People travel to wonder at the heights of mountains, at the huge waves of the sea, at the long courses of rivers, at the vast compass of the ocean, at the circular motions of the stars; and they pass by themselves without wondering.

- St. Augustine

Als we de formaliteiten aan de grens met Indië achter de rug hebben zoeken we de Nepalese grenspost. Het is een mooie morgen dus we wandelen liever dan één van de vele fietsriksja's te nemen die ons gedurende de twee kilometer vergezellen.
De koeien hebben blijkbaar geen visum nodig, want zitten ook aan de nepalese kant. Wij maar hopen dat ze hier meer als biefstuk gezien worden dan als goddelijk schepsel. We beelden ons al horden Nepalezen in die in hinderlaag liggen voor Indische koeien die iets te ver over de grens dwalen.. jup.. we hebben vlees nodig!
Als we éénmaal de 60 dollar voor het visum hebben afgestaan is het slechts een kwestie van minuten voor alle nodige stempels en plakkers zijn toegevoegd aan onze reeds uitgebreide verzameling. We merken 's avonds pas op dat er een deel datums verkeerd zijn ingevuld..
Als blijkt dat de 'five roupie to Mahendranagar' wat de fietsriksja belooft eigelijk wil zeggen 'vijf roepie de kilometer' (die mannekes kennen toch geen goed engels, dat is toch te verstaan.) nemen we de bus naar Mahendranagar. Hier krijgen we van een paar reizende Indiërs nog als waarschuwing dat de Nepalezen niet te vertrouwen zijn en alleen achter ons geld zitten. Wij doen het af als geburenjaloezie.
Misschien herinnert gij u nog dat we bijna waren overgehaald om de nacht aan de Indische kant door te brengen omdat het in Nepal te duur en te goor zou zijn. Wij verschieten dan ook als we een deal doen in een spiksplinternieuw hotel en we die avond voor de eerste keer in twee maand slapen in een kamer met tapijt en TV, douche en westerse WC.Nepal wordt goed.
Het romantisch diner verandert al snel in een schranspartij. Onze ogen waren groter dan onze maag en we moeten de helft mee naar de kamer nemen. Terug gevoed en verwend vallen we als de twee meest gelukkige wereldreizigers aan deze kant van de aardkloot in slaap.. snore..
Een zeldzame vondst als dit hotel moet ge koesteren en we besluiten dan ook nog een nachtje te blijven. Dit komt deels ook doordat we ons (omwille van de uitputtende afgelopen dagen) zo erg overslapen hebben dat zelfs een beer uit winterslaap zich zou schamen, en we alle bussen richting Pokhara al gemist hebben.
Vooral Cindy is verzot op de herwonnen luxe en wil onder geen beding de kamer verlaten.. Dus terwijl zij een dagje in bed blijft liggen en zich volpropt met de butter chicken en ander smoster kan deze jongen de stad aflopen om boodschappen te doen en e-mails te beantwoorden. Het is een prinsesje hé.
Een onderwerp dat altijd redelijk snel wordt aangesneden is de Maoistische bedreiging. De meeste mensen waar ik mee praat blijken echter geen schrik te hebben, alle doelwitten tot nu toe waren immers militairen en overheidspersonen. Dit zorgt er echter wel voor dat het dagelijkse leven heel wat minder vlot verloopt. Dit zullen we zeker ondervinden de komende dagen. Ook het feit dat we Belgen zijn is grappig. Niet langer worden we geassocieerd met fritten of pralines maar met FN geweren. De Belgen zijn er namelijk weer in geslaagd om een lading wapens voor het Nepalese leger vast te doen zitten op de luchthaven in Delhi en het is voorpaginanieuws. hehe..
Die dag leren we ook dat "no, don't come in". "stay out", "no entry" (geroepen!) in het Nepalees wil zeggen "kom a.u.b. binnen, we verwachten u". Dat zorgt er ook voor dat de bediening een goei blik op Cindy haar blote billen kan werpen. Vanaf dan gooiden ze de deur tenminste niet meer open alsof ze oude vrienden waren die op bezoek kwamen.
Die avond maken we weerom dezelfde fout als de dag ervoor en keren we met een paar schotels terug naar de kamer. Goed eten.
Als we de volgende dag de bus naar Butwal nemen maken we voor de eerste keer kennis met Nepali Time. Als je in Nepal iemand vraagt hoe lang iets zal duren kun je ervan op aan dat de tijd die hij u geeft niet juist is en er één à twee uur bijgevoegd moet worden.
Zo wordt een rit die normaal 7 uur had moeten duren al snel een poepverdovende marteling van negen en een half uur. En dit voor een traject van slechts 300 kilometer. De 15 checkpoints die als voorzorg tegen Maoistische aanslagen zijn opgericht hielpen ook niet echt om vooruit te komen.
Als we onderweg een overreden koe zien liggen moet ik toch bedenken dat Hindu zijn eigenlijk veel overeenkomsten vertoont met ganzenbord spelen. Elke keer dat ge reïncarneert in een hogere levensvorm komt ge wat dichter bij het nirvana. Dat is natuurlijk als ge niets ergs doet in je leven, anders moet ge een paar stappen terug. In het geval van onvrijwillige doodslag op een koe staat het waarschijnlijk gelijk met 'terug naar af'. We wensen de dader veel geluk in zijn volgende 26 levens als mestkever.
Negen en een half uur bussen zorgt ervoor dat we totaal geen vechtlust meer hebben als de gebruikelijke touts klaar staan om hun hotel aan te prijzen. Ik neem alle schuld op mij en beken dat ik een slappe dweil ben want die avond slapen we in het slechtste hotel van den hoop: Green View.. dat groen sloeg waarschijnlijk op de schimmels op de muur. We slapen op een plank en als even het verkeer op de straat stil valt, hoor je wel vanalles rondkruipen in de kamer.
Butwal heeft niet veel te bieden aan de reiziger dus we internetten wat terwijl we wachten op de bus richting Pokhara.. De beloofde 6 uur trip wordt al snel 8:30. We beginnen een patroon te zien.
Nooit hebben we touts zo aggressief geweten als aan de busstop in Pokhara. We worden door die mannen zowat van de bus gesleurd. Dit is juist wat we nodig hebben om terug wakker te schieten. We slaan ze van ons af en wandelen naar Lakeside terwijl zij ons nog naroepen dat het meer dan vijf kilometer wandelen is (was nog geen twee kilometer).. De baas van het Mount Everest hotel kan niet geloven dat twee reizigers arriveren zonder tout op sleeptouw en geeft ons een goeie prijs voor een overnachting in een prachtige kamer.
Die avond gaat het feesten nog niet door. Ondergetekende krijgt een hevige aanval van krampen en zal de rest van de avond even een WC nodig hebben op spurtafstand. Dan maar een Pizza halen en Imposter zien.
Als we rond de middag eindelijk door Lakeside kuieren, kunnen we onze ogen haast niet geloven. Dit is de eerste plaats in de afgelopen vier maanden waar alle westerse luxe terug te vinden is. Chocolade, garnaalpate, smeerkaas, noem het maar op en ge vindt het hier.
