niet goed en wel of hij wenkt zijn vriend om mij apart te vervoeren. Zo kunnen ze beiden een kop chai als commissie verdienen bij het Park restaurant. Alhoewel dit waarschijnlijk het duurste restaurant in Agra is kunnen we het niet laten om eens te splurgen en hernieuwen we na lange tijd de kennismaking met onze 'Butter chicken' nog eens. Zelfs hier blijken we niet veilig voor curieuze Indiërs en voor we het weten krijgen we de klassieke vragen van een leger kolonel-generaal en zijn vrouw terwijl ik spijtig naar mijn koude maaltijd staar. Als we terug buiten komen blijken onze rickshawmannen daar nog steeds op ons te wachten. De toeristenbusiness moet maar kalmpjes gaan dit jaar denken we. Eenmaal op de stoel stellen ze ons voor om voor een prijsje ons rond te rijden in Agra, en omdat ik medelijden heb met de mannen (het is tenslotte onder nul!) stemmen we toe. Die avond lees ik Phreak nog uit. Deze zogenaamde techno-triller is het grootste stuk rommel dat ik dit decennium al gelezen heb. De schrijfster, Denise Banks, wordt geportretteerd als een techie-insider, maar elke keer als er iets technisch inkomt klinkt ze meer als een William Gibson dan als een kenner en maakt ze de ene fout na de andere.. ah.. vrouwen en computers!! Terwijl we ingepakt in al onze kleren achteraan in de cycleriksja zitten te rillen, bedenk ik dat de mannen vooraan het eigelijk zo slecht niet hebben.. zij kunnen tenminste trappen om warm te blijven. In de stad merk ik dat de Indiers juist hetzelfde aan het doen zijn als wij. De hele kleerkast zomerkleren over elkaar aandoen om een wintertenue te bekomen. Agra heeft eigelijk maar drie attracties. Eerst bezoeken we de Baby Taj, (ook wel arme mans Taj genoemd). Dit is weliswaar een veel kleinere versie als zijn grote broer, maar het niveau van detail en Hoe f***ed up het kastesysteem is in Indië zien we weer eens op de trein als de jonge kereltjes met veel streken de bagage wallahs commanderen. We hebben ze veel goesting om ze eens wat respect en kletsen rond hun oren bij te brengen. De autorikja naar het centrum is al direct raak. De man is een excellente verkoper en voor we het weten zitten we niet in ons hotel van keus maar in de Caravanserai en heeft hij ons nog een rondrit in de namiddag verlapt ook. De Caravanserai is een kast van een hotel, bijna volledig in marmer.. normaal zouden we er nog niet aan denken om hier binnen te stappen, maar Cindy is er weer in geslaagd om meer dan 50% van de initiele vraagprijs te pietsen. Wow luxe. Udaipur heeft zijn titel als Venetie van het Oosten (nu heb ik Veneitie, Venetie van het Noorden en Venetie van het Oosten al gezien.. kent iemand de Veneties van het Westen en Zuiden??) niet gestolen. Vanaf het dakterras hebben we een bangelijk zicht op het Lake Palace (bekend van de Bond film Octopussy). Meer zullen we er niet van zien: slapen en eten in het Lake Palace zit niet in een werelreizigers budget.. :( . Het zal moeilijk vallen om deze romantische plaats te verlaten, dat weten we nu al. Vandaag nemen we een dagje rust. Udaipur is inderdaad een zeer romantische omgeving (als ge de constante 'hello mister, lookka, lookka' kunt buitensluiten) en dit is en blijft nog altijd onze huwelijksreis he en dit is waarschijnlijk de meest romantische plaats die we al bezocht hebben (we ontmoeten zelfs verschillende Amerikanen die elk jaar de halve wereld afvliegen om hier een weekje door te brengen, rare jongens die ami's..).. Dus buiten wat lezen, terrasjes doen, naar het Lake Palace gapen en prutsen aan de website valt er vandaag niet veel te rapporteren. Ah ja, Cindy wordt verliefd op de cheese mashed patato van 'Anna Restaurant'. Ook deze morgen raken we niet op de bus naar Ahmehabad. Na een uitgebreid ontbijt op bed, dat voornamelijk bestaat uit de overschotjes die we uit de rugzakken vissen en die nog niet te voos rieken (dit was een noodoplossing.. we wilden niet uit bed. maar kregen onderhand wel honger), bezoeken we het City Palace. In het hotel vinden we een goed voorbeeld van hoe hard ze met uw voeten kunnen spelen als ge de mannen hier vertrouwd. Een argeloze Amerikaan wil enkel reizen in eerste klas en elke keer dat hij de receptie vraagt om eens te horen dat er plaats is blijkt dat de trein al vol zit. De sukkelaar zit hier zo al vier dagen vast.. dumbass!!!,, Zeker in eerste klas is er altijd plaats, maar ge moet die mannen die er baat bij hebben dat ge hier nog een paar nachtjes blijft (in dezelfde kamer als wij en met een prijskaartje dat drie keer zo hoog lag.. sukkel!!) niet vertrouwen om uw boeking te doen.. De chauffeur die ons naar Ahmedhabad brengt is volgens ons de man die de busstunts deed in Speed. Heel de weg heb ik geen enkel ander voertuig ons weten inhalen, we waren met stops bijgeteld nog een half uur sneller dan de directe toeristenbus.. top that, Cindy bijt het grootste deel van de rit op haar nagels, ik amuseer me rot. We worden afgezet voor het station van de stad en gaan eens horen wat de kansen zijn om deze avond nog te vertrekken naar Galgeon. Volgens het informatieloket geen probleem, om zes uur kunnen we vertrekken. Maar als we dan proberen onze ticketten te pakken te krijgen blijkt het toch niet mogelijk te zijn omdat er die dag geen trein in de namiddag rijdt.. Zit er dus niets anders op dan de nacht in Ahmedahbad door te brengen en in de morgen te vertrekken. Ik speel weeral team B die de zware taak heeft om de zakken tegen diefstal te beschermen en stuur Team A (Cindy) erop uit om een goei beddeke te vinden, hierin slaagt ze zonder problemen alhoewel de mannen aan de receptie nog wel even proberen om een extra luxe tax te innen. Dat zal niet pakken ze mannen. We gaan natuurlijk niet op de kamer met ons vingers zitten draaien, maar gaan erop uit om de stad te bekijken, kreeg hij immers niet drie bladzijden uitleg in de LP? En het is verdikke festival in de stad. Niets open en in plaats van de werken zit jong en oud met vliegers op de daken te spelen. Ik hoop dat de ambulances niet in de garages staan, want ik vermoed dat er die dag meer uit de lucht komt vallen dan vliegers. Verschillende keren worden we uitgenodigd om op daken te kruipen en een vliegertje op te laten, maar omdat ik nog altijd een fuiftrauma aangaande het feit dat een eternieten dak toch geen twee (dansende) mensen tegelijk kan dragen zonder te besluiten in twee te knakken, laten we dit over aan de locals. De eerste stop is de Swami Narayan tempel en het duurt geen vijf minuten of we hebben de lokale op-cd aan ons vodden als gids. Blijkt dat dit het Rome of Mekka is van een Hindoeistische subdivisie. 