One of the great things about travel is that you find out how many good, kind people there are. Edith Wharton Het luchtruim van Iran is niet half zo boeiend als dat van de Emiraten, dus brengen we het grootste deel van de vlucht al slapend door. Cindy van vermoeidheid en ik van zattigheid. Op de vlieger krijgen we van die goeie scherpe steakmessen om ons slaatje te snijden. Cindy merkt op dat ze ook terroristen niet vergeten bij Iran Air.. Indien ge uw mes vergeten zijt leveren ze dat graag bij de lunch.. Die avond zijn er echter geen kapingsgezinden en bereiken we behouden Iran. Als we dan landen is het tijd om de gevreesde hoofddoek aan te brengen. Eerste pogingen zorgen voor hilarische resultaten en ik verwijder mij dan ook snel van Cindy voor ik ermee geassocieerd word. De controle op de luchthaven is redelijk strikt, iedereen moet zijn valies uitladen en alles wordt gecontroleerd. Ik zie mijn pasverworven booze al verdwijnen in de pompbak (had ik er maar meer van gedronken voor we op de vlieger stapten), maar bij mirakel worden we zonder problemen door de douane gewuifd. Toeristen krijgen hier de VIP behandeling en worden niet door het oog van de naald getrokken.. oef... Het is al laat en donker in de stad dus we maken de niet zo wijze beslissing de taxichauffeur zijn aanwijzingen te volgen om een hotel te vinden. Vreemd genoeg zijn alle budgethotels precies zwaar in prijs gestegen.. In plaats van de verwachte 4 à 5 dollar per nacht 'vinden' we alleen maar crappy hotels voor 15 tot 30 dollar. We bedanken de taxichauffeur vriendelijk voor zijn diensten en zeggen dat we zelf wat zullen rondwandelen.. Zwaar in zijn eer gekrengt omdat we denken dat hij ons aan het oplichten is verlaat hij ons met veel gebrul en misbaar. We staan even rond te draaien in de donkere straat, maar lang moeten we niet wachten of een 'toeristengids' dient zich aan die voor 2000 (daar we denken dat dit rials zijn, m.a.w. 10 bfr.) ons wel even naar een goedkoper hotel wil brengen. Na even rond te bellen vindt hij een hotel dat we 5 minuten eerder bezocht hebben al bereid om ons de echte prijs aan te rekenen, wat drie maal goedkoper is dan toen onze taxichauffeur mee binnen was geweest. Een hotel met zulke praktijken willen we vermijden, maar hij kent er nog wel een paar anderen. Hij staat erop dat we met de wagen gaan dus we laden alles in. Als hij 100 meter achteruit heeft gereden in de éénrichtingstraat kunnen we terug uitladen want we zijn al bij Khazar Sea die ons wel voor 4 dollar te slapen wil leggen. Nu blijkt dat zijn prijs (die van de toeristengids) in Toman was en niet Rial zoals wij dachten (1 Toman is 10 Rial). Redelijk gedegouteerd geven we hem een dollar. Hij beweert echter dat hij het volle bedrag wil en dat een dollar slechts een fooi is.. Dus neem ik het briefje terug en zeg hem dat ik hem niet wil beledigen met een fooi maar dat wij spijtig genoeg misleid waren en niet zullen betalen. Hij neemt het briefje toch maar terug aan. De eerste avond in Iran was niet gemakkelijk! Ik weet niet wat ik verwacht had van Teheran, maar zeker niet een stad die aanvoelt als een oosteuropese metropool in het dieptepunt van een depressie. Je kan het totaal niet vergelijken met de blinkende skyline van Abu Dhabi of de bewaarde oude glorie van San'a. Betonnen gebouwen zijn grauw en grijs, mensen hebben meer kaukasische trekken en de straten zijn gevuld met vehicles die zelfs op een schroothoop niet binnen zouden mogen. Maar dat is snel vergeten als we warme gastvrijheid van zijn inwoners ontdekken. Het is verbazend dat zelfs in deze grootstad de mensen een klappeke willen doen of u uitnodigen voor chai. Die morgend bezoeken we de ambassade van Indië, maar die papierfretters hebben natuurlijk een aanbevelingsbrief nodig van de Belgische ambassade. Ik heb nooit echt gesnapt wat de bedoeling is van die aanbevelingsbrieven.. Als ge naar uw ambassade gaat met uw paspoort zullen ze direct een papier in orde brengen waarin gezegd wordt dat die en gene persoon wel cool zijn en waarin gevraagd wordt of ze a.u.b. het land binnenmogen.. Nu als ge toch sowieso dat papier krijgt van uw ambassade, waarom is uw paspoort alleen niet genoeg om het visum te krijgen? We zijn waarschijnlijk niet slim genoeg om iets van diplomatie te snappen. Niets aan te doen.. wij op zoek naar het Belgische consulaat. Hier worden we voor de verandering koninklijk ontvangen en krijgen zelfs een koffiekoek en een theetje aangeboden. Wow. misschien moet ge toch niet elke Belgische afvaardiging over dezelfde kam scheren. Wel grappig is dat de consul waarschijnlijk door het vlaams blok is gestuurd want hij heeft een echt probleem met de Iraneese werkijver en laat het goed merken. Terwijl wij wat boekskes over Bert Bibber en consoorten (nee, geen Pom strips) doorbladeren en SERIEUS gebruik maken van hun WESTERSE WC (woohoo!!) maken ze onze brief klaar. Morgen zullen we die binnensteken bij de Indiërs. Daar ondertussen de ambassade van Indië al dicht is (nog een hele namiddag stempels zetten ongetwijfeld) zoeken we onze weg naar het sa'd abad garden museum.. In het park is een grote verscheidenheid aan musea te vinden. Omdat ze aan de kassa nogal doorrekenen voor buitenlanders (30000 rial per museum per persoon) stellen we ons tevreden met het nationaal palace museum (hier krijg je een idee hoe het leven was onder de glorietijd onder de sjah) en het groene paleis (van binnen bangelijk met glas versierd), maar niet na een 50% studentenkorting te hebben afgedwongen. In de namiddag trekken we de heuvels in rond Teheran. In Darband kan je omhoog wandelen tussen meer dan 300 restaurantjes en theehuisjes. Ge vindt er zelfs een Pooh restaurant (Als ik Cindy ooit heb zien flippen was het toen..) De top heeft echter niet veel uitzicht te bieden omdat het begon te regenen en dus slippen we koud en nat terug naar beneden waar we nog genieten van een dure thee en kebab na de doorstane ontberingen :). We krijgen een lift (en ingelegde krieken) van vier vrouwen die ook juist van Darband komen. Raar genoeg zijn de vrouwen hier veel meer geliberaliseerd dan in de andere landen in het Midden Oosten waar we doorgetrokken zijn. Niet echt iets wat ge zou verwachten van het fundamentalistische Iran. Een van de zaken die steeds terugkomt als we zeggen dat we getrouwd zijn is de vraag wat voor een soort huwelijk wij eigelijk hebben: een geregeld of een liefdeshuwelijk. Het merendeel van de huwelijken worden hier immers nog altijd geregeld (In een puur Islamitisch huwelijk mogen de bruid en de bruidegom elkaar niet zien voor ze getrouwd zijn) en liefdeshuwelijken zijn voor het moment nog onderwerpen van sprookjes en films. Als we een taxi terug naar het hotel nemen, merken we op dat we langer dan verwacht onderweg zijn en helemaal niet in de gekende buurt rond het hotel aan het rijden zijn. Als de chauffeur ons glimlachend voor het drie sterren Khazar hotel aan de andere kant van de stad afzet, zijn wij iets minder in ons nopjes. We hadden hem onderweg verschillende keren gezegd dat Khazar Sea de bestemming was en dat het vlak tegen