De voorspelde problemen aan de grens zijn niet voor ons,maar voor onze Michael Bolton fan (wij krijgen vlot stempels en visum... tegen geen extra kost.. woohoo!!). De auto waarmee hij wil binnenrijden is een huurwagen en hij moet hiervoor een waarborg achterlaten. Nu was het iets minder met de 'Inch Allah' en iets meer met de 'Allahverdoemme'. Als hij ons terug in de wagen wil laden om het op een andere grenspost te proberen, bedanken we hartelijk daar we ons geluk niet teveel op de proef willen stellen door nogmaals te proberen een visum te krijgen dezelfde avond. Daarbij had hij mij al voorgesteld om Cindy die avond alleen te laten slapen en dat ik bij hem kwam kruipen (waarom weet ik niet.. misschien had hij wel koude voeten??) dus ik was dubbel gelukkig. Dan wandelen we weg van de grenspost naar een rond punt waar juist een paar jongeren, die we niet ouder schatten dan vijftien, aan het brakken zijn met een spiksplinternieuwe SUV. Na een korte kennismaking stellen ze voor om ons een lift te geven naar Bureimi. Wij hebben er niets op tegen een taxi uit te sparen, maar als we in de wagen springen, staat de M.B. freak er weer en begint met onze nieuwe copains ambras te maken en ons te waarschuwen dat ze ons waarschijnlijk ergens in de woestijn uit de wagen zouden gooien. Avoiding danger is no safer in the long run than outright exposure. Life is either a daring adventure or nothing. - Helen Keller Schijnbaar een plezierig gebruik onder de jonge locals. We besluiten het er echter maar op te wagen ("beter een nacht in de woestijn dan een bredere achterpoort" heeft ons vader mij altijd voorgehouden.. en ik die dacht dat dat een nutteloze raadgeving was) De jonge gasten zijn blijkbaar geen delinquenten want ze zetten ons sportief af bij één goedkoop hotelletje in Bureimi. Zelfs poseren voor een foto kan er nog af.. kool, vandaag toch weeral veel gezien en goed opgeschoten. We slapen al voor we het kopkussen raken. De oase bestaat uit twee delen: Bureimi behoort tot het sultanaat van Oman en Al Ain tot de Verenigde Arabische Emiraten en als we van het ene deel naar het andere wandelen merken we dat de straten in Al Ain toch iets properder, breder en minder chaotisch zijn dan in Bureimi. Ook de gebouwen zijn groter, nieuwer en witter. In Al Ain zoeken we naar de beestenmarkt die volgens de gids alles zou moeten aanbieden van geiten tot vogels tot jachthonden. Wel, geiten en koeien waren er genoeg, maar andere diersoorten stuurden hun kat (of beter gezegd geit). Raar genoeg zagen de verkopers ons ook als potentiële klanten want overal moest er naar het vee gekeken en gekeurd worden. Waarschijnlijk hebben we een paar goei deals aan onze neus laten voorbij gaan, maar een koe op een bus krijgen, is langs de andere kant ook geen sinecure. Het oude fort was dicht, maar in de inkomhal viel me wel een foto op met volgend onderschrift: "women make coffee". Dat vind ik hier nu handig zeg, de mannen laten er geen misverstand over bestaan wat de taken van de vrouw zijn. In Europa zou dit waarschijnlijk zeggen "woman tells husband how she wants coffee". Als we dan verder wandelen door de oase valt ons op hoe kunstmatig deze is. De oase is proper, te proper om eigelijk geloofwaardig te zijn. De bedoeling is niet om dadels te kweken maar om aan te tonen dat men de oude manier van leven niet heeft opgegeven. Dit gebeurt door er massa's geld tegen aan te smijten. In de oase zien we echter maar een paar aziatische expats in de functie van tuinman die snel verdwijnen als ze ons opmerken. Ook het nationaal muzeum is dicht en dus gaan we maar op zoek of we in Al-Ain ticketten kunnen boeken voor onze overzet naar Iran. Als ze ons echter inlichten over de prijzen om direct naar Teheran te vliegen beginnen we toch te twijfelen of we die drie dagen om Teheran te bereiken niet nuttiger kunnen besteden dan op een boot en trein. For to have done the journey on a camel when I could have done it in a car would have turned the venture into a stunt. - Wilfred Thesiger (Arabian Sands) We rijden in nog geen twee uur met de bus naar Abu Dhabi over een autostrade, een tocht die nog geen dertig jaar geleden drie dagen in beslag nam met de kameel. Terwijl wij in luxe genieten van de goudgele duinen vertelt de Somalische buschauffeur over het leven als expat in de Emiraten. Sympathieke kerel. Komt ge ooit in Abu Dhabi, weet dan dat internet hier een zeldzaamheid is.. we doorkruisen de stad voor een uur of twee vooraleer we er