Het vriendelijke 'nameste' waar andere reizigers zo vol lof over zijn komt ons meer over als een sales pitch dan als een vriendelijke groet. Elke keer als we hierop ingaan worden we wel meegenomen naar een winkel of proberen ze ons een restaurant binnen te krijgen. Dit is duidelijk de toeristenmelkstal.
Eén van de zaken die ge hier vindt zijn de vele naaiwinkeltjes die gespecialiseerd zijn in patches en in een half uurtje stikken ze complexe motieven op bestelling. Dit geeft ons de kans om alle landenpatches voor Cindy haar rugzak ineens in te slaan. We laten zelfs een t-shirt maken met de duidelijke boodschap:
Als ik hoor dat ge in het Castle Resort kunt gaan badmintonnen draai ik door en klimmen we de heuvel op naar het hotel. We zullen het echter moeten doen met het uitzicht over het meer daar ze het outdoor badmintonveld op de rand van een afgrond hebben gezet en ik het niet zie zitten om elke pluim die buiten is twintig meter lager te gaan halen.
We strompelen dan maar terug en houden ons bezig met mijn tweede favoliete hobby: cocktails drinken. Happy hour loopt hier van 's middags tot laat in de avond en is de hoofdreden dat we niet onder het budget zijn gebleven voor Nepal. We eindigen in een superb restaurant waar we genieten van een sizzling steak (slechts drie brandwonden) terwijl we kijken naar Austin Powers 3: Goldmember, Misschien wel de beste film van de reeks, we lachen ons kapot. We hadden onze stek gevonden maar vraag me niet wat de naam was of waar het lag.. we zijn het achteraf terug gaan opzoeken maar ons geheugen liet ons in de steek en we hebben het nooit meer teruggevonden
Nadat de ergste effecten van een kater achter de rug zijn, besluiten we dat we best wat frisse lucht kunnen gebruiken en huren een paar fietsen om de vallei verder te verkennen. Na een valse start, want choeke heeft al snel een andere fiets nodig daar haar achterwiel constant doorzakt, bezoeken we de Devi Falls.We moeten zeggen dat hij er redelijk indrukwekkend uitzag... op de foto's. Schijnt dat de waterval zowat gereduceerd wordt tot een druppelende kraan als het moesson seizoen éénmaal voorbij is.. we kunnen dat beamen. Na twee uur intensieve poepmassage concluderen we dat ze de naam beter zouden wijzigen naar pot-hol-a omdat ge geen drie meter kunt rijden zonder in een put te belanden. De tempels in de gids hebben we nooit gevonden, maar we moeten bekennen dat we ook niet te hard aan het zoeken zijn geweest. We kijken meer naar de Anapurna keten die ge deze morgen duidelijk kon zien. Toch een speciaal zicht.
Ik had al eens gezegd dat Lakeside de melkerij voor de toeristen was. Dit blijkt nogmaals als we in de stad internet vinden voor 40 roepies, daar waar ge aan lakeside 120 betaalt. We blijven nog een uurtje of twee chatten en mailen, maar voornamelijk ons gat wat rust geven voor we terughobbelen naar ons hotel..
's Avonds eten we in restaurant Maya: Hier hebben ze gelukkig ook sizzling steak en spelen ze Harry Potter and the room of secrets. Deze film vond ik al heel wat minder dan de eerste, misschien omdat ge de meeste karakters al kende en het allemaal niet zo origineel meer leek of omdat het een cinemaversie was..
We geven toe dat de plannen voor een trekking redelijk snel uit het raam vlogen toen we ons éénmaal goed hadden geïnstalleerd in Pokhara. Nu, als ge als dikke luierik toch de Anapurna keten een keer van dichtbij wilt zien kun je altijd nog naar Sarangkot klimmen. Als we het padje naar boven beginnen volgen, raken we al snel aan de klap met een paar Nepalezen die juist terug komen van de engelse les. Ze zeggen dat ze terug gaan naar hun dorp en ons graag een binnenweg willen tonen. Ge zou denken dat we slimmer zouden zijn dan ze op hun woord te geloven en mee te gaan. Als we een kwartiertje hebben gewandeld komt de aap uit de mouw en laten ze ons weten dat een kleine donatie wel gewenst zou zijn indien we verder willen gaan; we worden tenslotte toch gegidst. Ik zal u de conversatie die tussen mijn vrouwtje en die mannen ontstaat beter onthouden (stond er zelf ook niet graag bij.. ), maar uiteindelijk zagen ze toch in dat dit geen manier was om toeristen te behandelen en dat ze ons graag wilden tonen hoe we terug op de hoofdweg kwamen.
Al de moeite blijkt tevergeefs als we de top bereiken. Laaghangende wolken komen over de bergen en beginnen in de vallei te vloeien. En volgens de LP was dit nog wel het seizoen wanneer het weliswaar koud was maar waar ge toch stralend blauwe hemels had.. mijn voeten..
De rest van de namiddag brengen we door met wachten op ons eten. Momo's, tomatensoepje en patattenstoemp nemen meer dan vier uur in beslag. Een geluk dat we op verlof zijn.
Dan is het via een trap, langs de berghelling een vlotte 2000 treden naar beneden. De mensen die gekozen hebben om de weg in de andere richting te nemen bieden we onze innige deelneming aan. Terug in Pokhara sla ik nog wat overgeprijst leesvoer in en brengt Cindy haar rugzak naar de stikker en laat de patchkes door hem erop zetten.. Als dat geen nineties vrouw is.
Die avond kijken we in Maya naar Signs omdat hij was aangeraden door mijn zusje. Ik vind echter dat het werk van .... toch stillekes aan bergafwaarts aan het gaan is.. maar wat wilt ge als ge vergelijkt met de The sixth sense. De aliens waren wel kool.
Cindy was al een paar dagen met veel interesse naar de paragliders aan het kijken en besluit die morgen een ritje mee te liften met een Zwitser die naar beneden komt. Vooraleer je aan zoiets kunt beginnen heb je energie nodig, beweert ze, en dus slaat ze een goed ontbijt in.
We nemen samen een taxi naar Sarangkot en ook ik heb geluk vandaag: er zijn bijna geen wolken te zien en voor de eerste keer hebben we een goed zicht op machtige Anapurna keten.
Nadat de parapente is voorbereid en ze in het harnas is gestoken lopen ze allebei naar de rand van de klif en springen in de diepte. Ik zal wel te voet naar beneden wandelen.. iemand moet er toch overblijven om de verzekeringspapieren in te vullen hé..
De Zwitser blijkt een internationale parapente kampioen te zijn, wat zeker wordt bewezen als ze een paar keer op drie meter van mijn hoofd voorbijscheren. Dat is allemaal wel indrukwekkend vanaf de grond, maar vanuit het standpunt van de bijrijder die voor de eerste keer aan zulke acrobatieën meedoet niet zo optimaal. Cindy haar maag begint dan ook te protesteren en het grootste deel van de rit houdt ze zich bezig met de vallei onder te puken. Ik mag er niet aan denken hoeveel Nepali's een zeer lokale regenbui hebben meegemaakt.
Na 50 minuten op en neer te gaan heeft ze er genoeg van en gaan ze naar beneden Als ik eindelijk terug van de berg kom vind ik haar met een wit kleurtje in bed waar ze de rest van de dag zal blijven.