150 jaar terug was er een Swami (die Narayan heette) en die de religie startte omdat zijn voetlezer niet vijf (een bewijs dat ge grote dingen gaat doen in uw leven) maar zeven symbolen op zijn zolen had staan. Ik denk gewoon dat hij zijn voeten niet goed had gewassen zoals ge hier vaak zien maar misschien moeten we toch ook eens zo'n een voetlezing laten doen denk ik!! Het 'Degroofisme' heeft zo een toffe klank.. vind ge niet?). We krijgen heilige blaren, Cindy doet een geheime wens (kan al raden waarover dat weeral gaat), bezoeken apart een vrouwen- en mannentempel, vreten slechte prasad (gepekelde boterballen) en schrijven ons gedacht in het gastenboek. Het onderwerp waar onze gids steeds op terug komt en waar hij precies niet van over geraakt is het feit dat de kama sutra 84 posities kent, maar het merendeel van de mensen er maar een stuk of vijf van beoefend, what's up with that? Na hem vier keer uitgelegd te hebben dat we er ook geen verklaring voor hadden, zeggen we hem gedag. Wierdo.. -red alert van Allister McLean. Allistair McLoad Het stadje Galgeon komt ons niet direct over als supersympathiek. We krijgen de Jozef-en-Maria-op-bezoek-in-Bethlehem behandeling en worden overal de deur gewezen. De mannen spreken bijna geen engels en kijken op tegen de burocratische rompslomp van het in huis nemen van een paar buitenlanders voor een nacht. Jake daarentegen heeft geen probleem om een slaapplaats te vinden.. Ik ben al aan het zoeken naar een os en een ezel (niet moeilijk in deze streken) en ben me redelijk boos aan het maken als een local mij hoort tieren en ons ter hulp komt. Hij overtuigd zijn hoteleigenaar om toch nog een kamer beschikbaar te hebben, dus nodigen we hem uit om mee pinten te gaan pakken. De kamer is wel niet veel om aan te zien.. ooit heeft men hier wel reparatiewerken uitgevoerd, maar het management heeft tegenwoordig precies andere prioriteiten. Spijtig genoeg hebben we weeral met een rasechte Hindu te maken die nog geen bier zou aanraken met een stok van tien meter. Dus terwijl wij gedrieen ons weeral een goed humeur zuipen zit hij ons te bekijken met een blik in zijn ogen dat mij doet vermoeden dat hij iets weet wat wij niet weten. Ik vermoed dat het een paar jaar branden in de hel is, maar omdat ik daar toch al geboekt ben voor de komende tienduizend jaar laat ik er mij verder niet mee in. Het is een goed stuk in de nacht als we onze weg terug zoeken naar onze 'stal'. Nu weet ik wat hij wist en ik niet.. Met een barstende koppijn zitten we ons de rest van de dag af te vragen of we niet meer tegen bier kunnen, of dat het hier gewoon crap is. Verdere testen zullen uitgevoerd worden!! De busreis naar de Ajanta grotten verloopt vlot, temeer omdat we onze katers proberen te onderdrukken door nog een uurtje te slapen. Zoals vaak beslist de rijstijl van de chauffeur en de weg hier anders over en zit we voor mij niets anders op om mijn choeke in het oog te houden terwijl ze weeral slingerend en met een snottebel uit haar neus over Poohtje aan het dromen is.. De achtentwintig grotten zijn van het type: hebt ge er één gezien dan hebt ge ze allemaal gezien. In de hoop dat één van de boeddha grotten toch eens iets anders zou bevatten dan heel vage schilderingen, uitgehouwen pilaren en een boeddha gaan we ze allemaal af. Buiten een witte olifant en een paar stupa's die precies op hun kop staan valt dat nogal tegen. We staan dan ook al snel terug aan de ingang en nemen de bus naar .... Cindy gaat samen met Jake op zoek naar een plaats om te slapen terwijl ik op de zakken let en het wereldnieuws wat opvolg. Onze slaapplaats voor vanavond is de enige die onder de tweehonderd roepies wil gaan, de reden vinden we pas als de wind draait en we uitvinden dat we op een vuilnisbelt zitten. Moeten we ons tenminste geen gewetensproblemen meer maken als we het vuilnis naar goede gewoonte uit het raam kieperen. Dan is het tijd om verder te testen met de Indische brewski's. In een donker hol met beeldenissen van vrouwen die raar dingen doen met pingpongballen proberen we de Khujaraho (ondergetekende), Canon 10000 (Cindy), en Kingfisher (Jake). Drie .75l bieren met als enige alcohol indicatie 'SUPER STRONG', en inderdaad.. nog geen drie uur later hadden we alledrie een supersterke koppijn, onafhankelijk van het proefkonijn, maar we besluiten dat Kingfisher waarschijnlijk de beste keus is daar jake de enige was die geen last had van supersterke scheten. Terwijl we naar een zonsondergang kijken die in ons boek zeker een 8 verdient geniet ik nog van een ontspannende gezichtsmassage van èèn van de aanhoudende masseurs op het strand.. allez.. het is toch ontspannend als hij stopt, alhoewel ik denk dat mijn gezicht nooit meer in plooi zal komen. Dan is het tijd om ons terug te haasten naar het hotel, ze spelen immers MI 2 op HBO. We konden het niet missen, heel het stad hing vol posters. Deze keer had Tom Cruise echter wat meer bloed op zijn lijf hangen, Indiërs staan daar immers zot van. Op de terugweg naar het hotel vinden we nog een wegingsmogelijkheid voor slechts één roepie. Cindy weegt slechts een koole zestig kilo. Ik weeg initieel tweeentachtig maar dan komt er een gekraak uit de jongen zijn weegschaal en springt de naald naar achtentachtig.. Ik weet nog altijd niet wat te doen: op dieet of een tweede opinie gaan zoeken. Ik kan nog altijd niet geloven dat ge van een maand konijnenvoeder te eten kunt bijkomen. Als we terug op de Marine Drive komen vindt Cindy eindelijk haar droomschoentjes. En dat voor slechts 650 roupie.. nee.. 400 roepie.. ah wacht.. 