het Iman Khomeini Plein lag. Oh, in dat geval wil hij ons graag even brengen, maar dan betalen we wel het dubbele. In de discussie die we voor de veiligheid maar op straat voeren, hebben we al snel een hele groep belangstellenden aangetrokken, maar opeens is de chauffeur zijn engelse kennis verdwenen en wil hij alleen maar centen zien. Een vriendelijke voorbijganger komt het dispuut oplossen door de chauffeur weg te jagen en ons mee te nemen naar een andere plaats waar hij ons helpt om in de juiste taxi te kruipen. Als we 's morgens de rest van het papierwerk afwerken voor ons Indisch visum (We kunnen het oppikken in het consulaat van Indië in Zahedan, een grensdorp met Pakistan.. de Indiers verzekeren ons dat het klaar zal liggen. hahaha!!) ontmoeten we Frank en Peggy. Dit avontuurlijke koppel had er al 16 maanden reizen in Zuid-Oost Azië opzitten toen ze na een half jaar thuiszitten besloten het allemaal nog eens over te doen,maar nu met de fiets. Na drie maand trappen hebben ze heel Oost-Europa en Turkije al achter zich. Benieuwd waar wij zullen staan over een jaartje of zo.. Samen wandelen we door Teheran en vinden geweldige anti-amerikaanse propaganda op de gebouwen geschreven. De drukte in de stad is ongelooflijk.. Na Londen en Calcutta is dit de derde traagste stad ter wereld. Het aantal inwoners is tijdens het Iran-Iraq conflict gestegen tot 12 miljoen. En veel vluchtelingen zijn niet meer vertrokken sindsdien. Het is duidelijk dat de stad moeite heeft om dit allemaal te slikken. Nadat we afscheid hebben genomen van Frank en Peggy brengen we een bezoek aan het glas- en keramiekmuseum. Dankzij een niet zo oplettende bewaker geraken we zelfs gratis binnen. Terwijl we naar het dure glaswerk staan te staren bedenken we ons toch dat hoe een koppel, dat buiten een paar longdrink glazen geen twee dezelfde pinten in de keukenkast heeft staan (de meeste zijn herbruikbare chocopotten om eerlijk te zijn..), zo geïnteresseerd kan zijn in glaswerk. De inkomprijzen van het Iranees Nationaal museum doen ons een 180 graden boog terug naar de uitgang maken. Hier vind ge voornamelijk beeldhouwwerk van archeologische sites zoals Persepolis of ... We zullen dat ter plaatse wel bekijken de volgende weken. Als we dan eindelijk bij de bazaar arriveren is het al tegen sluitingstijd, maar we ontmoeten al snel een gids die ons naar een kleine vergeten moskee brengt, die men aan het restaureren is. Het is blijkbaar echt een werk van lange adem want men is er al tien jaar bezig en denkt er nog wel een twaalf jaar te zullen over doen om het af te werken. Als ge werk zocht zonder stress dan is spiegeltjes tegen het plafond plakken misschien iets voor u. Dan blijkt dat onze gids toch een bijbedoeling had (verrassing, verrassing) met ons op sleeptouw te nemen. Voor we het beseffen zitten we naar een tapijtenshow te kijken. Onderhand zijn we het al gewoon en we laten die mannen eerst vol enthousiasme een stuk of 50 tapijten uitrollen. Die gaan weeral vloeken als ze die allemaal terug moeten opbergen. Deze keer is het choeke haar beurt om de 'spelbreker' te spelen, wat ze glansrijk vervult door een flauwte te krijgen. Snel moet ik haar naar buiten in de frisse lucht brengen... De theatraalste methodes zijn meestal nog de snelste.. hehehe... Oh, if a tree could wander       and move with foot and wings! It would not suffer the axe blows       and not the pain of saws! For would the sun not wander       away in every night ? How could at ev'ry morning       the world be lighted up? And if the ocean's water       would not rise to the sky, How would the plants be quickened       by streams and gentle rain? The drop that left its homeland,       the sea, and then returned ? It found an oyster waiting       and grew into a pearl. Did Yusaf not leave his father,       in grief and tears and despair? Did he not, by such a journey,       gain kingdom and fortune wide? Did not the Prophet travel       to far Medina, friend? And there he found a new kingdom       and ruled a hundred lands. You lack a foot to travel?       Then journey into yourself! And like a mine of rubies       receive the sunbeams? print! Out of yourself ? such a journey       will lead you to your self, It leads to transformation       of dust into pure gold! This is Love - Rumi Als we die morgen door de bazaar richting busstation wandelen kunnen we niet geloven hoe leeg de bazaar is. En wij maar denken dat die Iranezen zo een marchanten zijn.. maar Vrijdag wordt hier nog altijd met de grote V geschreven blijkbaar. Terwijl we naar het zuidelijk busstation wandelen, draai ik mij even om om een fotootje te nemen en mijn halve trouwboek zit al binnen bij de bakker om pateekes te kopen. Mijn geheime bedoeling om van de wereldreis de duurste afslankcursus ooit te maken wil dus blijkbaar niet lukken. Alhoewel de dag ervoor was ze nog aan het klagen was dat er toch dringend moest afgevallen worden (merk op dat dit altijd een 'wij' activiteit is en dus samen gedaan moet worden... wat er voor zorgt dat ik zo smal wordt als een plank en choeke niets verandert omdat ze waarschijnlijk achter mijn rug toch nog aan het snoepen is). Deze keer zal ik haar echter graag vergeven daar we die dag de Roomsoezen ontdekken. Merk op dat ik het met hoofdletter schrijf want dit is echt een delicatesse die ge niet moogt missen als ge ooit in Iran zou belanden. Dan is het met de bus naar de shrine van de man die het huidige Iran heeft gemaakt wat het is.. den Khomeini (we hebben ondertussen al zoveel foto's van hem zien hangen, meestal geflankeerd door zijn niet zo geliefde opvolger, dat we wat familiairder mogen worden). Als we beginnen te vrezen dat we weeral op de verkeerde bus zitten, duikt in de verte een indrukwekkend bouwwerk, of moeten we zeggen bouwwerf, op. Alhoewel het meeste nog in stellingen staat kunt ge toch al een goed idee krijgen van wat een majesteus gebouw het gaat worden. Nadat we allebei onderzocht zijn op bommen en dergelijke mogen we binnen. Binnen het gebouw is het een speeltuin. Terwijl de ouders de noodzakelijke denkbetuigingen aan Allah brengen breken de kinderen het kot af. Niet echt wat ge zou verwachten van een persoon die in het westen toch vaak als een gekke fanatiekeling wordt afgespiegeld. De volgende dagen zullen we ook merken dat ondanks de beperkte middelen en een embargo, de grote Iman er toch in geslaagd is om het een land een stabiliteit en infrastructuur achter te laten waar de meeste landen in het Midden Oosten maar van kunnen dromen. Spijtig dat zijn opvolgers meer oog hebben voor hun eigen zakken dan voor de bevolking. Tijdens gesprekken op straat, wanneer het volume een paar decibel daalt, merken we op dat deze indruk door veel Iranezen gedeeld wordt. Het is vandaag de eerste november dus bezoeken we maar het kerkhof achter het mausoleum. Op een of andere manier lijkt het hier ook Allerheiligen te zijn want het is een drukte van jewelste. Het bezoeken van een graf van een familielid is blijkbaar een dagje uit voor de Iranezen omdat de hele familie rond en op de grafstenen zit terwijl ze