's Morgens ga ik snel nog een paar goei sandwiches en chocolade croissants oppikken en neem een paar laatste fotootjes van meer van Pokhara
De toeristenbus naar Kathmandu, die de mannen van het hotel ons verkocht hebben, zou ervoor moeten zorgen dat er geen stops meer zijn en we supersnel in Kathmandu arriveren. Weeral een flagrante leugen. Als blijkt dat de bus nog niet vol zit is het nog even langs het normale busstation om nog wat volk op te pikken. Onderweg stoppen we dan nog twee keer zodat de Nepalezen nog wat Pakora en andere rommel die voor ons giftig is in hun nek kunnen gooien. We beginnen stilletjes aan te begrijpen dat 'Nepali Time' alleen maar een symptoom is van een veel groter probleem. De Nepali's zullen u vertellen wat ge wilt zolang dat ge maar hun bus, hotel of eten koopt. Dat ze dit absoluut niet kunnen waar maken interesseert hun niet. De leugens die we hier te slikken krijgen zullen altijd een zure smaak in onze keel aangaande Nepal achterlaten.
We krijgen Gangfuck nummer dertien als we eindelijk aankomen: In plaats van ons in het toeristencentrum af te zetten (het is toch een TOERISTENbus hé) zetten ze ons verdomme uit de bus zo'n vier kilometer van de stad. Hier staan de touts ons al handwrijvend op te wachten en bieden een gratis taxirit aan als we voor hun hotel kiezen. Aaarrrggghhhh!!!!
Ik probeer nog het beste te maken van een slechte situatie en na een strenge selectieprocedure denk ik dat ik een goeie slaapplaats heb gevonden. De foto's van de tout beloven een kamer met tapijt. tv en dikke gordijnen voor slechts 200 roupie. Wij dus naar mount holiday waar we een kamer krijgen met een tapijt vol plekken een plaats waar geen drie mm. stof ligt en doet vermoeden dat er ooit een tv stond en halfverteerde gordijnen (de ratten komen 's nachts terug om de overschot te komen opeten). Ik weet niet waar die foto's getrokken zijn, maar zeker niet hier. Nepali Time, Nepali Time... rustig blijven..
Als we door Thamel wandelen zijn we precies aan het dromen. Deze wijk verschilt niets van een rasechte europese winkelstraat, buiten misschien dat er redelijk wat mensen een goede verkoudheid hebben (???). Hier vind ge alles: van sushi shops tot goedgestockeerde boekenwinkels. We kunnen ons geluk helemaal niet meer op als we een rasecht Belgisch frietkraam ontdekken. Deze Nepalees heeft een opleiding frietjes bakken gevolgd in Deinze en zelfs authentieke frietketels laten overkomen en inderdaad, wat hier gebakken wordt kan ijveren met de beste frietjes uit het verre België. Merk op dat alle plannen van trekken in de bergen en dingen bezoeken nu uit het raam liggen en de rest van het dagboek van Nepal meer zal lezen als een kookboek dan een verslag.. Indien culinaire escapades niet echt je ding zijn kan je hier klikken om direct naar het vervolg in Indië te gaan.
In Thamel kunt ge geen drie meter lopen of ge wordt weer aangesproken met 'Tiger Balm, sir?', terwijl ze een aantal van die potjes onder je neus duwen. Als ge ziet hoeveel van die verkopers hier rondlopen zou je geloven dat ze denken dat wij westerlingen ons elke dag een keer of drie van hoofd tot tenen met het goedje inwrijven.
De rest van de namiddag zoeken we een nieuwe domicilie. Het geluk is met ons daar dit blijkbaar niet het topseizoen is. We kunnen dan ook de hotels tegen elkaar uitspelen en bangelijke kortingen krijgen. Euforisch lopen we dan ook een hotel binnen dat nooit binnen het budget zal vallen en tot onze verbazing krijgen we na een paar minuten onderhandelen de prijs al van 90 naar 30 dollar zonder echt moeite te doen. Dan is het toch tijd om te verdwijnen daar we niet willen toegeven dat we maximaal vijf dollar voor een kamer willen betalen.