200 roepie.. of allez.. ge moogt ze meepakken voor 150 roepie... en dan hebben we waarschijnlijk nog 100 teveel betaald.. maar ze zag de schoentjes toch zo graag. Ik kan het niet laten, ik ben zwak en heb geen karakter, ik weet het: we gaan naar de McDonalds een kippeburgertje eten met bijhorende randsmoster. Hier ontmoeten we Adeline en Sabine. Twee francaises die gisteren naar Mumbai zijn gevlogen en een maand en half gepland hebben in Indië. Slechts een dag in 'de grootste democratie ter wereld' en ze zoeken hun toevlucht tot McDonalds??? bah.. er zijn anderen die het zelfs niet zo lang hebben volgehouden, Mumbai is een moeilijke stad om te beginnen. Als ervaren reizigers (hum, hum, mijn t-shirt begint wat te rekken in de nekomgeving tegenwoordig) nemen we ze onder de vleugels en na een capuchinno te drinken in een koffiebar waar de bedelaartjes dezelfde behandeling krijgen als twee poepende hondjes, gaan we naar het station. Er is geen plaats meer in sleeper klas en heel tweede klas zit al vol. Even willen de meisjes nog in een overvolle wagon met Indiërs kruipen en daar vierentwintig uur naar creatief rochelen en snurken luisteren. We slagen er echter in om uit te leggen dat dit niet zoveel lol gaat zijn dan ze op eerste gedacht wel denken en stellen voor dat ze de nacht op onze hotelkamer doorbrengen waar ze mee instemmen. Nu denkt ge.. dat moet wel tof zijn, zo met drie vrouwen op de kamer, wat gaat daar wel niet gebeuren.. wel ik zal het u vertellen: ik moest met Cindy in een eenpersoonsbed kruipen terwijl de andere twee een snurkconcert inzetten waarbij ik begon te denken dat ik zelfs medelijden zou hebben met de Indiërs in tweede klas als ze hadden meegereden. De voormiddag is absoluut nutteloos als na veel rondvraag en -dwalen blijkt dat ik hier in de grootste stad van Indië ook niet veel kans zal hebben om mijn PDA te vervangen. Ik hoop in Bangalore meer geluk te hebben. Dan is het tijd om de A.A. (Arrogante Amerikaan) uit te hangen als ze mij in het hotel een gepeperde rekening presenteren voor het te slapen leggen van twee extra personen in de kamer. Zo'n dingen houden ze hier altijd goed in het oog. Zonder verpinken zeg ik hem dat de meisjes gewoon hun zakken hebben laten staan en dan een nachtje zijn gaan stappen en vraag hem dan dat hij geld wil omdat ik twee rugzakken in mijn kamer had staan. Ik betaal de normale prijs. De volgende trein naar Pune vertrekt over vijf minuten als we in het station aankomen dus springen we snel in de sleeper klasse zonder een ticket te kopen. Dit blijkt al snel een dikke no-no te zijn als we twee en na een tijdje drie ticketcontroleurs op ons dak krijgen die het dubbele van de prijs eisen. Het kost mij een half uur en een flinke dosis A.A. (gooit mij maar van de trein in het volgende station, I don't care) om uiteindelijk een het dubbele te betalen van tweede klas, wat nog altijd goedkoper is dan een ticket in sleeper klas. Niet slecht. Mijn overbuur is een gewillig slachtoffer om een uurtje gedachten over Indië uit te wisselen (hij leest de Times of Indië) terwijl de meisjes in dromenland zitten en zo kom ik te weten dat het hier allemaal toch niet zo koek en ei is als ge zou denken. Omkoperij, verkiezingsvervalsing en maffiapraktijken zijn schering en inslag in de politiek en zorgen ervoor dat het land met zoveel potentieel gedoemd is om nog een lange tijd onderontwikkeld te blijven. Toen bijvoorbeeld de minister van defensie op heterdaad betrapt werd terwijl hij ...bribes... aannam. vond men het niet beter om wat schietpartijen aan de grens met Bangladesh uit te lokken om de media-aandacht elders op te richten. Toen ook dit werd bewezen nam de minister ontslag en twee maand later had zijn vrouw de ministerportefeuille. Dat klinkt meer als de 'grootste sjoemelarij ter wereld' Als ik na goede gewoonte Team A (Cindy en ...) erop uit stuur om een slaapplaats te zoeken, vertelt .. mij dat ze in september gaat trouwen, maar dat haar verloofde het backpacken niet zo ziet zitten en ze er dus een maand en half alleen eruit is getrokken.. rare meisjes die francaises.. Als team A zich na een uurtje terug meldt, hebben ze niets meer te vertellen dan dat ze een trouwfeest een hotel of twee verder gecrashed hebben en met iedereen op de foto moesten in ruil voor booze.. Damn.. dat is de laatste keer dat ik Team B ben! De drie meisjes gaan dan samen op zoek en als ze na vijf minuten terug zijn zegt Cindy dat ze iets gevonden in cottage stijl.. Wel denk ik bij mezelf.. na een maand geslapen te hebben zonder enige stijl is het wel tof om nog een keer in wat voor stijl ook te slapen. Het was blijkbaar goeie booze want we slapen die nacht in omgebouwde paardenstallen.. ik hoop alleen maar dat ze het de paarden niet zijn vergeten te vertellen. Als ik verder slaaf aan de website gaan de vrouwen chatten. Ik begin me al serieus ongerust te maken als ze uiteindelijk binnenkomen (vallen). Ze zijn namelijk nog eens gaan zien of er drank over was op het trouwfeest.. en weet ge wat.. er was nog! Ze hebben een boeket bloemen en een uitnodeging om 's nachts nog eens langs bepaalde kamernummers te passeren bij. Nu weet ik hoe een bezorgde vader met drie kinderen zich moet voelen.. Heb al spijt dat ik ons vader zo vaak heb laten wachten.. Die morgen verdelen de drie vrouwen vijf katers onder elkaar. Ik heb echter geen genade en zet ze om negen uur zonder pardon uit hun bed. Ik moet uiteindelijk de met een emmer water dreigen voor ik er wat beweging in krijg. Er is veel dat ik kan hebben, maar mij vergeten te komen halen voor een boozefest hoort daar niet bij! Buiten de gemiddelde verzameling tempels is er in Pune niets te zien behalve dan natuurlijk de Baghwan commune. Voor de oudere onder ons (van de drie vrouwen was er geen enkele die van Osho de Baghwan had gehoord.) kennen die kerel zeker nog. Hij maakte in de jaren tachtig veel furore