een grote picknick aan het verorberen zijn terwijl de ouderen aan het vertellen zijn en de kinderen aan het spelen. Wel gezellig. Wat verder stoten we op het militair kerkhof. Hier liggen de slachtoffers van de oorlog met Iraq. Het is moeilijk te schatten hoeveel duizenden mensenlevens we voorbijwandelen want we hebben nog altijd geen idee wat de omvang is van het kerkhof als het al begint te schemeren. Ge wordt er stil van. Wanneer we de eerste de beste bus nemen onder het motto, alle wegen leiden naar Teheran, blijkt na een half uurtje dat impulsief op bussen springen toch niet de manier is om terug bij het hotel te geraken. Gelukkig worden we op sleeptouw genomen door een Iranees koppel. Nadat ze ons hebben doen oversteken over iets dat nog het meeste leek op de ring van Brussel zonder lichten (Scary!!) steken ze ons in een shared taxi naar het metrostation. Met de spiksplinternieuwe metro is het dan naar het Emam Khomeini Square voor slechts een luttele 500 Rial (2.5 fr.). Nadat we ons overvloedig voorzien hebben van hamburgers en hotdogs kijken we naar Blade II.. één van die zeldzame sequels die kan tippen aan zijn voorganger. Dan maken we kennis met onze geburen, een groepje van 4 Japanners. We verbroederen met sake en wiksy (nee Marc, geen fout!!), wat ervoor zal zorgen dat we de jongens de volgende dag niet veel zullen zien, enkel om naar het WC te sprinten. Ze blijken allemaal Afghanistan als volgende bestemming te hebben. Ze leven met vier op een kamer voor twee personen in het goedkoopste hotel in Teheran en maken nog liever zelf hun eten i.p.v. een paar rials meer te geven aan de excellente foodstuffs op straat, maar 100 dollar voor een visum voor een land waar enkel nog warenhuizen te zien zijn (daar waren huizen, en daar waren huizen, ...) is geen probleem. Rare jongens die Japanners. Dit is eigelijk de eerste keer dat Japanners meer moeten betalen voor een visum dan wij (30 USD), in de meeste landen waar wij zijn doorgekomen moesten ze niet eens betalen voor een visum, maar blijkbaar is de Japanese interesse zo groot, dat Afghanistan denkt dat ze het land kunnen herbouwen met deze Japanse golf eens goed uit te persen. Terwijl we nog wat souveniertjes en dagdagelijkse dingetjes proberen te shoppen in de mega-bazaar van Teheran, formuleer ik de 'wet van de bazaar': Hoe groter de bazaar hoe minder ge er vindt. Van de vijf zaken op ons boodschappenlijstje vinden we er geen enkel, alhoewel we een halve dag door deze doolhof dwalen! Drie vierkante kilometer is gewoon teveel. Alleen het geldwisselen lukt. Als we aan een voorbijganger vragen waar we dit kunnen doen neemt hij ons snel mee naar een klein donker kamertje waar zijn 'broer' zit naast een grote brandkast. Het zaakje ziet er zo louche uit dat ik Cindy buiten op uitkijk zet en het geld drie keer natel. Terug uit de bazaar gaan we nogmaals een goeie kebab eten bij een standje dat we eerder in de week ontdekt hebben. Misschien wel de beste attractie in Teheran. Als we terug naar het hotel wandelen zijn we al blij dat er toch één item van het boodschappenlijstje geschrapt kan worden.. we vinden WC rollen. Dan is het tijd om de zakken te pakken en onze weg naar de Ali Sadr grotten te zoeken, een grote toeristenattractie in Iran. De metro brengt ons maar halverwege naar het busstation (hij is immers nog niet helemaal af..) maar als we staan te draaien en te zoeken bij de bussen komt er al snel een vriendelijke Iranees ter hulp die ons helpt op de juiste bus te stappen en zelfs de ticketjes betaalt. Door een misverstand op de bus stappen we een stop te vroeg af en moeten nog een half kilometertje wandelen naar het vrijheidsmonument. Hier komen we dezelfde persoon terug tegen en omdat hij ons nu ongetwijfeld beschouwd als hopeloze gevallen toont hij ons de weg naar het busstation, koopt het ticket voor de bus en wuift ons nog hoofdschuddend uit als we met de bus richting Hamadan vertrekken. Ik zie hem precies nog denken of hij niet beter zou meegaan om ons door de rest van Iran te helpen, want op ons tweetjes slagen we er precies niet goed in. Het is pikkedonker en nog twee kilometer naar de stad als we aankomen in Hamadan. De taxichauffeurs staan al te springen om ons voor een 'prijsje' naar het centrum te brengen, maar wij zien een middernachtelijke wandeling na zolang buszitten nog wel zitten en beginnen onze kaart te volgen. Eén of andere local moet ook die richting uit en neemt ons mee via een binnenweg over een braakliggend terrein. Als we hier tussen de heuveltjes over kluiten modder aan het strompelen zijn vindt Cindy het een goed idee om te vermelden dat dit wel een goede plaats zou zijn om lijken te dumpen.. Mijn haren blijven overeind staan tot we eindelijk terug op de gewone weg zijn. De gids slaat een zijstraatje in en wij wandelen nog een halve kilometer door lege straten en zien geen levende ziel. We zijn al lang blij als we een paar letters van een hotel, beschreven in de LP, op een oud uithangbord vinden en nemen er onze intrek. In de morgend is de stad tot leven gekomen, de garageboxen met de winkeltjes zijn open, tientallen shared taxi's komen en gaan, boeren uit de omtrek verkopen hun waren op de stoep. Weer sta ik ervan versteld hoeveel meer je deze scene op het platteland in Tsjechië zou plaatsen i.p.v. het Midden Oosten.. Waar zijn de kamelen, hoofddoeken en kromzwaarden? Inkopen doen wordt redelijk lastig want we kunnen geen minuut blijven staan of we hebben een groep belangstellenden verzameld die allemaal wel hun 'was your name my name is' (uitgesproken als één zin!) op ons willen uitproberen om hun vrienden onder de indruk te brengen. Buiten een dagvoorraad roomsoezen pikken we dan ook niets meer op en wandelen terug naar de busstop. Overdag ziet het parkje er heel wat minder angstaanjagend uit en beklimmen we de heuvels om de besneeuwde toppen in de verte beter te kunnen zien. Volgens de taxichauffeurs bestaat er natuurlijk geen bus naar de Ali Sadr grotten, maar ze zijn natuurlijk bereid om ons wel even over en weer te voeren.. Na wat inlichtingen te hebben ingewonnen bij mensen die geen financieel voordeel hebben bij het mysterieus verdwijnen van een hele busmaatschappij, vinden we een busstop waar elke tien minuten wel een bus in de goede richting vertrekt. De bus dropt ons af aan de ingang van het park. Buiten ons stapt alleen een Japanner af. Hij noemt Yoshi en is op een blitztoer in Iran. Wij noemen hem al snel 'de jos', naar het rijdier van Mario Bros.. en hij vindt het nog grappig ook. We vinden de inkomprijs natuurlijk weeral te hoog en als de studentenkaarten niet helpen, vermeldt Cindy maar dat we een artikel schrijven over de grotten (niet helemaal gelogen.. ben toch bezig hé).. Dit is niet het slimste wat we hadden kunnen doen want voor we het weten hebben we de PR manager mee om uitleg te geven bij stalactiet dit en stalachmiet dat. Dit leidde er natuurlijk toe dat we intelligente vragen moesten blijven verzinnen.. Nu vraag ik u.. probeer eens een interessante vraag te vinden over een hol onder de grond.. moeilijk.. Wel leren we zo allerlei