There are certain scenes that would awe an atheist into belief, without the help of other argument.

Thomas Gray (1739)

Om zeven uur gaan de prijzen van de patisserie met 50% omlaag. De eigenaar ziet ons om kwart voor zeven al zitten op zijn stoep, wrijft over zijn hart en laat ons een zak vullen tegen verlaagd tarief.
Als we al smikkelend terug gaan naar het hotel valt eindelijk onze frank. Al die mensen die hatsjie aan het zeggen zijn, hebben helemaal geen verkoudheid maar proberen gewoon wiet te slijten.. Vanaf dan krijgt elke gefluisterde 'hasjiesh' een luid 'Bless you' als antwoord. Na drie dagen zullen ze het eindelijk door hebben en ons met rust laten.
De winnaar van onze hotelsurvey is het Tibet Guest House, lichtelijk over budget, maar we hebben een ligbad, verwarming en TV. Als we dat combineren met een hele bananencake besluiten we dat we ons Nirvana bereikt hebben (en dat zonder drie jaar meditatie.. ge moet het maar kunnen) en komen de kamer voor een lange tijd niet meer uit.
Alsof we nog niet genoeg redenen hadden om Kathmandu ons thuis weg van huis te maken, vinden we die avond het Everest Steak house. De enige bergen die we in Nepal zullen overwinnen zijn de hopen steak die ze hier serveren!
Via de oude wijken zoeken we onze weg naar het Durbar square..De vrijwillige gesuggereerde donatie wordt hier al snel een verplichte inkomprijs voor de Westerse pleinbezoekers. We worden tegengehouden aan de ingang en als we na een minitieuze bestudering van de tekst aan de ingang duidelijk tussen de regels lezen dat het hier gaat over een vrijwillige donatie kunnen we de wachters niet overtuigen om ons door te laten. Er zit dan niets anders op om de smalle straatjes in te duiken en zo onze weg naar het plein te zoeken wat zonder problemen lukt.
Al die tempels die wij misten sinds dat we Nepal zijn binnengekomen hebben ze hier op één plein gezet. DeTaleju tempel (verdju??). Mohan tower, Jagannath tempel, Degutaleju tempel (godverdju?), Bhagwati tempel, Shiva tempel, House of Wood, Garuda statue, Maru Ganesh shrine, Narayan tempel, old royal palace, ... zijn slechts een paar gebouwen die ge hier terugvindt. Je vindt ongeveer drie stijlen terug, maar we vonden geen enkele gids bereid om onze prijs te accepteren dus voor de rest weten we er ook niet zoveel van.
Terwijl ik de kamera non-stop laat werken raakt Cindy aan de klap met een paar kinderen. Deze slimmerikken (ze kenden de hoofdsteden van alle landen) moesten geen geld hebben, maar misschien wilt ge wel wat melk kopen voor hun klein zusje. Dit is één van de oudste truks van het plein. Als ge akkoord gaat nemen ze u mee naar een winkel waar ge de melk tegen een zwaar geinflateerde prijs koopt zodat de kinderen later de winst delen met de winkeleigenaar. Gelukkig waren we gewaarschuwd voor deze wolfjes in schaapsvel.
Eén van de beroemste gebouwen op Durbar Square is het huis van Kumari Bahal, de levende godin. Volgens dit eeuwenoude boerenbedrog leeft de geest van de godin in een jong meisje tussen de haar derde en twaalfde levensjaar. Als de vorige incarnatie heeft afgedaan wordt de nieuwe incarnatie van de godin geselecteerd uit één van de handelaarsfamilies. De hele familie gaat dan in het huis wonen waar het kind huisarrest krijgt tot ze twaalf is en alleen eens uit het venster mag kijken als een of andere toerist de ouders een donatie toesteekt. Zelfs de Nepalezen waar we mee spreken doen dit af als folklore en zeggen dat de familie wel gelukkig moet zijn. Als we dan vragen 'waarom, omdat hun dochter zulk een eer te beurt valt?' antwoorden zij: 'nee, nee, omdat ze zoveel geld kunnen verdienen.'
Freak street, de beroemde hippie buurt uit de jaren '70 is helemaal afgeleefd. De paar winkeltjes die er nog zijn verkopen kledingstukken die minstens even oud zijn als ik. De meeste handelaars zijn echter met hun tijd meegegaan en verkopen DVD's en VCD's. De moderne wiet voor de nieuwe zonnekinderen. En voor 7 Euro per non-region protected DVD titel zijn het inderdaad koopjes.
Op onze wandeling door Kathmandu botsen we op een hoop boeddhisten in optocht. Blijkbaar komen zij hier elk jaar samen om door de stad te trekken en een sfeertje op te bouwen met wat dans en muziek en.. spandoeken(??).
In een futiele poging om de stad een beetje smog vrij te maken rijden alle tempo's op electriciteit of gas. We zoeken ons er één uit die richting Patan gaat en bemachtigen een zitplaatsje. Ook in Patan hebben ze een Durbar Square, en ook hier is het van hetzelfde laken een broek. Een paar gasten van de toeristische dienst zijn zo officieel mogelijk verkleed om de toeristen duidelijk te maken dat er inkom moet betaald worden. We kennen het spelletje al en vragen enkel een plannetje om onze weg door de stad te vinden. Als we dan weglopen en blijkt dat we geen ticket kopen komen ze al snel achter ons aan en rukken het plannetje uit Cindy haar handen. Niets voor niets is hier duidelijk de leuze..
Weggedoken in de steegjes vinden we de gouden tempel. Voor je binnen mag moet je alles wat gemaakt is van leer uitspelen. We kunnen ons plezier niet op als we een japanse toerist in leren broek even zien denken welk soort onderbroek hij aanheeft. Het moet vermoedelijk iets zijn dat nogal spant in de bilspleet want hij blijft buiten wachten terwijl zijn vrienden de tempel bezoeken. Zijn kamera moeten ze echter wel meenemen zodat ze een paar fotootjes in zijn plaats kunnen nemen.
De tempel is blijkbaar gewijd aan de ratten. Ze zitten overal en ge moet goed oppassen dat ge uw voeten niet op zo'n wegschietend stuk ongedierte zet. Het is zelfs zo dat het als goed geluk wordt beschouwd als ge de prasad (offergave) opeet waar de heilige ratten van geknabbeld hebben. We proberen het maar niet.