door te leven als een koning met de opbrengsten van de sekte. Toen hij bijvoorbeeld gevraagd werd waarom hij juist 30 rolce rolsen nodig had verklaarde hij doodleuk dat hij wat last had van zijn rug en dat zijn volgelingen hem de auto's cadeau hadden gedaan. Als we bij de commune arriveren lopen we eerst doodleuk de ledenregistratie binnen. We voelen ons direct al niet te veel op ons gemak tussen die tientallen roodgekleden die maar aan het knuffelen en kussen zijn, als er zo één mij ontdekt en enthausiast mijn richting uitkomt hou ik de bal (en knuffels) even af en vraag wat uitleg. Het duurt even voor we het doorhebben. Hier moet ge zijn om u in te schrijven, aids test te ondergaan en rode jurken te kopen zodat ge u zonder problemen onder de mede-baghwanisten kunt voegen... ah.. eeuuhh.. wij zijn hier voor de toer, daarachter zullen we nog wel eens zien... Iets later vinden we dan de goeie ingang en mogen ons direct gaan zetten voor de brainwash video. Hier krijg je al direct een goei idee wat de ideologie eigelijk voorstelt. Het lijkt me een perfecte marketingcampagne die alle aantrekkelijke aspecten van verschillende religies en stromingen gebruikt: de rode jurken van de Boudhisten, het swirlen van de derwisjen, de 'go nuts' hippie-uitbarstingen, de gemengde massages van de Antwerpese rode buurt.... De sekte wordt omschreven als een veilige haven voor alle problemen in de wereld (waar ze u tijdens de presentatie natuurlijk volop mee confronteren). Dit is duidelijk iets dat meer geënt was op het algemene gevoel van onveiligheid in de jaren tachtig en nu in de nuchtere milleniumovergang niet meer zoveel succes heeft. Het komt mij voor dat de mensen die hier binnenstappen en een maand of twee in deze cocon doorbrengen hier zo verslaafd aan geraken dat het moment dat ze terug buiten stappen zoveel schrik hebben dat ze direct terugkeren om hun kop in hun gat te begraven. Ik vond het grafopschrift van Osho wel cool: 'niet geboren of gestorven, maar tijd doorgebracht op deze planeet tussen 1931 en 1990'. Tijdens de wandeling mogen we niet spreken en foto's trekken.. miljaar, twee van mijn favoriete hobbies.. Hier zien we dat de geminddelde Bagwanist zich bezig houdt met vingerverven, boogschieten en whirling (zeer snel ronddraaien, met uw armen wijd open). Het lijkt wel een vakantiekamp voor volwassenen. De meditatiecursussen bestaan voornamelijk uit 7 dagen, drie weken of twee maand series van 'zwijgend zitten'.. als ge dit beu zou zijn kan je altijd de sessie 'zwijgend zitten in het donker' volgen. Woohoo.. heb dit die avond eens gratis geprobeerd op de hotelkamer en na vijf minuten kwam ik al tot de conclusie dat ik nooit een goeie Baghwanist zou worden. Het goede nieuws is dat ge maar 4 euro per dag betaald om lid te zijn. Dus ik stel voor om een paar afdelingen van Geel naar hier te versluizen, ze zouden hier niet eens opvallen tussen al die andere nutters (welke volgens de laatste telling meer dan 4000 zouden zijn.. een schamel overblijfsel van de meer dan 100.000 tijdens de gloriedagen). tijdens het doorlezen van de commune-FAQ vinden we volgende vraag: 'hoe zit het met die geruchten aangaande nachtelijke sexorgien' met als antwoord: 'geruchten zijn geruchten'.. Als ik aan het spreekwoord 'geen rook zonder vuur' denk, kom ik toch even in verleiding om een paar dagen lid te worden.. misschien tijd dat ik eens wat mediteer en zo (vooral de 'en zo' dan, vies lachske). Dan is het snel snel naar het station om toch nog een beetje op een redelijk tijdstip op de volgende bestemming aan te komen. De meisjes hebben besloten om verder te reizen naar Hyradrabad en we nemen op het perron dan ook afscheik met een paar franse kussen. Natuurlijk zul je onderhand wel denken dat een treinrit in Indië supervervelend is.. ik vertel er toch nooit iets over. Wel niets is minder waar. Ge hebt zelden vijf minuten rust en om dat te bewijzen heb ik nekeer een lijst gemaakt van wat ge zoal tegenkomt terwijl ge een uurtje met de trein rijdt. 12:00: De trein die we uitgekozen hebben zit al goed vol. Om in de tweede klas te geraken zullen we een schoenlepel nodig hebben dus wordt het een duw en trek wedstrijd met de Indiërs om in de sleeper klas te geraken. We zullen ons tweedeklas ticket moeten upgraden naar sleeper zodra we een conducteur vinden. Voor het moment is het vinden van een plaats al een groot genoeg probleem dus installeer ik mij in de gang naast een WC die al een paar maand laat is voor schoonmaakbeurt. Ik prijs mij gelukkig heb ik nog niet teveel heb gegeten. Cindy vindt daarentegen wel een plaatsje in de vrouwencoupe. 12:01: ik wordt overhoop gelopen en geslagen door een paar blinde verkopers die enorm lawaaierig speelgoed verkopen, ik vedrmoed dat ze nu dan ook doof zijn. ik neem Firewall uit de rugzak en begin te lezen : na een paar duwen kijk ik op en merk dat er een paar travestieten in sari's staan en om een bijdrage vragen. Dit is een normaal verschijnsel op de trein en in Indië. Als een jongentje meer met de poppen dan met de lego speelt wordt automatisch verondersteld dat zijn vrouwelijke kant overheerst. Op dat moment wordt hij ook geleerd hoe sari's te dragen en make-up op te doen. Een volledig geaccepteerd verschijnsel, hier kunnen we nog iets van leren. De mannen (??) geld geven is echter iets waar we niet aan meedoen, dus voor de zoveelste keer zal ik wel weer vervloekt worden (ik hoop niet dat de hindu's gelijk hebben, want met de hoeveelheid vervloekghingen die ik mij hier al op mijn nek heb gehaald zal ik in mijn volgend leven terugkomen als iets dat redelijk onderaan de evolutionaire ladder staat.. though nookie..).. Deze mannen zijn echter niet van plan te vertrekken zonder centen dus zet ik demonstratief mijn mp3 speler op en lees verder. Als ze dan toch doorgaan met duwen geef ik ze zonder op te kijken de vinger. De persoon naast mij begint echter ook omhoog te wijzen en ik merk dat de verkeerd georienteerden zijn vervangen door een conducteur.. snel maak ik mijn excuses en wijs