dingen over grotten, de leeftijd van de grot is bv. geschat op.. eeuuhh.. en het water stijgt elk jaar ... mmmhh... eeeuuhh.. en de stalactieten hebben een groeisnelheid van .. eeeeuuhh... allez, het was in ieder geval een toffe grot.. De tour begint in een boot getrokken door een waterfiets waar twee mannen het hart uit hun lijf peddelen, dan wandel je door de grotten naar een tweede deel dat onder water staat vanwaar de pedalo u terug naar het beginpunt trekt. Omdat ze een man missen om te peddelen bied ik mij snel aan en samen met Hitler peddelen we terug naar de ingang. Mijn peddelpartner vindt de Duitse dictator zo een goed voorbeeld dat hij zijn naam heeft veranderd.. Hij toonde zelfs zijn paspoort om het te bewijzen. Dit gedrag moeten we vaak observeren.. Als we bijvoorbeeld voor de zoveelste keer worden vergist voor Duitsers (was ist das??) dan durven ze ons wel eens de Hitlergroet te brengen. Voor deze mensen die enorm worstelen met het Palestijnse probleem en slechts te horen krijgen wat Iman bruikbaar acht, lijkt het inderdaad of deze jongen iets deed aan het Joodse probleem. Terug uit de grotten vinden we niet direkt een vervoermiddel en dus wandelen we in de richting waar we Hamadam vermoeden. Lang moeten we niet wachten voor we opgepikt worden door een taxi. De chauffeur zet ons een paar kilometer verder op een bus die ons in no-time terug in Hamadam brengt. We nemen afscheid van Yoshi daar we nog een half uurtje hebben voor de laatste bus naar Qom vertrekt. Vijfentwintig minuten later staan we in het zweet terug aan de bushalte met onze zakken. Op de bus maken we kennis met een student oude talen die op weg is naar een examen. In Qom wandelt hij met ons mee en probeert ons te helpen om een hotel te vinden. Na een tijdje beginnen we het wel beu te worden, alle hotels die hij binnenstapt vragen bedragen die serieus over budget zijn en elke keer dat we met vreemden praten, snoepjes kopen of achterblijven krijgen we de waarschuwing 'danger'. Zie ik er soms uit als Will Robinson? Misschien studeert hij wel oude talen maar zijn kennis van de moderne talen is niet alles. Na een tijdje bedanken we hem dan ook voor de moeite en zoeken zelf naar een paar hotels uit de gids. Als we drie hotels in elkaars buurt vinden speelt Cindy deze zonder schroom uit tegen elkaar (terwijl ik van schaamte niet weet waar ik moet kruipen), maar slaagt er wel in om ons één van de goedkoopste nachten in Iran te bezorgen We nemen nog een kebab en juice als avondmaal en dan valt het toch op dat deze stad precies wat serieuzer is dan wat we tot nu toe hebben gezien in Iran. Overal lopen mannen met zwarte en witte tulbanden en met een streng gezicht rond en een vriendelijk klapken is er precies niet bij. Yup, Qom heeft duidelijk de hoogste concentratie van moslimfundamentalisten per vierkante meter in Iran. Overal worden we vies bekeken en nergens geraken we binnen. Het zal ook wel niet helpen dat het vandaag de nationale feestdag is en er een echte anti-Amerikaanse sfeer heerst in het land. In de Hazrat-é Masumeh shrine is het een drukte van jewelste en kunnen we slechts een glimp opvangen van een echte Amerikaanse vlagverbranding want ook hier wordt ons de toegang ontzegt. Later horen we dat deze hysterische toestanden eigenlijk goed voorbereide demonstraties zijn. De meeste mensen waar we mee spreken in Iran moeten van het hele gebeuren niet veel hebben, maar ongeveer vijf percent van de bevolking staat op de loonlijst van de Islamitische staat. Deze mensen worden opgeroepen om te tonen op de Westerse TV dat Iran de Amerikaanse brutaliteit niet zal tolereren door een dagje losgeslagen menigte te spelen. En inderdaad, de schoolklassen die zijn opgeroepen om de hoop te vergroten, zien er meer uit dat ze op een dagtrip naar Hengelo zijn dan dat ze naar een lynchpartij gaan. Eénmaal echter als de vlag vuur vat zie je al snel een paar agitators het volk ophitsen en je kan ervan op aan dat dit de beelden zijn die de media u zal voorschotelen via uw breedbeeld lichtdoos. Ondertussen leren we ook de betekenis van de tulbanden. De zwarte zijn afstammelingen (in het zeventwintigste knoopsgat weliswaar) van de profeet Mohammed. Deze mannen hebben zoveel streken dat ge zou denken dat de meridiaan van Greenwich door hun gat loopt. De witte tulbanden zijn een soort Imans. Ik denk dat dit wil zeggen dat ze de Koran al meer dan 26 keer gelezen hebben, waaronder één keer van achter naar voor. Ook veel streken. Daar het snel duidelijk is dat we ons hier niet gaan amuseren, zetten we een update van de site online, pikken de bagage op en laten ons door een taxi afzetten bij de busstop richting Kashan. Zodra we in Kashan komen is het duidelijk dat ons geluk gekeerd is. Als we ons uit de bus wringen haal ik mijn broek en been open. Terwijl we het bloeden proberen stoppen blijven de taxichauffeurs ons lastig vallen. Om hier vanaf te zijn pikken we er één uit en zeggen hem dat we naar het treinstation willen.. Alhoewel hij dit initieel precies begreep, maakt hij na vijf minuten rondbollen duidelijk dat hij eigenlijk niet weet waar we heen willen. We leggen het hem opnieuw uit in het engels en gebarentaal (tjoek, tjoek).. maar nog altijd licht zijn gezicht niet op.. In de LP vinden we dan dat 'ghetar' treinstation wil zeggen in Farsi, maar nog altijd blijkt hij het niet te verstaan. Het is pas als we een voorbijganger aanhalen en hij 'ghetar' op juist dezelfde manier tegen hem zegt dat hij het verstaat en zelfs lachend de tjoek tjoek bewegingen begint te maken. Een miljoen spermacellen en hij was de snelste.. ongelooflijk... We hadden besloten de trein een kans te geven als welkome afwisseling op die uren buszitten, maar als blijkt dat de enige trein naar Esfahan om half twee 's nachts vertrekt, er twee keer zo lang als de bus over doet en ze onze zakken niet kunnen opslaan, beginnen we in te zien waarom de bussen zo populair zijn en besluiten we de trein voor het moment maar te vergeten. Als we te voet naar de stad wandelen komt de taxichauffeur ons nog achterna.. ahja.. we moeten hem nog extra betalen voor al die tijd dat hij doelloos aan het rondrijden was. Ik vertel hem in niet mis te verstane bewoordingen waar hij het geld kan komen halen.. dat verstond hij toch van de eerste keer.. misschien is er nog hoop. Eénmaal in de stad raken we aan de klap met een Iranees met een wisselstukkenwinkel en hij vindt het niet erg om even op de bagage te letten terwijl wij de stad bezoeken. We bezoeken achtereenvolgens het Zeyarat-è Habib Ibn-e Musa mausoleum, de Soltaniye moskee en de Agh Bozorg Madrassa moskee.. In alle drie de gevallen was de naam indrukwekkender dan de gebouwen.. misschien hebben we wel een overdosis moskeeën?? De Theologische school daarentegen is wel de moeite. In deze oude moskee worden lessen in Koran gegeven. Nadat we de ticketten hebben gekocht van de opzichter laat hij ons niet meer los en vertelt dat hij een leraar Frans is in de school. Als hij dan hoort dat wij ook een beetje van de taal kunnen brabbelen staat hij erop dat de rest van de conversatie 'en