één vinden. Niet dat we er mee inzitten. Als we in de stad aankomen is het al na vier uur en de namiddagzon geeft nog een extra accent aan deze spiksplinternieuwe stad. De mastodonten van staal en glas zijn één voor één architecturale parels die schitteren met een oranje glans. Terwijl we door de stad dwalen en de camera vrij spel geven merken we ook op dat posters van den Qaboos hebben plaatsgemaakt voor de beeldenis van iemand die verbazend veel op Carlito Brigante (Al Pacino in Carlito's way) lijkt. Later komen we te weten dat dit Sjeik Zayid is. Hij is de man die ervoor gezorgd heeft dat de sjeiks van de Emiraten verenigd werden en is er persoonlijk voor verantwoordelijk dat de vroegere bedoeien, die nog geen 50 jaar geleden nog geen spijker hadden om hun gat te krabben, zitten waar ze nu zijn: op een berg geld die ze de komende drie generaties niet op zullen krijgen. Hij is een echte nationale held. Het gerucht gaat in de expat community dat elke local (term voor een inwoner van de Emiraten) een bedankbrief op zak heeft, die hij aan Zayid zal geven als hij hem tegenkomt. Alhoewel de kans hierop wel heel klein is. 1) omdat de Zayid nu toch al over de tachtig is en 2) als de jongen zelfs maar een hamburger gaat halen worden alle straten waar hij door moet afgesloten en rijdt er een kolonne van 20 auto's mee om hem te begleiden. Het internetcafe hebben we nodig omdat ik de mail met het telefoonnummer van neef Jan ben kwijtgespeeld. Eénmaal terug online komen we snel in contact en worden we opgepikt door de Jan. Dan maken we kennis met Katrien, zijn kersverse bruid.. Zij zijn een tweetal weken voor ons getrouwd. Die avond komt er tot onze grote verbazing 100% Belgische kost op tafel. Zalm met gestoofde groentjes en witte wijn.. lekker.. Eén van de redenen dat de gemiddelde expat hier gemakkelijk een jaar of tien kan rondhangen is de beschikbaarheid van elke denkbare westerse luxe.. zelfs varkensvlees.. Die avond worden we nog meegenomen naar de Hemingway jazz bar van het Hilton hotel.. Even is er nog een discussie met een pinguin aan de ingang die wat kommentaar heeft op mijn schandalen (hij zou godverdikke de Garden of Eden nog tussen Tigris en Eufraat plaatsen!!).. Binnen is het een swingende sfeer.. een Hollandse aan de sax en een Zuid-Afrikaanse schone die zingt met een publiek uit alle uithoeken van de wereld. Mmmhh.. dat expatleven is toch zo slecht nog niet.. Hier zouden we wel aan kunnen wennen. Dan nemen onze gastheer en gastvrouw ons nog even mee naar de breakwater vanwaar we een prachtige uitzicht hebben op de miljoenen lichtjes op de Corniche (Abu Dhabi skyline aan het water). Een uniek zicht. Die morgen geraken we echt niet uit bed en brunchen we pas rond elf uur. Dan bezoeken we de dhow haven. Het vissersleven is overgenomen door Iranezen en Pakistani's maar de boten en netten die gebruikt worden zijn nog niets veranderd. De mannen hun dagtaak zit er echter al op dus hangen ze wat rond in hun hangmat en poseren voor foto's. De rest van de dag gaan we sight seeing. De moskeeën zijn er nog altijd maar zijn nu omringd door groene, rode en gouden golfbalgebouwen. Allemaal niet meer dan dertig jaar oud. We vinden de stad zeer speciaal. Tijdens het avondeten trekt Katrien alle registers open in de keuken en krijgen we zowaar varkensfrikandon.. een zeldzame lekkernij in deze streken. Dan is het naar Vic Planters voor een paar cocktails (teveel?). Hier pikken we ook Flip op.. een nieuwe reisgenoot.. Nadat we de bar sluiten, laten we de wagen staan (waarschijnlijk verstandige beslissing met de 0 promille tolerantie in de UAE... en we vonden hem ook niet direct meer terug) en nemen een taxi naar een andere partyplace. Sandalen blijken hier (bij mannen dan toch) ook niet geapprecieerd te worden (argumenten als "allez, ze zijn proper.. heb ze verleden maand nog meegenomen in bad") en toegang wordt ons ontzegd. Het kost een half uur discussie met twee buitenwippers, drie managers en een mislukte poging om maat 38 cowboybotten aan mijn olifantenpoten te krijgen voor we binnen mogen. We vinden echter nacho's aan de toog en bier op het menu dus dansen we tot de vroege uurtjes en sluiten ook deze club. Cindy heeft hier direct tisch en ze kan de volgende dag al gaan varen op één of andere expat zijn boot. Ik heb iets minder geluk.. de Thaise en Russische prostituees die mij benaderen hebben geen boot. Terug thuis hebben we de munchies en hebben we een brinner (breakfast-dinner).. An