hem door naar Cindy : verkopers van mumbaleaaaa, fruit, kauwtabak, chaikoffie (elke 10 minuten), omelet, sari's, frisdrank, pakhora. .. : vegertjes : niemand houdt van een squat.. wc op slot? : deur gaan hangen voor fotootjes : where you from. name. .. met indiers : elke beweging die ik maakte werd met grote aandacht gevolgd. Witte man frunnikt aan plastiek zegel dat de consument beschermd tegen oplichters die flessen vullen met kraanwater. Helaas, witte man bijt nagels, dus hij krijgt het zegel niet kapot. Witte man pakt leatherman uit zijn broekzak, haalt als bij toverslag een mes tevoorschijn en snijdt zegel stuk. Witte man bergt mes op. Hij trekt aan het lipje waarmee de dop vastzit. Lipje breekt af. Witte man zucht, haalt zijn mes weer tevoorschijn en snijdt de dop los. Witte man drinkt water. Opeens kon ik mij heel goed voorstellen waarom chimpansees in de dierentuin soms plotseling met zand en steentjes beginnen te gooien naar het ijsjeslikkend publiek. : lees firewall uit : snurkers : moeten plaats maken voor bagage : eten delen : boek van indie fotootjes : cindy gaat boven slapen om even rust te hebben : dekentje komt goed van pas voor harde banken. : drummers beginnen te kloppen en te zingen : staarwedstrijd. choeke kampioen in drie staten,, tip van de meester: niet stoppen met staren als ze wegkijken, ze moeten totaal vernietigd worden ge moet blijven staren : zingende blinde man : Hare Krishna, hare Krisha, hare, hare, krishna, krishna. Hare Rama, Hare Rama, Hare, Hare, Rama, Rama. Ge moet toegeven.. toch makkelijker dan een weesgegroet/LI> : een paar banken verder is er weeral een discussie.. die vreemdeling mag geen gaatje knippen in dat mooie kaartje dat de local heeft gekocht met zijn eigen geld. Wat heeft die vent met zijn klak te maken met zijn kaartje? Hij gelooft dat het ongeluk zal brengen. : : Kunt ge nu geloven hoe ge moe kunt zijn van alleen maar een dagje met de trein te reizen? Firewall van Andy McNab is zeker een aanrader als ge ooit graag McLean, Ludlum, Cussler of Clancy heb gelezen en geen problemen hebt met tonnen zwarte humor en het gebruik van f-woord op ongeveer elke pagina. Heb ondertussen de voorganger ook al opgepikt. Ik vond het zelfs niet erg dat er niets klopte van de computeromschrijvingen! Dan moet het al een echt goed boek zijn. - als ons moeder de eerste vrouw in mijn leven is en Cindy de tweede, dan is Marie Gold ongetwijfeld de derde. als we twee uurtjes moeten wachten op onze aansluiting naar Bijapur zoeken we een non-veg tentje op en steken ons vol met butter chicken en koude Kingfisher. op de volgende trein ligt Cindy direct in slaap en krijg ik de braggies en toon alle aanwezigen in de wagon enkele filmpjes op de laptop. Als we laat in Bijapur arriveren en in het donker door het stadje schokken blijken de hoteleigenaars niet echt geneigd te zijn om ons een goeie korting te geven en moeten we uiteindelijk redelijk wat roepies neertellen om een kamer te krijgen. muggen, honden en tempelgangers doen die nacht goed hun best om ons wakker te houden. het vergt doodkloppen, water naar beneden kappen en oorstopjes bebruiken voor we in de vroege uurtjes eindelijk wat kunnen slapen. Het is dan ook al na de middag als we eindelijk het stadje bezoeken. Dit is een stadje dat ooit een Moslim .... was. We vinden dan ook voornamelijk moskeeen, mausoleums en forten. Het intersantste was het .... kanon. Dit wapentuig van anderhalve meter doormeter werd gebruikt om de Hindu's wat respect voor Mohammed bij te brengen. Op de loop vindt ge een tijger (Moslims) die op een redelijk stoned uitziende olifant (Hindu's) aan het knabbelen is. De legende verteld dat de personen die het wapen afstaken in de gracht sprongen om te vermijden dat de ontploffing hun doof zou maken. Het blijft echter een blitzbezoek daar we drie uur later willen verder reizen naar Badami (Goa is aan het lonken!) en ze toch al een serieuze moskee mogen voorschotelen voor wij tegenwoordig onder de indruk zijn. Op de trein begin ik Prey van Crichton te lezen. Een mengeling van zijn eerdere Andromeda Strain en Jurassic Park, De slechterikken zijn nu echter geen grote dino's maar heel kleine nanotech modules. Alhoewel het plot redelijk voorspelbaar is, zijn unieke schrijfstijl zorgt ervoor dat ik aan het boek gekluisterd zit en pas acht uur later stop met lezen als ik aan de laatste pagina omsla. Ondertussen moet Cindy maar lopen voor hotels, eten en wateremmers. Slavendrijver zou een goeie carrieremove zijn, denk ik. Terwijl ze op zoek is naar een hotel loopt ze meer tegen het lok-fenomeen dan normaal. Het lok-fenomeen bestaat eruit dat men verschillende dingen op het bord boven de winkel zet, maar er slechts één van verkoopt. Als er bijvoorbeeld restaurant-hotel-bar staat en ge gaat vragen of ze een kamer voor twee personen vrij hebben krijg je als antwoord: 'no hotel, you want lassi?'. Een lassie, bij de weg, is niet de successvolle golden retriever van de gelijknamige serie maar een drankje dat heel verfrissend werkt voor Indiërs en heel laxerend voor Westerlingen. Als ge ervan drinkt zit ge niet in de shit, maar met de shit (of ge moet er echt veel van hebben gedronken.. dan is de eerste optie ook mogelijk). Er is een festival gaande in het stadje. Het is eigelijk een enorm drukke bedoening en omdat we dit al elke dag in Indië meemaken besluiten we maar gewoon een boef te steken en eens vroeg te gaan slapen. De non-veg restaurants hebben echter een clienteel van Indiers zitten die zich aan het bezuipen zijn alsof morgen de wereld vergaat. Ze zetten ons in een afgesloten hok met twee mannen. De ene krijgt zijn hoofd niet opgehoffen van de tafel, maar draait zich wel twintig graden zodat hij Cindy kan begapen en de andere begint tegen mij een uitleg in een universele taal. Hij mag misschien wel Hindi of engels proberen praten, maar er komt enkel zat gebrabbel uit. Wij terug weg uit de tent! Er zit dan niets anders op dan een pure veg (lees veganistisch) restaurant aan te doen en een dosa en aardappelpannekoek te eten.. We staan eens vroeg op en werken de grotten, de tempels en het fort in sneltreinvaart af. We zien bijna geen andere toeristen en nemen de mooiste foto's in de mistige vallei waar een twijfelende zon langzaam op komt . Na nog een goeie dosa (supergrote pannekoek met een patattenvulling) en chai als brunch zijn we tegen elf uur al terug op de kamer. Goa komt binnen handbereik en we willen er wat vaart achterzetten. Klinkt het spreekwoord immers niet: 'Slapen kunt ge doen als ge dood zijn of op het strand in Goa ligt.'