Dan dwalen we verder door de achtersteegjes en vinden een toegang tot het plein waar geen 'inkom-ontvanger' staat. Op het plein vinden we weeral tempels in verschillende afmetingen en stijlen.
Patan is zeer gekend voor zijn houtsnijwerk en nadat we de toeristenshops en straatverkopers ontweken hebben, pikken we nog wat souveniers aan een fractie van de eerder vermelde prijzen bij de houtsnijders zelf.
Die avond werken we verder de menu af in het Mount Everest steakhouse. We gaan hier niet weg voor we al zijn sauzen hebben geprobeerd!
Op straat maken we een praatje met de werkloze schoenpoetser. Hij heeft die morgen nog geen werk verricht en wij kunnen hem ook geen leveren met onze sandalen en omdat hij toch zo een honger heeft besluiten we hem te trakteren op een maaltijd. Kiest die kwistenbiebel er toch ongeveer het duurste restaurant in Thamel uit en besteld voor zijn ganse familie een take-away lunch voor een halve week. Parels voor de zwijnen.
Als ik die dag naar het internet café ga heb ik mijn huiswerk gedaan. Door gebruik te maken van batches slorp ik ongeveer elke byte bandbreedte op die hun connectie naar het internet kan leveren. Dit zorgt er spijtig genoeg wel voor dat andere mensen niet zo tevreden zijn als na tien minuten hun eerste hotmail pagina nog niet geladen is en ze pissed off naar buiten stormen. Het kost me een ganse dag maar uiteindelijk heb ik alle interessante slashdot artikels van de afgelopen zes maand. Nu nog de tijd vinden om ze te lezen.
Ook in Nepal is blijkbaar niet alles koek en ei met het eten. Cindy is een hele dag ziek en kan niets binnenhouden. En ik weet zeker dat ze geen karotten aan het trekken is als ze die avond niet meegaat naar het steakhouse. Dat is toch wel een teken dat het ernstig is!
In de dag hou ik mij bezig met internetten en brand een paar cd's zodat we eindelijk de foto's naar huis kunnen sturen. Ik mag er niet aan denken wat ik zou verliezen als die harddisk zou crashen!
Cindy voelt zich de volgende dag een beetje beter en we nemen de tempo naar Bodnath. Hier staat één van de grootste stupa's ter wereld, waarrond dag en nacht pelgrims in wijzerzin rondtrekken terwijl ze hun zonden uitvagen door de honderden bidwielen een draai te geven. Boven op de stupa vind ge het symbool terug dat een synoniem is geworden voor Nepal: de twee smalle ogen en het omgekeerde vraagteken als neus.
We horen ergens een soort gezang en gaan op zoek waar dit geluid vandaan komt. We komen terecht bij één of andere tempel waar een priester vele gebeden na elkaar aan het afdreunen is, maar aangezien hij meer klinkt als een oude zatlap en onbegrijpbare taal aan het mompelen is, zijn we snel terug verder.
Een andere reden om naar Bodnath te komen was het feit dat Lisa en Adrian hier hun vrijwilligerswerk hebben. Ze zijn echter niet meer op de voedselbedeling en dus lopen we een paar hotels af tot we er één vinden die de meeste vrijwilligers te slapen legt. Blijkt echter dat dit boven het budget van het koppeltje was en dat ze zijn verder getrokken naar een hotel een paar straten verder. Hier aangekomen worden we al snel verwezen naar een deur op de derde verdieping en als we daar kloppen doet Adrian met de gekende kop in the war (wanneer je hem ook tegenkomt je denkt altijd dat hij juist uit zijn bed komt) de deur open. We zoeken wat stoelen en nemen ze mee naar het dakterras waar we de laatste ervaringen uitwisselen. Onze intentie om samen kerstmis te vieren zal niet kunnen doorgaan op kerstavond zelf, aangezien de hele groep vrijwilligers (voornamelijk Zwitsers) al plannen hebben gemaakt om een feestje te bouwen en de groepssfeer wat op te bouwen. Geen probleem...we zullen dan later samen wel eens goed gaan eten. Voor het ogenblik houden we het bij een hele stapel momo's en keren met gevulde magen terug naar Thamel.
Dit wordt één van de goedkoopste dagen in Kathmandu. Terwijl ik nog eens een nieuwe keuze probeer op het menu in het Everest Steakhouse kan Cindy enkel een soepje binnenhouden.
Iets wat we wel missen is het kerstmisgevoel. De enige plaats waar we dat wel hadden gevonden was in de e-mails en chatsessies met vrienden en familie. In Thamel is hier niet veel van de voelen... wat wil zeggen. tot vandaag. Als we uit het hotel stappen lijkt de hele wijk ineens te zijn versierd met duizenden lampjes en enkele kerstmannen. De rest van de dag doen we rustig aan en snuiven de sfeer op terwijl we door de wijk wandelen.
Het kerstdiner was al lang gepland: chateaubriand in Mount Everest steak house. We krijgen een onwaarschijnlijk groot stuk vlees en krijgen ongeveer de helft op voor we forfait moeten geven en we de overschot laten inpakken. Van mijn choeke krijg ik een fles 'Mount Everest' wiksy en een halve kilogram chocolade cadeau. En grove boer dat ik ben, heb ik natuurlijk niets om aan haar te geven.
Op TV spelen ze 'Superstar', één van de beste onderbroeken komedies van de afgelopen jaren. Zeker eens oppikken als ge de volgende keer in de videotheek staat en niet goed weet wat mee te pakken.
We verkennen Kathmandu nog wat verder aan de hand van de wandeling in de LP. Omdat Cindy de kaart aan het lezen was denk ik toch dat we de eerste vijf minuten juist zaten (ze leert bij), daarna zijn we natuurlijk onvermijdelijk verdwaald. Niet dat dit erg is in een oude stad als Kathmandu. Op elke hoek, plein en in elke straat vind ge wel een stupa of tempeltje die de moeite waard is om te zien. Onderweg vinden we het postkantoor en steekt Cindy haar briefje (jaja, the oldfashion way !!) op de post om naar huis verstuurd te worden.