Français' is. Terwijl we rondlopen geeft hij ons iets dat eruit ziet en smaakt als een geitenkeutel. Hij is er blijkbaar verzot op want hij zit de ene na de andere binnen te spelen.. het duurt een kwartier voor ik de mijne kan dumpen. Bweek.. In de bibliotheek is het nu het 'vrouwenuurtje' en alleen Cindy mag naar beneden gaan om een kijkje te nemen. Ook al blijft de opleiding streng gescheiden, de vrouwen krijgen in Iran toch min of meer dezelfde opleidingskansen als de mannen. Weer iets wat ge niet echt zou verwachten. Als we volgeladen met eten terug naar de man gaan die onze rugzakken heeft staan, wil hij er niet van horen dat we een taxi naar de busstop nemen en commandeert zijn vriend om ons een lift te geven. Terwijl ik achteraan op de pickup sta, racen we door de donkere stad en halen juist op tijd de bus naar Esfehan. Het is al over den tienen als we in Esfahan arriveren. We komen met de taxichauffeur overeen dat hij ons langs drie hotelletjes van onze keuze zal brengen om te voorkomen dat we weer door een donkere verlaten stad moeten dwalen. Onze vrees is echter ongegrond. Esfehan is waarschijnlijk de meest toeristische stad in Iran en heeft zich dan ook naar de levenstijl van dit homo toeristicus ras aangepast: overal vinden we hotelletjes en restaurantjes die nog open zijn. De prijs voor een nachtje slapen in het befaamde Amir Khabir hotel vinden we wat hoog. Deze mening wordt gedeeld door Abe, een Japanner die ook niet veel geluk heeft met zijn onderhandelingen aan de balie. Hij neemt ons aanbod om samen verder te zoeken met onze taxi graag aan en voor een schappelijke prijs delen een kamer in hotel Shad. To travel is to discover that everyone is wrong about other countries." Aldous Huxley Als we nog even naar buiten gaan om een flesje water te kopen, worden we opgepikt door een agent en meegevoerd naar het bureau van de toeristenpolitie waar we gedurende een half uur een briefing krijgen over welk soort taxi's te nemen, wat te doen bij problemen en wat te vermijden (ik zou zeggen 's avonds op straat lopen, want voor ge het weet moet ge dertig minuten naar een politieagent luisteren).. Mijn haar groeit wel snel, dus een nieuwe scheerbeurt is aan de orde. Even twijfel ik nog of een hanekam bij mijn persoonlijkheid hoort, maar Cindy gebruikt haar vetorecht. Getrouwd zijn haalt wel de wilde kantjes van het leven. Esfahan is echt een levend museum. Bij de laatste telling vonden ze meer dan honderd moskeeën en ik denk dat we die dag toch het merendeel ervan bezocht hebben, alhoewel we niet zouden kunnen zeggen wat hun namen waren. Uiteindelijk zoeken we onze weg naar het Meidum-é Eman Khomeini plein, het grootste in Esfahan met de twee beroemste moskeeën in Iran. Hier ontmoeten we Abe weer die met wijdopengetrokken pupillen in een Japanse fotografiefrenzie is en precies met een geblokkeerde sluiter rondloopt en non-stop foto's aan het trekken is. Terwijl we de Eman Moskee proberen te bekijken krijgen we last met een klas die op schooluitstap is en ons boeiender beschouwen als de stoffige moskee. Ze willen allemaal wel whasyourname zeggen en een paar woorden engels oefenen en dan maak ik de dikke fout om de kamera boven te halen.. We hebben drie leraren nodig om ze van mij af te schudden !!. Dan gaan we maar lopen en nemen een kijkje naar het Ali Ghapu palace en de Sheikh Lotfollah moskee van buitenaf. (30.000 Rial de man per attractie gaat spijtig genoeg over het budget). Als Abe eindelijk een spijtig gezicht trekt en wij dus weten dat hij door zijn filmrolletjes zit gaan we samen iets eten en bezoeken de Si-O-Se brug, die met zijn 33 bogen en reflectie in het water heel mooi is. Als we een half uurtje later voor de gesloten deur van de Bethlehem kerk staan vinden we Frank en Peggy terug. Blijkt dat Frank zijn fiets het op de weg naar Esfehan heeft laten afweten en dat ze het laatste stuk met de bus zijn gekomen. Nu moeten ze wachten op wisselstukken uit Nederland voor ze verder kunnen. Samen bezoeken we het Chehel Sotun paleis. Dit is ook gekend als het huis met de 48 pijlers. Het eigelijke gebouw heeft er slechts 24, maar een handig geplaatste vijver zorgt ervoor dat ze het aantal pilonen kunnen verdubbelen. Daarna hebben we nog even tijd om een theetje te gaan drinken. Het is immers de laatste dag dat dit lukt, morgen begint de Ramadam. Het uitzicht over het mooi verlichte Eman Khomeini plein is prachtig en het is met spijt dat we ons weghaasten om de nachtbus naar Shiraz te nemen. Op de bus begin ik nanonet te lezen en voor ik het weet zijn we in de vroege uurtjes en heb ik het verhaal in 1 ruk uitgelezen. Het is misschien een te mooi toekomstsprookje, maar geeft toch een accuraat beeld van de mogelijkheden, zodra de nanotechrevolutie van grond geraakt. Een echte aanrader. Als ge het u nog herinnert, hebben we het er al eerder over gehad, dat ge goed moet weten waarover ge bezig zijt als ge die mannen hier iets vraagt. Als ge het niet kunt formuleren in een correct uitgesproken Farsi volzin kunt ge het beter zo laten. We hadden deze keer zelfs de twee chauffeurs en de ticketman duidelijk gemaakt dat we graag afgezet zouden worden bij de afslag voor PERSEPOLIS en we dachten dat ze het dan toch begrepen hadden. Als we uiteindelijk om vijf uur 's morgens uit de bus worden gezet is er geen archeologische site in de omtrek te bekennen.. wat we wel zien is een POLIES kantoor.. goddamn. Na een tijdje vroege vogels te hebben aangesproken vinden we uit dat we 35 km terug moeten. De taxi's die stoppen komen allemaal met afzettersprijzen af, dus we zullen wel wandelen. Eindelijk vinden we dan toch een plaatsje in een eerlijke shared taxi .. of het zou natuurlijk kunnen dat hij door al het stof waar we onderzaten het onderscheid niet meer kon maken tussen Iranezen en rijke toeristen. Aan het loket maken we gauw duidelijk dat we denken dat ze zijn doorgedraaid in Persepolis.. 60000 rial de man. geen studentenkorting. En 30.000 Rial is voor een museum waar we niet eens binnenwillen.. maar als ge dat ticket niet koopt komt ge de site ook niet binnen!! Belachelijk! Nadat alle argumenten om een redelijke prijs te bekomen zijn uitgeput kopen we uiteindelijk één ticket en vertrekken terwijl de relatie met de ticketontvanger niet echt hartelijk kan genoemd worden. Het duurt ongeveer honderd meter voor ik stop om hem te vertellen wat ik vind van de prijspolitiek gebruikmakend van engelse zinnen bestaande uit maximaal twee woorden. Als we dan tweehonderd meter verder nog eens proberen met de persoon aan de ingang hebben we meer geluk. Mijn choeke verdient die dag een oscar voor (over)acteren, maar de wacht krijgt medelijden met twee studenten die niet genoeg centjes hebben om allebei binnen te gaan.. (ik weet het, ge wordt corrupt als ge zo lang onderweg zijt).. We mogen allebei binnen en we beloven dat we het museum niet binnen zullen gaan.. toffe gast. Persepolis brengt ons niet echt onder de indruk..er staat spijtig genoeg niet veel meer recht en ge hebt redelijk veel fantasie nodig om de site te appreciëren (wat ge na een nacht op de bus spijtig genoeg niet