. Op de bus naar Gadag komen we allebei een flink aantal keren van grond en houden er een paar bulten aan over om het te bewijzen. Wat ze hier in Indië een weg durven noemen, en daar dan nog met een bus gaan over racen. Amenesty International zou ervan moeten weten!! Nadat we verzekerd zijn dat de weg naar Hampi er niet veel beter bijligt, besluiten we over te stappen op de trein. We hebben geluk en vinden eindelijk een liquer shop die ons de whiskey tegen een Indische prijs in plaats van de geinflateerde toeristenprijs te verkopen (jaja, ik weet dat er 250 roepies op het etiket staan, maar er komen 500 roepies tax bij ziet ge..). Dat zou tijd worden. Ik sta al een week droog en snak naar een W.C. zoals een ijsblokje. at the top end of the market indian whiskies are hight potable, at the bottom they are near lethal. Dan is het terug verder naar het treinstation waar we na vijf minuutjes al richting Hospet bollen. We komen ongeveer gelijktijdig met de bus van Gadag in Hospet aan zodat we erop kunnen springen en het laatste halfuurtje meebollen naar Hampi. In Hampi vinden we de grootste concentratie backpackers tot nu toe en de zotste eerst: rastakapsels, hippie-outfits en .. wel ik denk dat ik met mijne choti en Cinsy met haar T-shirtje dat twee maten te klein is (orgineel paste het perfect, maar ze heeft het een keer gewassen ziet ge.. nu is het al bellybutton-time) met een supa-girl logo vooraan en achteraan: No Rickshaw No Hashish No Change money No one dollar No schoolpen No carpet No problem niet dat het iets helpt, elke dag krijgen we de vragen nog altijd een miljoen miljard keer te horen. Als we in de .... tempel worden bestormd door vrouwen en kinderen die allemaal wel op de foto willen vergeet ik het ons trouwe zaklampje op de bank naast mij. Als we een half uur later merken dat we het missen omdat er weer een stroomstoring is het natuurlijk al te laat. Het kleinnood is verdwenen en de politieman waar ik mee spreek lijkt mij eerder van plan het bij te houden indien iemand het zou binnenbrengen (kans nul komma nul) dan het terug te geven. Cindy is niet goed. We hebben allebei hetzelfde gegeten gisteren maar toch lijkt ze een voedselvergiftiging te hebben opgepikt. Het is een fabeltje dat uw systeem zich aanpast aan de tourista bug. Of ge nu 2 maand of 2 decennia reist, ge moet goed blijven oppassen wat ge eet en drinkt in deze landen. Het feit dat Hampi de stad is met de meeste en langste blackouts in Indië helpt ook niet echt. Ge moogt blij zijn als ge acht uur electriciteit krijgt in vierentwintig uur. Blijkt dat alle energie van een waterkracht centrale komt. Maar daar de afgelopen twee jaar was de monsoon echter niet de verwachte hoeveelheid water leverde en de grote steden voorrang krijgen met de stroomvoorziening op dorpjes zoals Hampi begint de nood toch nijpend te worden. Als het in april boven de 40 graden zal gaan verwacht men hier geen enkele toerist meer. Zou de situatie nog twee jaar aanhouden dan zal Hampi een spookstad zijn, vertrouwd de hoteleigenaar mij toe. Zonder licht en ventilator is de kamer niet echt een aangewezen plaats om uit te zieken, maar daar Cindy zeker niet klaar is voor een rit van 12 uur naar Goa en dus hebben we niet veel keus dan te blijven.. Na ik mijn vrouwtje voorzien heb van alle benodigdheden: twee rollen toiletpapier, pukebak en een flesje water begin ik te wandelen in Hampi. De bazaar heb ik al snel gezien en dus trek ik de heuvels in. Na twee uur ben ik tot over mijn oren verliefd geworden op Hampi! Wat de Cappadocië is voor Turkije is Hampi voor Indië. Ge loopt weer door een landschap dat ge op deze planeet niet direct zou verwachten. Overal liggen de afgesleten rotsen opgestapeld alsof de goden hun bestaan wilden bewijzen door wat abstracte kunst neer te planten, tussen en boven de rotsen vindt ge ruines van allerhande tempels en paleizen. Machtig. Als ik door een kokosnootplantage dwaal vind ik vier zusjes die kokosnoten aan het pikken zijn. Dit doet mij direct terugdenken aan mijn deliquente jeugd en het appels pikken aan het rusthuis (achtervolgende nonnen in habijt incluis) dus ik leen graag een helpende hand. Als de buit eenmaal vergaart is slaat het oudste meisje met expertise de toppen van de kokosnoten en kunnen we de frisse melk drinken. Daar haar moeder ziek is en vader zonder werk zit en ze toch zo een honger hebben vraagt ze of ik geen honderd roepie kan missen. Kinderen geld geven is volgens ons het slechtste wat ge kunt doen in deze situaties. Dit zal de ouders alleen maar aanmoedigen om ze meer te laten bedelen en hun jeugd en opvoeding uit het raam gooien. Het kleintje is echter zo mager dat ik het niet over mijn hart kan krijgen en ik neem ze mee om thali's te gaan eten. Als ze allemaal zitten te smikkelen komt er ineens een furie binnen en iedereen krijgt een klop tegen zijn kop en een preek.. Ik krijg alleen de preek. Dit blijkt de mama te zijn en ik begin me toch al deftig af te vragen welke ziekte ze nu juist heeft. Later ontmoet ik ook nog de papa die in den bouw blijkt te werken. 