Uiteindelijk vinden we de weg terug naar Durbar Square en installeren ons op een terrasje dat uitkijkt over het befaamde plein terwijl we genieten van een goeie chai en de rest van de chateaubriand opeten. Het is een goeie dag..
Dan is het tijd om onze bestemming voor de nacht op te zoeken. We willen vanuit Nagarkot eens een blik werpen van dichtbij op de Himalaya, want vanaf Kathmandu is hier niet veel van te zien. Na een half uur langs de kant van de straat te wachten bij wat tramlijnen besluiten we dat de trolleybus waarschijnlijk niet meer rijdt en we moeten dan maar een zwarte uitlaatgassen spuwende bus nemen. Die brengt ons in een uurtje in Bahktapur. Hier hebben ze echt geld geroken. De 'vrijwillige bijdrage' wordt gehoffen aan de ingangen naar de oude stad en wordt blijkbaar volledig overgelaten aan de discretie van de innende persoon, 750 roepie om de stad binnen te komen? Die zijn op hun kop gevallen zeker? Wij kennen de trukken al, na een hardnekkige ticketverkoper te hebben afgeschud die onze bedoeling blijkbaar had geraden gaan we via een steegje de stad in.
De specialiteit van deze stad is houten plastrons en er moeten er natuurlijk een paar gepast worden. Ook dit stadje is geen uitzondering op het typische Nepalese gebrek aan stadsplanning. Na een half uur dwalen en nog altijd geen spoor van het Durbar Square vragen we hulp aan een schoolmeisje dat graag met ons meewandelt en honderduit vertelt over het level in Nepal. Als we op de Taumadhi Tole komen nodigt ze ons uit om thee te drinken bij haar thuis. Omdat we wat met tijdnood zitten splitsen we op, terwijl Cindy kennis gaat maken met de familie start ik een race tegen de laatste zonnestralen om toch nog een paar fotootjes te bemachtigen van de mooie stad. Al snel heb ik een jongentje op sleeptouw die beweert dat hij zijn engels wat wil oefenen. Hij weet inderdaad wel een aantal interessante dingen te vertellen, waaronder bijvoorbeeld het feit dat Durbar Square eigelijk Koningsplein betekent (dacht altijd dat het 'grote met' betekende in het Nepalees) en dat er slechts een drietal te vinden zijn in Nepal. De volgende stop stond echter niet op mijn agenda maar duidelijk wel op die van mijn gidsje. Ik wordt voorgesteld aan 'zijn' tekenleraars en voor ik het weet krijg ik een introductie in levenscirkels en mandela's.. die natuurlijk te koop zijn. Ik begin te hopen dat Cindy ergens anders in het stad ook haar hoofd niet aan het breken is hoe ze het gemakkelijkst uit een 'tekenschool' kan geraken.
De laatste bus richting Nagarkot is al vertrokken als we de busstand vinden. Geen probleem, een goede avondwandeling zal ons goed doen, het is immers maar een tien kilometer volgens de LP. Terwijl we ons frustreren over het aantal bussen dat uit de tegengestelde richting komen aangeraasd, wandelen we een uurtje voor we een lift aangeboden kregen. Als de rit naar boven nog een twintig minuten duurt wordt het al snel duidelijk dat ook de LP last heeft van het 'Nepali Time' syndroom. De lift blijkt aangeboden te zijn door de baas van het hotel-restaurant 'naked chef' wat ons accomodatie probleem voor die nacht ook weeral oplost. De naam van het hotel is afkomstig van het feit dat je vanuit het restaurant via een groot venster in de keuken kan kijken. Geen blote venten met koksmuts moeten hierbij voorgesteld worden. Dit wil echter zeggen dat ze meer van poseren kennen dan van koken want de maaltijd laat toch te wensen over.
Cindy staat die morgen in voor de zonsopgang. Bibberend neemt ze een paar dekens en een stoel mee naar buiten en installeert zich voor het beloofde spectakel. Ik draai me nog eens om en ben blij dat ik eindelijk het hele bed voor mezelf heb. (als dit onverschillig zou lijken van mijn kant, moet ge maar eens lezen wat er de vijventwintigste november in de vroege morgen gebeurd is.). Verleden keer was het een verkeerd afgestelde wekker, nu is het een dichte smog die het onmogelijk maakt om die befaamde zonsopgang over de Himalaya te zien. Ik vrees dat we meer geluk hebben met zonsondergangen.
De hotels op de berg hebben de grappigste namen. De eerste prijs gaat echter naar 'The end of the Universe'. Ik denk dat ze ook een restaurant hadden.
In de namiddag wandelen we terug naar beneden richting Changu Narayan tempel. Iedereen wil wel gidsen voor een prijsje, maar we vinden gelukkig ook genoeg vriendelijke mensen om ons in de juiste richting te wijzen. De drie uur wandeling bracht ons over de heuvels die uitkeken over de Kathmandu vallei, door bergdorpjes met lemen huisjes en voorbij hutten waar vervaarlijke Sadhu's ons probeerden binnen te lokken. Als we uiteindelijk de tempel vinden is dit allemaal al beter en groter gezien op de verschillende Durbar pleinen. We stappen dus maar snel op de bus die ons in een half uurtje terug in Bakhtapur brengt.
Omdat de fotootjes van de vorige dag geen echt succes waren doen we Bakhtapur nog eens over met beter licht. Het duurt niet lang of de jongens van het 'tekeninstituut' vinden mij terug en als blijkt dat we geen intentie hebben om een paar mandela's te komen kopen worden ze al snel beledigend. Het duurt dan ook niet lang of we stappen terug de bus op richting Thamel.
Die avond krijg ik mijn vroege nieuwjaar: Prey van Crichton.
Die morgen keren we terug naar Bodnath waar Adrian en Lisa ons opwachten. We maken kennis met het team, voornamelijk jonge idealistische Zwitsers onder de leiding van een tweetal strenge matrones. Hier krijgen de minderbedeelden van het stadje (een 300-tal per dag) een paar scheppen rijst en soep toebedeeld in hun plastieken zakjes. We merken al snel dat de straatkinderen zot zijn van foto's..we nemen er en blijven er nemen..