meer hebt).. De hal van honderd pilaren bijvoorbeeld was een veld waar ze 100 basissen van pilaren hadden gezet, geen enkele pilaar stond recht.. wow.... Zou je echter een bas-reliefs.liefhebber zijn dan vindt ge er wel mooie dingen. Het is vandaag de eerste dag van de ramadam. En omdat we nog altijd bitchy zijn op de ticketverkoper en een nacht op de bus een slecht karakter kweekt, eten we onze chips en sandwiches voor zijn neus op terwijl hij hongerig en wraakzuchtig terugstaart. screw him. Als we horen wat de taxichauffeur vraagt om ons naar Shiraz te voeren, vragen we hem welke drugs hij heeft zitten innemen. Vanaf dat moment zijn we persona non grata en krijgen we geen rial korting meer. Uiteindelijk moeten we genoegen nemen met een lift naar het dichtstbijzijnde dorpje en nemen daar een bus richting Shiraz. Het eerste wat we doen als we in de busterminal aankomen is een ticket richting Yazd kopen zodat we genoeg goodwill hebben om onze zakken te stockeren in het ticket-kantoortje en we zo de handen vrij hebben om een kijkje in de stad te nemen. De eerste stop is het Hafez mausoleum, de grafzerk van één van de grootste dichters van Iran. Dit is de enige keer dat men de studentenkaarten (zowel authentieke als de gefake-te) niet vertrouwt en dus moeten we dit links laten liggen. De prijs van de mooiste koepel in Iran gaat naar de Ali Ibn-é Hamzé moskee. Het blauwe tegelwerk is een echt schoolvoorbeeld van.. wel ... van blauw tegelwerk zeker.. Het fort in het centrum van de stad laten we links liggen omdat we de constructie niet vertrouwen. Het ding staat zo scheef dat de toren van Pisa er nog lessen in scheef staan kan van nemen Het mausoleum van Shah-é Chiragh was zeker de zoektocht door de souks waard. Als we daar staan merken we nog een tweede koepel op in de verte dus we wandelen daarheen. Omdat we toch verschillende mensen hadden zien eten op de straat pellen we ons een granaatappel. Niet veel verder blijkt dat dit toch niet zo geapprecieerd wordt en worden we bekogeld met stenen. Vanaf nu zullen we ons eten wel verorberen op de hotelkamer. Moslim of niet, de Iranezen hebben toch graag dat ge solidair zijt, alhoewel we het zouden appreciëren als ze het zouden zeggen met een glimlach i.p.v. met rotsen. Dan is het weeral hoog tijd om terug te keren naar het busstation, onze zakken op te pikken, de ventilator hoed voor de zoveelste keer demonstreren en de bus naar Yazd te nemen... Een fout die ge in de meeste steden in Iran moet vermijden is om laat te arriveren. We worden overgeleverd aan de genade van de taxichauffeur en we moeten zeggen.. veel genade heeft hij niet getoond. Elk hotel van onze eigen keuze waar hij ons afzet gooit ons buiten en elk hotel dat hij voorstelt vraagt schandalige prijzen. We merken echter op dat hij elke keer wel zijn kop wil laten zien aan de receptie vooraleer we prijzen krijgen. Het is pas als we aan het Amir Shakhmagh hotel komen dat ik hem zeg dat hij in de taxi moet blijven zitten dat we de normale prijs krijgen voor een nachtje slapen. Nadat we ingechecked zijn horen we hem wel nog een kwartier tieren en brullen tegen de patron dat hij zijn commissie wil zien. We merken op dat onze kamer zicht heeft op Amir Shakmagh, Let op: dit is geen moskee of mausoleum, we komen er nooit achter wat het eigenlijk voorstelt, maar is wel de moeite om aan te zien. Als we de hoofdstraat afwandelen ontmoeten we een andere backpacker op zoek naar een hotel. Dit is Nigel, een Ierse reiziger die al vijf jaar in het Midden Oosten rondzwerft en ons direct meedeelt dat hij geen f****** taxi neemt in dit f****** land omdat ze je toch f*****.in 't zak zetten. Niet zeker wat we van zulks een taalgebruik moeten denken raden we hem aan om eens te gaan horen bij ons hotel waarop we het redelijk voorspelbare antwoord krijgen 'f****** excellent, man'. Als we eindelijk vinden wat we zochten (roomsoezen natuurlijk), is het volgende op de agenda 'het oude' Yazd. Op het eerste zicht verschilt de stad niet veel van de gemiddelde doodvervelende Iranese stad met garagewinkeltjes, huizen die op het moment dat ze gebouwd worden al aan het verkrotten zijn en grijze, zielloze overheidsgebouwen. Het is echter als ge hier voorbijgaat en u via één van de steegjes in het binnenste van de wijk wringt dat ge het ware Yazd vindt. Zandstenen gebouwen die verkruimelen onder uw hand als ge ze aanraakt, kleine moskeeën en natuurlijk de befaamde windtorens (A/C van 1000 V.C.) maken van het oude Yazd een reis terug in de tijd. Het technologisch museum is een stuk van de lokale school en is gesloten. We gaan dan maar binnen via de schoolpoort om te vragen of we de sleutel even mogen lenen. Niet het beste idee van de dag... Het is juist speeltijd en de jongeren geven ons een tumulteus welkom waar de paus jaloers op zou zijn, we vluchten terug naar buiten. Dan bezoeken we de vuurtempel van de Zarathustrianen, of Zarathuristen of Zarathusten.. allez.. volgelingen van Zarathustra (ge weet wel,, degene die 'also sprach..' volgens Nietzsche dan). Dit is een van de oudste nog steeds in gebruik zijnde godsdiensten ter wereld. Als we in de tempel wat meer te weten komen over de religie blijkt tot onze verbazing dat al die christelijke deugden niet zo origineel waren als we wel denken, ge vindt die tien geboden ook min of meer terug in deze 3000 jaar oude godsdienst. Nu weet ik waar Moses zijn mosterd vandaan had! Het meest heilige object in het gebouw is de heilige vlam. Voor zover ik de teksten kon verstaan is dit een ontstoken scheet van hun grote profeet die na 3000 jaar nog altijd wordt onderhouden.. wow. In ware Oost-Europeese traditie zegt niemand hier nee als hij een centje kan bijverdienen en we verschieten dan ook niet als een man aan wie we de weg vragen naar de 'torens van stilte' wel even wil chauffeuren voor een vlotte 15000 Rial per uur.. De torens zelf maken niet veel indruk, maar dat zou kunnen omdat we naar een gebouw aan het kijken waren en niet naar de bergen die de 'torens' zijn. De naam komt van het feit dat op deze bergen de doden werden verbrand. A woman for sons, a boy for pleasure, and a goat for shere ecstacy. Arab Saying Op het hotel vinden we Nigel en ontmoeten Lisa en Adrian (duits). Samen zoeken we buiten nog een theehuisje op. Nigel is duidelijk iemand die door Sean Connely zou omschreven worden als een 'Lost Soul'. Hij is al het grootste deel van zijn volwassen leven onderweg en is duidelijk het noorden kwijt. Volgens hem zijn er twee soorten mensen: hijzelf (de coole) langs de ene kant en alle anderen (ook wel gekend als de f****** bastards) langs de andere kant. Ook al had hij zoveel 'coole' verhalen (die over de jaren wel een paar korreltjes zout hadden opgepikt) en al ontmoet hij elke dag andere mensen, is het niet moeilijk te raden dat zijn grootste probleem eenzaamheid is en dat paradoxaal genoeg verder reizen hem alleen maar dieper in zijn isolement zal duwen. Dat we in de avond een groter blad hadden dan in de morgend blijkt nogmaals als we uiteindelijk pas om twaalf uur 's middags ons bed uitsukkelen. Misschien moet ik hier