's Avonds ontmoet ik het oudste meisje in een prachtig kleedje terwijl ze terugkomt van de tempel. Wow, als ge geen verhongerend Indisch kindje meer kunt geloven. wie kunt ge dan nog geloven? Blijkbaar zijn ze hier heel bedreven in het spelen met de voeten van de toerist. Hampi is een hemel en hel tegelijk. De natuur en ruines zijn zo indrukwekkend dat ge hier gemakkelijk een week zou kunnen spenderen en nog niet alles gezien hebben. Het klimaat en de toeristensfeer in Hampi Bazaar is echter een donkere keerzijde van de medaille. Met de hitte op het middaguur is het bijna ondoenbaar om de kamer te verlaten, en als ge dan toch buiten stapt komt er altijd wel een of andere Indier meelopen die iets wil verkopen, ge hebt geen seconde rust. En daar dit juist iets is wat Cindy in haar conditie goed kan gebruiken besluiten we het er maar op te wagen en boeken we de nachtbus naar Goa. Die namiddag besluit ik nog een blitztoer te maken en huur een mountainbike om wat rond te crossen. Na een vijf minuten sta ik al goed in het zweet en terug aan de verhuurstand met een geblokkeerd wiel. Waarom is het toch dat we er nooit in slagen om van de eerste keer een goede fiets te krijgen? Bij de volgende poging geraak ik toch de heuvel over en volg de aardewegen naar de aangeduide sites. Het is de moeite niet om te betalen voor één van de drie ruines daar er meer dan genoeg verspreid liggen over de streek en het veel leuker op de rotsen te klauteren om een tempel uit te checken dan te staan aanschuiven met een toerbus vol Duitsers om een ticketje te kopen voor juist hetzelfde. leren dat niet alles goud is wat blinkt.. ook al trek je glazen flesjes coca cola of 'kraak' je plastieken flesjes sprite. Ben je nog niet zeker dat je het echte spul drinkt. Meer wel dan niet zal de softdrink maffia gerecycleerde flesjes opnieuw hebben voorzien van stopsels. - eten op de tafel kappen, dan alles in de vuilbak aftrekken Wat is dat toch met heuvelstations en cake en chocolade? Elke keer dat we deze oude Britse koloniale dorpjes in de bergen beter naar beneden wandelen dan treinen.. bangelijk uitzicht.. als ge geen schrik hebt van slangen... zat er een naar mij te kijken met evenveel belangstelling als ik naar hem en ik zou gezworen hebben dat het een tweelingbroer was van die slang in de kobrakooi die ik twee dagen geleden gezien had in de zoo in Mysore. stoomtrein meer stoom dan trein. kapot (thumbs down signal) augurken lopen uit.. Bhrana uit Ierland.. is hier voor 2 maand.. mist sigaretten mijn vriend besluit tegen mij wat te komen knorren.. You got a friend in me. Op het perron lopen we Ine en Karsten tegen het lijf. Twee Duitsers die de wereld in de tegenovergestelde richting doen en ook Kochi als volgende stop hadden gepland. Dadelijk volgt er een goeie uitwisseling van intel: In Thailand durven ze op de overnight bussen wel een gastje in de koffer steken die de rugzakken op zijn gemak nagaat en zich eigen maakt wat niet direct gemist zal worden (zo zijn ze een 800 dollar in traveller's cheques kwijtgeraakt), de manier om Brazilie te zien is via een flightpas van 300 dollar waarmee je 4 vluchten in het land krijgt aangeboden en een paar 30 uur durende busreizen uitspaart (de pas kan enkel maar in het buitenland worden aangekocht) en in Mexico goed oppassen met nachtbussen, die worden nog wel eens overvallen door rasechte desperado's.. Eenmaal aangekomen moeten we slechts drie hotels aflopen voor we ons op het bed kunnen laten ploffen. Als we liggen te foefelen op bed (dit is tenslotte een huwelijksreis hé) roept Cindy plots uit: 'iemand is door het ventilatiegat aan het zien'. De dader heeft precies door dat we hem in het snotje hebben en we horen hem van een laddertje springen en wegspurten. Als ik buiten de kamer ben hoor ik enkel stappen op de trap en als ik naar beneden kijk en niemand zie spurt ik ook naar boven. Daar vind ik alleen een hotelboy in een blauw versleten jasje met 'supervisor 2' op zijn borsttas geprikt. Hij is juist bezig een tapijt heel interessant te vinden. Ik neem hem mee om uit te leggen wat er gebeurd en hij beweert dat het trapje er al stond terwijl Karsten en ik redelijk zeker waren dat het er niet was toen we eerst in de kamer kwamen. Hij is echter zeer snel om het ding weg te brengen. Als we de manager erbij halen denk ik even dat hij gaat flauwvallen en ik denk niet dat ik iemand ooit zo hard heb zien zweten. We krijgen excuses van het management en de ventilatiegaten worden afgesloten met planken. blijven er slechts een 53 kamers over waar onze 'supervisor 2' zijn kicks kan gaan halen. Nadat Cindy heeft toegezien dat er geen peeping toms meer zullen misbruik maken van de kamer en de 'supervisor 2' nog een liter lichaamsvocht heeft doen verliezen, trekken we samen met de twee Krauten de stad in. Kochi bestaat eigelijk uit twee delen: het niet zo interessante ... en Kochi Fort. Om daar te geraken nemen we de ferry en ontmoeten Julian, een Kiwi die hier een MCSE aan het behalen is omdat het stukken goedkoper is dan in Londen. Nutteloos om te vermelden dat we een ganse avond software en hardware aan het praten zijn. Hij brengt ons naar een prachtige plek waar we van de zonsondergang genieten. Dit is de eerste keer dat we de zon effectief zien zakken in de zee. Al de andere keren (en het waren er al veel) is dit door de vervuiling in de lucht nog niet gelukt. Volgens Julian was dit ook de eerste keer in de drie maanden dat hij hier al rondhing dat hij dit had gezien. Kan je je voorstellen dat binnen een jaar of tien je enkel van zulke zonsondergangen zult kunnen genieten op video? Karsten koopt zichzelf een respectabele vis voor 90 roupies en we brengen die binnen in een restaurant waar ze hem wel zullen klaarmaken en waar we de rest van de avond voor goed verteer zorgen. Na de gebraden tonijn, tonijn in masala, ei curry, butter chicken en garnalen in een zachte currysaus laten we de alcohol nog goed vloeien en buiten het feit dat we een internationale (duits, Nieuw Zeeland, Indie en Belgie) wedstrijd volksliederen zingen hebben gehouden.. Aan het geld dat we missen uit de portemonnee wisten we dat we weer veel teveel bier hadden gedronken en aan het gemis aan gewicht van de 'bar' konden we concluderen dat de wiksy ook serieus had geleden onder ons nachtje uit. In welke mate we dronken waren begrepen we pas toen we terug de straat opgingen en de helft van de stad ons blijkbaar leek te