Nadat de dagtaak erop zit voor Lisa en Adrian spreken we af om 16 uur in Thamel. Zij moeten eerst nog wat winkelen en wij brengen eerst nog een bezoekje aan Pashupatinath. We wandelen een half uurtje vanaf Bodnath vooraleer we de vele tempels en burning ghats zien. Het is een heel spectakel dat ook door de Nepalezen met veel interesse aanschouwd wordt. Iedereen blijft op afstand, want het blijft een begrafenis natuurlijk. Het doet wel raar om alles zo echt te zien gebeuren. Je ziet de lichamen liggen, gewikkeld in wat stof, een verder stadia ligt hij klaar op een stapel hout en nog verder is er al een lichaam aan het cremeren. Amaai, da stinkt!
Na dit aanschouwd te hebben nemen we toch lichtelijk geschokt de bus terug naar Thamel en reserveren onze plaatsen op de toeristenbus naar Chitwan voor de volgende dag. Ondertussen is het al tijd om onze vrienden op te zoeken.
Samen vieren we nu eindelijk kerstmis..wij introduceren hen op sushi in ons koreaans restaurant..Voor Lisa en Adrian was het de eerste kennismaking met sushi (vegetarisch natuurlijk), dus leerden we hen met stokjes het geheel smakelijk op te eten, maar waren wij geschokt toen Lisa haar stukje begon te ontleden en toen ze te horen kreeg dat het omwikkeld was met zeewier zei ze dat ze niks uit de zee at, met als gevolg dat ze ieder stukje sushi uiteen scheurde en met brokjes in haar mond stak.. wij begonnen bijna te blijten..kultuurbarbaar !! (sushi is een van die dingen waar het geheel meer is dan de som van de ingrediënten).
Daarna trakteren zij ons nog op momo's (hopelijk hebben wij daar niks verkeerds gedaan..) Het wordt stilaan donker en het Duits koppel keert terug naar Bodnath na een groot afscheid natuurlijk, want nu zullen we elkaar toch een hele tijd niet meer zien. Wij keren terug naar het hotel om te checken of onze ticketten al zijn gebracht voor de bus. Noppes.
Dan snel terug naar de cinema. We zien Die another day. Dit is makkelijk de beste Bond film die ik al gezien heb. Wel merk ik op dat wat 007 allemaal uitspookt met zijn GPS toch niet zo snel lukt met mijn Pretec GPS.
Vanavond is onze laatste kans om te genieten van een goeie steak in Everest Steak house en we proberen de kok te overtuigen om provençale saus te bereiden. Op voorwaarde dat we een handje toesteken in de keuken gaat hij hier mee akkoord.
Als we met de bus de bergen terug verlaten naar het wildreservaat van Chitwan, maken we kennis met Tanya, een Finse poppenspeelster die heel Nepal en Indië rondtrekt om voorstellingen te geven. Van een kennis in Kathmandu heeft ze een jonge labrador gekregen die prompt 'Karma' gedoopt werd. Ze wil het hondje graag meenemen op haar verdere reis. We vrezen echter dat dit voor een pak praktische problemen zal zorgen wat jonge Karma na een half uurtje al bewijst door zijn behoefte te doen op een medepassagier.
Op de bus zit ook de Nederlandse Angelique. Het verhaal dat we hier te horen krijgen is een Indische versie van het eeuwenoude liefdesdrama van 'Romeo en Julliet'. Verleden jaar heeft ze hier een vriendje gevonden, maar daar hij van de Bhramin kaste is (de priesterkaste, de hoogste kaste bij de Hindu's) zien de ouders dat gefoefel met een buitenlandse heiden niet zo goed zitten. In een land waar 99% van de huwelijken nog 'geregeld' wordt, heeft de jongen niet veel andere keuze dan naar zijn ouders te luisteren. De andere optie is de rest van zijn leven door te brengen als paria (uitgestotene).
De taxi die ons voor een habbekrats naar het dorpje brengt doet het niet uit zijn goed hart. We vragen naar het 'riverside hotel' en eindigen bij de Rhino view lodge. Als we beweren dat dit niet afgesproken was beweert hij doodleuk dat er geen riverview hotel bestaat, maar dat dit wel een zicht op de rivier heeft, dus dat we beter hier inchecken. Zonder er veel woorden aan vuil te maken nemen we onze bagage uit de jeep en wandelen nog een tweehonderd meter voor we het riverside hotel vinden.
Het stadje zit overvol toeristenbureaus die de junglewalk en olifantenritten aanbieden, dus na wat over en weer geloop boeken we een jungletrek voor twee dagen en boeken een olifant voor als we terug komen.
Het is een aangename twee kilometer wandelen voor we het olifantenpark vinden. We lopen wat rond terwijl we de loebassen voederen. Spijtig genoeg staat er niet bij welke tam zijn en welke niet wat Cindy aan het lijf ondervindt als een oudere olifant haar bijna te pakken krijgt met zijn slurf. Alleen dan roepen de oppassers dat ge voorzichtig moet zijn. Terwijl we wat met de oppassers aan het praten zijn voelt Cindy opeens beweging in haar broekzak. De jongste telg van het park, nog geen zes maand oud, zal zelf zijn pindanoten wel komen halen...
Terug in het dorp slaan we eten in voor de komende dagen. De toerist betaalt zich hier blauw. De prijzen liggen hier driemaal hoger dan in het verre Thamel en daar er hier maar een handvol winkeltjes zijn hebben we niet veel keuze en laten ons beroven. Later op de avond vinden we Angelique terug en we gaan samen eten in haar favoriete restaurant. Spijtig genoeg liggen ook hier de prijzen hoog en de service en kwaliteit laag.
Voor een junglewandeling moet ge vroeg uit uw bed zodat ge een goeie kans heb om iets te zien. Spijtig genoeg liggen de junglepermits nog niet klaar dus gebruik ik mijn ochtendhumeur ten goede om samen met een groep gidsen te gaan roepen en tieren bij het kleine loketje van de administratie en zo wat frustratie af te blazen.
De eerste hindernis is de rivier, onze gidsen hebben de bedoeling om ons die te voet te laten doorwaden, maar dat stuit op een veto van Cindy en dus slaan we dat over en kruipen bij een andere groep in de boot.. de gidsen kiezen eieren voor hun geld en komen bij in de boot.
Wat er de rest van de dag gebeurt vind je terug in Cindy haar agenda:

8:00
8:15
8:30

slothbear(hebben er nooit een gezien en de mannen konden ook niet goed zeggen hoe hij er nu juist uitziet dus kunnen we de nederlandse naam niet geven)
neushoorn

in het open veld: zig-zag lopen
in het woud: achter een (dikke) boom gaan staan en deze tussen u en de neushoorn houden

tijger
tijger met baby

8:40
8:41
8:50
8:55
9:10

9:17
9:18
9:43
9:45
9:50

10:10
11:05
11:10
11:15
11:19
11:24
11:30
12:00
12:30
12:50
13:05
13:10
13:10:10
13:20
13:25

13:50
14:40
15:30
15:40
15:50
16:30
16:45

Zoals ge leest was het niet echt het spannende dagje uit wat de meeste reisgidsen beloofden (alhoewel we een neushoorn hadden gezien van dichtbij.. iets wat de meeste anderen niet konden beweren), dus heb ik het volgende verhaal dat ik beestig grappig vind hier maar bijgezet:
THE DEER HUNT

SATURDAY

1:00 am
2:00 am
2:30 am
3:00 am
3:15 am
3:30 am
4:00 am
4:30 am
6:05 am
6:06 am
6:07 am
6:08 am
8:00 am
9:00 am
10:00 am
NOON
12:15 pm
12:20 pm
12:30 pm
12:45 pm
12:55 pm
3:00 pm
3:30 pm
4:00 pm
4:01 pm
5:00 pm
6:00 pm
6:01 pm
6:02 pm
6:03 pm
6:05 pm
6:06 pm
6:07 pm
6:10 pm
6:15 pm
6:25 pm
6:26 pm
6:30 pm
6:45 pm
6:36 pm
6:37 pm
6:38 pm
6:40 pm
9:00 pm
MIDNIGHT

SUNDAY

Watch football game on TV, slowly tearing up hunting license into small pieces, place in envelope and mail it to the game department with detailed instruction onwhere to put it!!!!

Tijdens de tweede dagsafari is er niet veel gebeurd. De Maoïsten hadden de drie dagen dat we in Chitwan waren uitgeroepen tot nationale stakingsdagen. Alhoewel deze groep geen officiële aanhangers heeft is er niemand bereid om het risico van represailles te nemen en blijven alle winkels gesloten en rijdt er bijna geen openbaar verkeer meer. Dit zorgde ervoor dat we alleen te voet terug konden naar Chitwan langs de andere zijde van de rivier (geen tweede dag inkom betalen!). Samen met onze twee gidsen die ook geen ander alternatief hadden om terug te geraken in Chitwan, kuieren we via slaperige dorpjes en woudpaadjes terug naar ons vertrekpunt.
Voor we op de olifant kruipen bezoeken we Tama, het neushoornweesje. Moeilijk in te beelden dat zulks een schattig, knuffelbaar wezentje zo een reus van een neushoorn gaat worden.
Dan worden we via een stellage op de olifant geholpen en trekken we terug het woud in. Ik vrees dat ge u moogt haasten als ge ooit nog van zulks een rit zou willen genieten. Van eco-toerisme is echt geen sprake. De chauffeur doet de olifant door dichte gewassen trekken, bomen ontwortelen en beesten opschrikken. In de twee en half uur dat we rondhossen op de kolos breken we het halve woud af. Ik denk dat greenpeace mijn lidmaatschap voor volgend jaar niet zal willen vernieuwen als ze dit te weten komen. Het goede nieuws is dat we een neushoornmoeder met baby zien en wat verder nog een ongelooflijk bekend Nepalees acteur op een olifant tegenkomen.
Het feit dat ze hier beter georganiseerd zijn om het geld van de toerist te bemachtigen wordt nogmaals bewezen. Elke chauffeur die ge vindt wil 200 roupie om een lift te geven naar de busstand. (het was maar dertig roupie om in het dorpje te geraken!), natuurlijk, als ge hun dure busticketten koopt zullen ze u wel even gratis voeren.
We worden niet afgezet aan de busstop maar bij een mechanieker waar een bus staat waar geinsters onderuit komen. Er is blijkbaar een probleem met de vooras dus worden er maar wat extra platen tegen gelast.
De rit naar de grens is allesbehalve aangenaam. We hadden graag voor het donker in Indië gestaan en met dat in het achterhoofd hadden we betaald voor toeristenticketten. De bus is echter een normale lijnbus en stopt elke vijf minuten om nieuwe passagiers te ronselen. Die afzetters van Chitwan mogen weer een veer op hun hoed steken.
De lasbeurt was precies niet voldoende want op een bepaald moment valt de bus stil. Dit vallen is letterlijk, we zakken ongeveer een halve meter naar beneden. Alhoewel ik geen automechanieker ben, is het volgens mij redelijk duidelijk dat een gebroken vooras een redelijk definitieve manier van de bus is om te zeggen: 'hier ga ik mij de eerste twee uur niet meer verzetten'.

there's no money, there's no posessions, only obsession, I don't need that sh**. Take my money, take my obsessions

between angels and insects - Papa Roach

Dit ontmoedigt de mannen op de bus allerminst en het duurt nog een volle vijf minuten van kraken voor ze zich erbij neerleggen. Na wat over en weer gepraat met de chauffeur van een reeds volle bus die passeert en gezwaai van biljetten krijgen we de keuze: of we blijven staan en wachten tot de vooras door een of ander goddelijke interventie terug in orde komt of we proppen ons bij op de bus. Een losbarstend noodweer maakt de keuze voor ons en als twee verzopen puppies komen we uiteindelijk aan in het grensdorpje en vervullen de nodige formaliteiten om terug te keren naar ons dierbare Indië.