wel niet veralgemenen want Cindy is er al vroeger uit om vanaf het dak van het hotel een paar mooie foto's van de ontwakende stad te trekken. We moeten echter verder dus na ons nog overvloedig voorzien te hebben van soezen en druifjes, halen we een taxi aan richting terminal. Deze aparte chauffeur onderhoudt zijn klanten met 'slangemenskunstjes' en een raadt-eens-welk-beest-ik-nadoe spelletje. Het feit dat hij niet weet hoe de beesten in het engels heten zorgt ervoor dat we niet te weten komen of we al dan niet punten scoren. Naar goeie gewoonte zijn we tien minuten nadat we op het busstation zijn aangekomen al in de goeie richting aan het bollen. En dit voor slechts 55 fr. voor 6 uur rijden. Probeer dat eens in Belgie! Als we in het late avond in Kerman aankomen, vinden we in no time een goed onderkomen in hostel Omid. Na nog wat smoster (pizza, hamburgers en hot dogs) kruipen we er maar vroeg in zodat we ons morgen ook niet verslapen. Kerman is een stad die ge tijdens een eventuele trip naar Iran zonder problemen links kunt laten liggen. Het is voornamelijk een metropool met slechts een paar bezienswaardigheden die ge groter en beter onderhouden ook in Esfahan of Yazd terugvindt. Een persoon die normaal voor een reisbureau werkt, maar blijkbaar een enorme vakidioot is en in zijn vrije tijd ook nog wat gidst, neemt ons mee naar een lokaal badhuis. De behaarde blote venten die Cindy daar ziet, zorgt ervoor dat we van de rest van het beloofde tegelwerk niet veel meer bewonderen en we ons terug naar de uitgang spoeden.. Na nog een tweetal uurtjes door de stad te slenteren, pakken we de zakken en zoeken het busstation terug op. En vandaag stopt ons geluk met het vervoer in Iran. Deze keer moeten we langer dan een uur wachten voor we kunnen vertrekken. En de aangekondigde drie uur om in Bam te geraken, worden er al snel vier (ok, ok, met het Iranees bussysteem is precies ook niet alles koek en ei). Het is dan al aan het schemeren als we in het stadje, geroemd om zijn citadel, arriveren. Er zit dan niets anders op dan de nacht hier door te brengen en het geplande blitz-bezoek aan de citadel uit te stellen tot morgen. We checken in in het Ali Amir legal guesthouse, dat ondanks zijn goede aanbeveling in de LP van 2000 toch verbazingwekkend verlaten lijkt. Als ik hem daar op wijs legt de patron me bedroefd uit dat in de laatste editie van de LP voor Iran hij een zeer slechte review heeft gekregen omdat hij geen geld wou toeschuiven aan de persoon van LP , wat ertoe heeft geleid dat hij zijn oude job als TV hersteller terug heeft moeten opnemen. Dit is niet de eerste maal dat ik van zulke misbruiken hoor van die Australische reisgidsen uitgeverij, die spijtig genoeg met een paar lijnen een hotel of restaurant kan maken of breken. Gelukkig heeft hij nog positieve kommentaar gekregen in een toonaangevende Japanse gids, zodat we iets later een redelijk hilaris exemplaar van de soort 'touristicus japanis' kunnen bewonderen die, zodra hij binnenkomt, zijn twee handen op de buro plaatst en onmiddellijk zijn volledige kennis van de Engelse taal tentoon spreidt door te brullen 'discount, please'. We vermoeden dat hij zijn beperkte taalkennis verwart met hardhorigheid van de Iranezen. Als deze directe manier van onderhandelen na drie pogingen nog altijd geen vruchten heeft afgeworpen, verschijnt die grote oosterse glimlach en neemt hij een bed in de slaapzaal. Voor culinaire hoogstandjes moet ge niet in Bam zijn. Ge kunt kiezen tussen hamburger, hamburger en ... hamburger. De locale specialiteit is gelabi, een oranje gesuikerde deegwaar, gebakken in frituurvet. Véél te zoet naar onze smaak maar de Iranezen lusten er koek van. Met heelder dozen gaan ze naar vrouw en kinderen. We slaan dan maar wat brood en beleg in en picknikken op de kamer terwijl we het eerste deel van a knight's tale bekijken. All that is gold does not glitter, not all those who wander are lost. J. R. R. Tolkien We ontbijten met de overschotjes van gisteren en wat verse inkopen die Cindy doet (bewaarmiddelen kennen ze hier niet en ge moet niet denken dat ge een brood langer dan vier uur kunt houden zonder dat het hard genoeg wordt om uw tanden op te breken). Als we een ticket willen reserveren voor de bus naar Zahedan, blijkt deze al vol te zitten. Voor ons zit er dus niets anders op dan 's avonds langs de baan te gaan wachten. In de namiddag verkennen we de heuvels en steenbakkerijen rond de oude stad. Als ik na veel vijven en zessen en ,met slechts beperkt natte kledij, triomfantelijk aan de andere kant van de rivier geraak, gebruikt Cindy haar charme en een Iranees wil haar maar al te graag 'overzetten' in zijn wagen. Als hij dan verneemt dat we wat verder door de palmboomplantages willen dwalen krijgen we 'danger, danger' als waarschuwing. En inderdaad, na een tijdje zijn er twee mannen op een brommer die een paar keer voorbij rijden en elke keer wat dichter langs ons snorren. We trekken dan maar de heuvels in en vinden een prachtig uitzicht over de citadel. De citadel is voornamelijk gebouwd met modder (rond 1500). Dat zorgt ervoor dat ge nu door een stad loopt waar een soort verval is ingetreden dat heel harmonieus is met de natuur. De gebouwen zijn afgesleten en nu weet ik waar Willy Vandersteen zijn mosterd heeft gehaald voor de perenprins. Als we boven op het fort klimmen zijn we juist op tijd om de laatste zonnestralen te vangen die heel de stad onder ons omtovert in een veld van licht en donker. Deze site is echt de moeite. Ons busgeluk lijkt terug gekeerd. We wachten nog geen 10 minuten aan de kant van de weg die naar Zahedan leidt of er stopt al een bus waar het koppeke dat eruit hangt 'Zahedan, Zahedan.' roept. Dat was makkelijker dan verwacht. Eénmaal op weg doorzoeken we de rugzakken en stellen met wat we erin terugvinden nog een redelijke menu samen: Aperitief zonnebloempitten (ongeveer een halve kilo gekregen van de mannen die samen met ons aan de baan stonden te wachten op hun bus) Voorgerecht sterk gezouten pistachenoten (uit de Mutrah souks van Muscat/Oman) Hoofdgerecht Granaatappel (uit de bazaar van Teheran) met een halve zak chipjes Nagerecht zandkoekjes uit Yazd en een Tak Tak (locale variant van een Leo, maar met meer cacao in de chocolat) Degustief Twee goei slokken Scotch. Aangepaste drank Beaugolais d'Ananas van 2002 (ge zijt hier natuurlijk in een Islamitisch land) Ge moet roeien met de riemen die ge hebt hé. Dit keer zijn we vroeg genoeg in de stad en staan er nog genoeg taxi's zodat we kunnen onderhandelen. We zijn echter nog maar net om de hoek gereden of we merken dat onze ventilatorhoed nog op de bus ligt. Direct dikke paniek, we sleuren dat ding nu al mee sinds Budapest en het is ideaal om direct een goede conversatie mee te openen met de locals. We zijn er toch aan gehecht geraakt. Als we een minuut nadat we vetrokken zijn terug bij de terminal arriveren is de bus nergens meer te bekennen en zijn ze de poort al aan het sluiten. Ofwel is Copperfield hier aan het oefenen geweest, ofwel is dit een zaak voor Sculder en Mully. Zoals verwacht worden we van de