expat life for me!! Nadat we de wagen hebben opgepikt krijgen we de vraag wat we die dag willen doen? zonnebaden? naar de bar? snorkelen?.. Daar moeten we niet lang over nadenken.. Hetgene wat we na vier maand op de weg te zijn het meeste missen is .. KOKEN. Wat kan ik zeggen.. ik ben ne wuz. Carrefour heeft hier ook een afdeling, die zelfs nog groter is en beter gestockeerd is dan die in Zemst. We vinden alle ingredienten zonder problemen. Als we terug naar de breakwater gaan voor wat fotootjes worden we aangereden door wat locals die duidelijk teveel ophebben. Nu is er één ding dat ge hier niet moogt vergeten: de locals hebben altijd gelijk. Zo hebben we het verhaal gehoord van een franse dame die zich kwaad maakte over de zotte manier van rijden van één of andere local en hem de vinger gaf.. Ze heeft hier tien dagen over kunnen nadenken in de gevangenis. Even hebben we schrik dat onze taxichauffeur dezelfde fout zal maken, maar hij verontschuldigt zich bij de overtreders en kijkt eens spijtig naar zijn gedeukte bumper.. Ja, ja, kunnen we ook eens voelen wat het is om de Marokaan te zijn. The world is a book, and those who do not travel, read only a page. - Saint Augustine Daar het nog een tijdje zal duren voor we zulke goed gestockeerde boekenwinkels vinden,nemen we de lonely planet van Indië mee. Ik laat ook nog een geswitchte tcp kabel in mekaar steken zodat we niet meer moeten vertrouwen op hubs om data over te zetten van de ene pc naar de andere. Onderwijl boekt Cindy de ticketten naar Teheran. De keuze in onze favoriete prijsklasse (daar we niet in het bagageruim en met de beesten mogen meevliegen is dit Iran Air) is niet te groot en we zijn dan ook verplicht om de volgende dag al uit Dubai te vliegen.. spijtig.. we konden wel wennen aan ons nieuwe luilekkerleventje. Katrien vertrouwt ons die avond met de keuken en we eten scampi's in tomatensaus, steak met pepersaus, gebakken patatjes en slaatje en poire Hélène. Met pijn in het hart moeten we de volgende dag afscheid nemen van de familie. Nadat we eerst nog de halve frigo in ons kas slagen als ontbijt zoeken we de minibus naar Dubai op. We nemen een taxi naar Trade Center Road waar alle nieuwe gebouwen worden opgetrokken. Ook hier blijft men kantoorruimte en hotels bijbouwen aan een fenomenaal tempo. Dubai zal door zijn olievoorraad zitten in een jaar of 10, terwijl Abu Dhabi nog wel goed zit voor een jaar of 50. Dit heeft ervoor gezorgd dat Dubai zich serieus bezighoud om het economische centrum te worden in het Midden Oosten. Vooral de Emirates Towers is een verbazingwekkend staaltje van architectuur. Spijtig genoeg hebben we de 'Bourgibab' niet gezien. Dit hotel in de vorm van een zeil (ge hebt het zeker al eens gezien, staat op de meeste toeristen foto's van Dubai) geeft zichzelf 7 sterren. Een nachtje slapen komt op een vlotte 2000 Euro, als ge als gewone sterveling eens wil rondlopen op het domein en de atmosfeer opsnuiven kost het u al 25 euro (geen foto's!!). De eeuwige naijver tussen Dubai en Abu Dhabi heeft ervoor gezorgd dat ze in Abu Dhabi nu een complex aan het rechtzetten zijn dat het eerste 8 sterren hotel ter wereld zou moeten zijn. Rare jongens die Arabieren. Terug in het centrum valt het weeral op dat dit land toch nog op twee snelheden werkt. De oude houten dhows worden nog altijd gebruikt om handel te drijven met Iran, Qatar en andere staten in het Midden Oosten. Hier zien we nog even een glimp van de traditionele Arabische manier van werken: de vaartuigen worden tot de rand gelost en geladen met autobanden, koelkasten, kleren en duizende andere zaken in een schijnbaar chaotische manier. Een hoogtepunt van elk bezoek aan Dubai is een rondvaart op de ... in een dhow. Het had romantisch kunnen zijn als het panorama niet zo verdomme prachtig was en ik dus niet veel anders had gedaan dan foto's trekken. Het obligate golfbalgebouw inclusief. Terug in de stad lopen we een hoop geldsjacheraars af en wisselen al het geld dat we nog over hebben van Jemen, Oman en de Emiraten naar dollars. We hebben nog even tijd om een laatste juice te drinken voor het weeral tijd is om een taxi te nemen naar de luchthaven en in te checken. Met het laatste kleingeld koop ik mij nog een goeie scotch in de hoop dat ik deze door de douane in Iran kan smokkelen. Eénmaal in de lucht bewonderen we een lichtschouwspel zonder weerga.. en wij in Europa maar beweren dat Parijs de lichtstad is... je moet eens komen kijken naar Dubai by night!