kennen.. Vandaag lijken alle vervloekingen die we van de Hindu's al op ons dak hebben gekregen ineens uit te komen. Het ticket dat we boeken naar Sri Lanka bij een reisbureau kost blijkbaar 200 roupie per persoon meer dan als we het boeken in het bureau van Sri Lankan airlines zelf dus wij op zoek. Als we het echter vinden blijken alle economie plaatsen al volgeboekt te zijn en kunnen we enkel nog in bussiness vliegen. Merde. Als uiteindelijk blijkt dat de enige kans om nog een goedkoop ticket te boeken rechtstreeks naar de luchthaven gaan is, is het al laat in de namiddag. We ontdekken ook eindelijk waarom zoveel mensen op deze trip denken dat we van griekenland zijn. Cindy, of meerbepaald haar thinkgeek T-shirt is de dader We nemen de ferry naar Ford Kochin en zijn niet onder de indruk. Van de veelbesproken Portugeese invloed blijft niet veel meer over. En we verdwalen wat door de slechtonderhouden dorpjes voor we met de bus terug keren naar het station en onze trein naar Allepey nemen. De dag was onnatuurlijk warm geweest en de broeierige hitte resulteert in een onweer van formaat. Gedurende de treinreis worden we vergezeld door een klank- en lichtspel dat stilaan in sterkte wint. We zitten nog geen 5 minuten in de riksja of de hel breekt los: de straten kunnen de plotse overvloed aan water niet slikken en we slippen meer dan we rijden de stad in. Het hotel dat we uitkiezen weet dat we als verdronken katten niet veel keuze hebben en geeft het dubbele van zijn normale prijs. Tevreden zijn we er niet mee, maar een blik naar buiten overtuigd ons dat een ander hotel opzoeken geen optie is. In het donker (natuurlijk is de electriciteit terug uitgevallen) zoeken we de kamer op en pas als het licht terug komt merken we dat er geen stopcontacten zijn, de ventilator in de nacht waarschijnlijk naar beneden zal komen en de beestjes in bed groot genoeg zijn zodat ze zich zonder schrik tonen. Na een uurtje of twee zijn de weergoden blijkbaar uitgeraast over ons hoofd en start de baas van het hotel als we niet op voorhand willen betalen. Dat is de druppel.. we nemen onze zakken en zoeken een ander hotel op terwijl hij met open mond staat te kijken naar de uittocht. Vijf minuten later zitten we knus op een kamer die twee keer zo goed is voor de helft van de prijs. Mierennest in rugzak van Cindy en blijkbaar gaat ze bolistiek !!??SNAP NI -iets vertellen dat hoe kouder de A/C kan gezet worden hoe rijker de Indier is. Maar om nu van u huis een frigo te maken geschikt om pinguins te gaan kweken vinden we toch wat teveel van het goede. Volgens het advies van het reisbureau in Kochi was er een goeie kans dat er nog last-minutes (letterlijk dan) beschikbaar zouden komen op de vlucht naar Colombo. Toen we die ochtend echter het hotel uitkwamen werd al gauw duidelijk dat de luchthaven een niet zo makkelijke bestemming zou worden als we eerste hadden gedacht. Heel de vrouwelijke populatie van de provincie Kerala was uitgerukt voor een of ander festival waarbij klaarblijkelijk een poging werd gedaan om het wereldrecord kokosnoot-banaan braakballen bereiden te breken. In het begin vonden we het wel cute dat overal langs de kant van de banen vrouwen zaten met een oventje gemaakt uit drie bakstenen en een pot waarin ze een bruine brij zat te pruttelen. vijfduizend festivalgangers en twee kilometer verder werd de noodzaak om iets of wat gemotoriseerd transport te vinden toch dringend. Als we dan uiteindelijk op de luchthaven arriveren met een rickshawrijder die met een gelukkige uitdrukking zijn pakje roepies aan het tellen is dat wij hebben kunnen afstaan blijkt dat we beter de moeite niet hadden gedaan als er geen plaatsen meer beschikbaar zijn. Na wat gepalaver besluiten we dat er niets anders op zit dan te zwichten en de ticketten naar het eiland in bussiness klas te nemen. Dat zal ons leren te gierig te zijn! Een Indisch festival kan je echt niet vergelijken met wat je bij ons vind. Over heel de stad staan speakers die bijna een ganse dag (alleen tussen 2 en 4 uur 's nachts hebben we een paar uurtjes slaap gehad) de laatste Hindi hits uitbazuinen. Het voornaamste dat opvalt is hoeveel mensen er rondlopen. Als we met de organisatoren spreken krijgen we te horen dat er meer dan 10 Lakh mensen waren. Dat is over het miljoen! En alleen maar om rijstballen te koken! Je merkt wel dat deze festivals voornamelijk een bezigheid zijn voor de armere klasse daar de beschikbaarheid van kamers in de hotels of plaats in de restaurants niet beinvloed wordt. De kapaciteit van het bus en treinsysteem is echter verbazingwekkend. Als de mensen in de late namiddag vertrekken met hun kooksels duurt het slechts een viertal uur en de exodus is afgelopen.. Mijn grote rugzak blijft een weekje op het resthouse in Trivandrum en licht bepakt trekken we naar de luchthaven waggelen met het hoofd alsof ze er water uit willen schudden samosa's: een soort curry puffs.. zijn gewikkeld in papieren van oude schoolboeken.. het is grappig om nog eens te lezen dat de som van de kwadraten van de rechthoekszijden gelijk is aan het kwadraat van de lengte van een schuine zijde bij een rechthoekige driehoek Alle sikh hebben de achternaam Singh wat leeuw wil zeggen => velen voelen zich dan ook verplicht om lid te worden van de Lions club Varanasi: 2518.5483,N,08300.5379,E Allahabad: 2525.6207,N,08153.1319,E satna: 2434.4047,N,08050.8641,E khajuraho: 2451.1615,N,07955.4084,E orccha: 2521.0402,N,07838.4693,E Agra: 2710.0972,N,07800.8105,E jaipur: 2655.3477,N,07548.0234,E Udaipur: 2434.7967,N,07341.0573,E Ahmedhabad: 2301.6568,N,07235.8376,E aurangabad: 1952.8806,N,07519.2299,E Mumbai: 1856.3643,N,07250.3157,E bijapur 1649.6150,N,07543.9490,E Badami 1555.2321,N,07540.8114,E Hampi 1520.0663,N,07627.6834,E arambol 1540.2249,N,07342.5318,E bangalore 1258.5089,N,07734.1133,E mysore 1218.6710,N,07639.2641,E ooty 1124.2413,N,07641.9396,E combatoire 1059.7786,N,07658.1205,E kochi 0958.0473,N,07617.4093,E allepey 0930.0237,N,07620.7661,E Trivandrum 0829.3923,N,07656.9394,E -->