mannen bij de poort ook niets wijzer en zullen we morgen maar eens moeten terug komen. Het Montazhirmand hotel dat we zoeken, blijkt niet in het collectieve geheugen van de mensen die nog rond de terminal hangen, terug te vinden zijn. Onze vriendelijke taxichauffeur stelt dan voor dat we maar bij hem thuis komen slapen. We zijn echter redelijk moe en we zien er een beetje tegenop om het gekende scenario weer mee te maken: we zitten allemaal rond het eten op de mat. Plots neemt de gastheer een vork vast en zegt 'fork'. Wij feliciteren hem lachend met zijn beheersing van de Engelse taal. Na een tijdje stilte neemt hij een lepel en verklaart triomfantelijk 'fork'... de stilte wordt pijnlijk.. Het is goed bedoeld maar we slaan het vanavond eens over. Het hotel waar hij ons uiteindelijk afdropt en waarvan hij beweert dat het Montazhirmand is (de volgende dag zullen we Montazhirmand om de hoek vinden) , heeft geen warm water of zachte bedden of engels sprekende mensen achter de balie (eigelijk hadden ze ook geen echte balie), maar wel de beste prijs voor een kamer sinds Teheran. Alhoewel we dat ook moeten relativeren. Als we de volgende dag met onze overburen spreken blijken zij slechts de helft te betalen. Nog niet over het verlies van de hoed, merken we amper dat we in het restaurant in het zak worden gezet voor wat rijst en iets dat verbazingwekkend veel op goulash trekt. Die morgen blijkt dat mijn verslaving aan Chrono Trigger erger is dan verwacht daar het zonlicht al binnenkomt als ik het spel eindelijk opzij zet. Cindy gaat dan ook alleen naar de bank en eens horen wanneer we het visum voor Indië kunnen ophalen. We moeten om elf uur samen terugkomen naar het consulaat. Als we gaan horen voor het visum, blijken er problemen te zijn.. De papieren die we hadden ingevuld in Teheran zijn spoorloos en we moeten een nieuwe aanvraag doen. Via de spoedprocedure zouden we morgen al antwoord moeten hebben van Delhi en ons visum kunnen oppikken. Zuchtend doen we een nieuwe aanvraag. Goed nieuws voor de Belgische ambassades, zij blijken niet langer de minst efficiënte ter wereld te zijn. Tegen alle verwachtingen in vinden we de hoed terug in het busstation. Het kost ons wel een half uur bussen uitkammen en de hulp van een zeer vriendelijke politieagent die na het in ontvangst nemen van wat baksheesh zelfs de deur van de taxi openhoudt voor Cindy. Ge moet weten hoe ge moet communiceren met die mannen he. Terwijl we op zoek zijn naar een internetcafé ontmoeten we Happy en Hoppy aan de receptie van ons hotel. Door de taalbarrière kunnen we hun pas duidelijk maken wat we zoeken als we zeggen "e-mail mommy". Ze nemen ons mee naar de andere kant van de stad waar we in een hotel een machine vinden met MSM zodat we nog eens met het thuisfront kunnen roddelen. Terwijl we terugwandelen werken we ons boodschappenlijstje af en vinden ondanks het late uur nog een bakkerij met soezen en koekjes. Die komen ons op het hotel goed van pas omdat Happy en Hoppy ons staan op te wachten en direct uitnodigen voor chai. Ondanks de taalbarrière wordt al snel duidelijk wat ze willen. Happy is blijkbaar deserteur en leeft een beetje hier en ginder in de hoop dat ze hem niet te pakken krijgen. Hij had graag België één van de hier of ginders gemaakt, maar we moeten hem uitleggen dat het voor ons niet mogelijk is om een visum te krijgen voor een gedeserteerde en dan nog een illegale Iranees kunnen herbergen in ons appartement. Hij pakt het nog goed op. Ik word wakker terwijl God tot mij spreekt... Als ik één oog kan opentrekken en wat meer bewustzijn laat binnendruppelen (als ik slaap dan ben ik voor niemand thuis, ook niet voor de Almachtige) kom ik tot de conclusie dat God Farsi spreekt en dat die kwistenbiebels van het restaurant de evangelische omroep weeral op maximum volume hebben gezet. Shows met galmende stemmen zijn hier zeer populair. Een bezoek aan het consulaat brengt niet veel aarde aan de dijk.. er is blijkbaar nog geen confirmatie van Delhi, dus laten we de mannen weten dat wij sowieso de volgende dag naar Pakistan vertrekken en of ze a.u.b. het voorschot dat we in Teheran hebben betaald kunnen teruggeven zodat we nog eens kunnen proberen om in Islamabad een visum te krijgen. Dan wordt het plotseling allemaal een heel stuk flexibeler en zeggen ze dat we om drie uur in de namiddag maar eens moesten terugkomen om het visum op te pikken. We proberen wat tijd te doden door wat fotootjes te gaan trekken wat zich echter beperkt tot de ingang van een moskee om de simpele reden dat er geen bal te zien is in de stad. Het visum ligt echter gereed als we terug langs de ambassade gaan. Ik kan nu eindelijk mijn RPG uitspelen en dan maak ik de fout om Cindy niet in het oog te houden. Ze is terug kleren gaan wassen en voor ik het weet staat ze er terug met grote gaten in mijn enige hemd. Soms wou ik toch dat ik ons moeder had meegebracht i.p.v. de winnares van 'slechtste huisvrouw van het jaar 2002'. Die avond komen Happy en Hoppy bij ons op bezoek en we kijken samen naar Blade II. Aan hun reactie te merken wordt dit genre films niet vaak gespeeld op de Iranese E.O. Muhammad says, "Love of one's country is a part of the faith.". But don't take that literally! Your real "country" is where you're heading, not where you are. Don't misread that hadith. Rumi We versturen de postkaartjes. Ge zult zeggen, moeten ze ons nu lastig vallen met elke onbenulligheid. Wel, laat ik u verzekeren dat postkaartjes versturen vanuit Iran allesbehalve een simpele taak is. Eerst moet ge samen met tien andere vechten om de aandacht van de loketbediende. Dan moet ge dat nog eens herhalen aan twee andere loketten en dan betaalt ge ten einde raad 5000 rial baksheesh aan de enige persoon die meer dan drie woorden engels spreekt om het voor u allemaal nog eens te doen. Bij de laatste check is toch meer dan de helft van de kaartjes toegekomen, dus wij noemen het niet alleen een succes.. we durven het zelfs een mirakel noemen. Daar we over een uur of twee in Pakistan hopen te staan is het hoog tijd om wat informatie over het land in te slaan dus maken we een paar copies uit een oude lonely planet (na een tijdje trippin zit ge er zo niet meer mee in dat ge absoluut geen informatie hebt van de plaats of land waar ge de volgende dag zult zijn.. ) van Alain, een fransman die we gisteren op ons hotel zijn tegengekomen en die ook die richting uitgaat. Dan hebben we eindelijk alles wat we nodig hebben uit Zahedan en zijn we maar al te blij om de stad te kunnen verlaten. Hadden we echter geweten wat Pakistan in petto had voor ons dan hadden we echter nog wel wat langer gebleven! Eénmaal buiten de stad zoeken we een taxi die ons naar de grenspost in Taftan kan brengen. De douaneformaliteiten nemen een half uurtje in beslag en zijn blijkbaar van zulks belang dat het niet kan overgelaten worden aan een vrouw om de vragen van de ambtenaar te beantwoorden. Cindy wordt straal genegeerd en ik moet de honneurs waarnemen. Als dat achter de rug is worden we naar een deur verwezen en voor we het goed en wel weten staan we in Pakistan.